İCHO
@icho
18 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Korku / Stefan ZweigAlıntı
Aslına bakarsan hâlâ anlayamadığım şey, insanın tehlikesini bilerek bir suçu işledikten sonra itiraf etme cesaretini bulamayışıdır. İtirafı engelleyen bu basit korkuyu her türlü suçtan daha zavallıca buluyorum.”
“Sence… sence insanları engelleyen şey, her zaman korku mudur? Acaba… acaba... utanç olamaz mı? Herkesin önünde kendini ortaya koymanın, örtüsüz kalmanın utancı olamaz mı?”
...“Utanç diyorsun, bu… bu da bir tür korku sadece ama daha nitelikli bir korku.
7/10
Beğendi
·2025 9. kitabı
23 Eylül 1821
Tripoliçe Katliamı1000Kitap
Mora'da Theodoros Kolokotronis emrindeki Yunan kuvvetlerinin masum Türk halkına karşı yapmış olduğu katliamdır. Rum ahali Yunan kuvvetleriyle birlikte ayaklanma çıkararak "Hiçbir Türk kalmayacak; ne Mora'da ne dünyada!" sloganlarıyla üç gün boyunca otuziki bin Müslüman Türk'ü katlettiği, yaş ve cinsiyet ayrımı olmadan işkencelerin yapıldığı vahşettir.
İngiliz tarihçi William St. Clair Tripoliçe'de bulunan yabancı subayların gördüklerini şöyle anlatmıştır: Binlerce Türk öldürüldü. Paralarını sakladığı şüphe edilen tutsaklar işkence edildi. Kolları ve bacakları kesildi ve ateşin üzerinde yavaş yavaş kızartıldılar. Hamile olan kadınların karınları kesildi, kafaları kesildi ve köpek kafaları bacaklarının arasına sokuldu. Cumadan pazara kadar hava cığlık sesleriyle doluydu.... Bir Yunan doksan kişiyi öldürdüm diye övünüyordu.. Haftalarca aç bırakılan Türk çocukları yıkıntıların arasında koşarken Yunanlar tarafından yere atıldılar sonra vuruldular.... Su kuyuları cesetlerle dolduruldu..." Katliam o kadar vahşet vericiydi ki Kolokotronis, kendisi kente girdiğinde kentin kapısından kaleye kadar atının ayaklarının hiç yere değmediğini söylüyor, Türkleri katletmekten onur duydum diyerek yaşanan vahşeti anlatıyordu. Üç günün sonunda sağ kalan kadınlar ve çocuklardan oluşan iki bin kişi ise Yunan kuvvetlerince şehir yakınında bulunan uçurumdan aşağıya atıldılar.
...UNUTMAYALIM...
Hasretinden Prangalar Eskittim / Ahmet Arif1000k
Nazım Hikmet'in çizdiği yoldan giden lakin şehirlerden değil köylerden, ovalardan, dağlardan seslenen, halkı ve gördüklerini sanki karşında konuşurmuşçasına anlatan; memleketini, toplumunu, sevgisini, isyanını, derdini, özlemini bir musiki gibi ve doğrudan, net bir şekilde dile getiren; lirik, epik, koçaklama türleriyle sanat; toplum içindir anlayışının en önemli örneklerini bize gösteren Ahmet ARİF ve şiirleridir.
Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namuzsuza,halden bilmez,
Kahpe yalana.
Ard- arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
Dışarıda gürül- gürül akan bir dünya...
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.
Hasretinden Prangalar Eskittim 
Ahmed Arif
Hasretinden Prangalar Eskittim Ahmed ArifReklam