Başımızdaki musibete benlik penceresinden baktığımızda onun adı gam, tasa ve kederdir. Ancak bir başka insanın gözünden kendi musibetimize baktığımızda onun adı nasihat ve ibrettir.
Kendini ilme adayan kişi madde ötesi telakki ile dünya sevgisinin bağdaşmadığını bu ikisinin dert ile Derman kadar birbirinden uzak olduğunu bilendir...
Feryadı bırak, kendine gel, çünkü zaman dar...
Uğraş ki; telâfi edecek bunca zarar var.
Feryad ile kurtulması me'mul ise haykır!
Yok, yok! hele azmindeki zincirleri bir kır!
Gitme, ey yolcu, beraber oturup ağlaşalım:
Elemim bir yüreğin kârı değil, paylaşalım!
Ne yapıp ye'simi kahreyliyeyim, bilmem ki?
Öyle dehşetli muhitimde dönen matem ki!...
Ah! Karşımda vatan namına bir kabristan
Yatıyor şimdi... Nasıl yerlere geçmez insan?
Şu mezarlar ki uzanmış gidiyor, ey yolcu,
Nereden başladı yükselmeye, bak, nerde ucu!
Bu ne hicran-ı müebbed, bu ne husran-ı mübin...
Ezilir ruh-u sema, parçalanır kalb-i zemin!