I read about a person who hurt herself. She said “I don’t really understand the pain in my heart. It doesn’t have any real form. But it’s easy to understand the pain when it’s my body that’s being hurt. It calms me down.” And I totally get it.
Aynaya bakıp kendini tanıyamamak, insanın kendi anılarını bir başkası yaşamış gibi anlatması, dünyanın kendisi dahil üzerindeki hiçbir şeye kayda değer bir varoluş nedeni bulamamak ve zihnin bedenden binlerce kilometre uzakta olması o kadar korkunç ki!