Şu dünyada her bir yaratığın tutunacak bir dalı var, insanın yok. Şu dünyada yalnız olan, kimsesiz, çaresiz olan yalnız be yalnız insandır. Herkesin, her şeyin yaşaması, ölümsüzlüğü var, insanın yok. Ağaç, kuş, otlar, böcekler, yılanlar çıyanlar, hiçbirisi, hiçbirisi yok olmuyor. Ama insan yok oluyor. Çünkü insan kendinde başlayıp kendinde bitiyor.
Savaşta askere, yalnızca askere ihtiyaç olduğunu söylerdi bize. Askere ihtiyaç vardı...Bizlerse güzel olmak istiyorduk hâlâ... Bütün savaş boyunca bacaklarımı sakatlamaktan korktum. Güzeldi bacaklarım. Erkeğe ne gam? Bacaklarını kaybetmek bile o kadar koymaz. Nasıl olsa kahramandır. Koca adayı! Ama kadının kaderini değiştirir sakatlık. Kadının kaderini...