“insan ne dilerse dilesin, ne kadar ugrasirsa ugrassin, onunde sonunda olup olabilecegi kendisinden baska biri degildir.”
bakiyorum da, insanlari kazanmak icin en iyi care onlarin sevdiklerini sever gorunmek, dogru dediklerine dogru demek, kusurlarini ovmek, her yaptiklarini alkislamak. yaranacak misin, asiri gitmekten hic korkma. yalan soyledigin istedigin kadar belli olsun, suratindan aksin, en zeki insanlar bile kaniveriyorlar dalkavukluguna. pohpohu bastiniz mi, en gulunc, en yuzsuzce soylenmis sozleri bile yutuyorlar.
hava biraz serinliyor. sokak lambalarinin isigi hafifce kiriliyor, oldugundan farkli gorunuyor bir an her sey, uzaklar yakinmis gibi, onceden mumkun olmayan artik mumkunmus gibi. yalnizca bir an ama. yalnizca bir an farkli gorunuyor her sey. cunku bu sehir de diger sehirlere benziyor.
