İbrahim Halil Gülben
@ibrhalgul
Benim tüm çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamaktır. İnsanlar hiç bir şeyimi almazlarsa bana çok şey vermiş olurlar ,hiçbir kötülük etmezlerse ,yeterince iyilik yapmış sayılırlar...
Ey sıkıntı şiddetlen, nasılsa geçeceksin
Reklam
Kalben - Ömür Geçmez
Düşer yüzün Yüzünde bir hüzün kalır Tebessümün bana küser Hikayenin içinde kırk tilki döner Değmez sana kuyrukları Bana değer
youtu.be/dvlkq2uIXKI
"Sokrates'in annesinin ebe olduğu söylenir. O da kendi yaptığı işi ebelik sanatıyla karşılaştırmıştı. Çocuğu doğuran ebe değildir ne de olsa. Ebe sadece doğum sırasında orada bulunur ve doğuma yardımcı olur. Sokrates de insanların doğru kavrayışı "doğurmasına" yardımcı olmayı görev bilmişti. Çünkü gerçek bilgi, kişinin kendi içinden gelmek zorundadır. Başkalarına aktarılabilecek bir şey değildir. Sadece insanın kendi içinden gelen bilgi gerçek "kavrayış"tır."
Edebileşmek...
Bazen farklı görür farklı bakar insan okuduklarındanmıdır yaşadıklarındanmıdır bilinmez, belkide oku ve yaşa kelimelerinin iş birlikleriyle farklı tatları hissetmeye başlar, sanki duygular arası bir iletişimdir bu başkalarının hissiyatlarını kendin yaşamışsın gibi tecrübe etmek, empati gibi mi? Hayır değil aslında o daha çok düşüncelerimizi insanların durumuna göre şekillendirmek ben daha çok hissetmekten bahsediyorum hiç düşündünüz mü ölen bir adamın o an hissettiklerinin aynısını yaşasak ama ölmesek o zaman acı nasıl bir şeye dönüşürdü ki acaba, her insanın acısını sanki kendimiz yaşıyormuş gibi deneyimlemek, mesela insanların yalnızlığının aynısını yaşayabilmek fakat gerçekte kendi hayatında yalnız olmadığını bilmek çok farklı bir deneyim olurdu değil mi? Ben edebileşmeyi de buna benzetiyorum kavrama ve anlama gücünün sınırlarını zorlama hali olarak görüyorum edebileşmeyi kelimelerin farklı anlatıların öyle her gönüle giremiyor belki fakat girebildiği gönülleri edebileştiriyor yaşadıklarını tamamen başkasının da yaşayacağını bilmek ne farklı bir tat değil mi belki korkunç geliyor fakat hepimiz ne kadar kötü durumda ya da iyi durumda olduğumuzu insanlara anlatırız. Onların bunu kavrayabilmeleri için çaba sarf ederiz. İçindekini, kafandakini direk olarak onun aklında veya kalbinde belirmesi için uğraşır dururuz ama hiç bir zamanda tam olarak anlaşıldığımıza inanamayız. İçtenlik, samimiyet tamamen soru işaretsiz kaldı mı aklınızda? Az da olsa kaldıysa ne mutlu size....