HARRY POTTER EVRENİNE YOLCULUK
Kitap hepimizin bildiği gibi filmlere uyarlanmış dünyaca ünlü Harry Potter evreninin ilk kitabı. Zamanında bazı maddi imkansızlıklar sebebiyle hep içimde ukde kalan bu seriyi sonunda toplu bir şekilde alıp kitaplığıma kazandırmanın mutluluğu üstümde var. İlk kitabımız Felsefe Taşı ile serimize başlamış bulunduk. Harry Potter'ın aslında kim olduğunu öğrenmesi ve büyücülük okulu olan Hogwarts'a başlamasını konu alıyor. Gayet eğlenceli ve keyifli bir dili olan kitabımız bana güzel bir etkinlik oldu. Herkese öneriyorum.
Bir Melek’in Ardından
Bu kitabı okurken dışarıdan biri beni gözlemlese sanırım hasta olduğumu düşünürdü. Okurken hissettiğim mide bulantısı, öfke ve nefret iç dünyamdan çıkıp yüzüme, beden dilime yansıdı.
Oysa Pınar Kür sadece üç insanın perspektifinden hikâyesini anlatıyordu…
Ve eğer bu üç kişiyle bir yerlerde karşılaşma fırsatım olsaydı; Faik İrfan’ın suratına tükürürdüm (tamam, itiraf ediyorum; aslında beyzbol sopasıyla dövmek isterdim), Melek’e dokunmaya bile kıyamaz, onu pamuklara sarardım. Yalçın içinse çalmadığım kapı bırakmaz, onu kurtarmak için avazım çıktığı kadar bağırırdım.
İşte bu kitap bana bunu yaptı. İsyan ettirdi. Düşündürdü. 1979’dan bu yana aslında ne kadar az yol alabildiğimizi gösterdi ve içimde dinmeyen bir öfke bıraktı.
1979 yılında böyle bir kitabı yazabilen Pınar Kür’e hayranlık duydum. “Neden bu kadar geç okudum?” diye hayıflandım. Sonra, bu kitabın toplatılmasına sebep olan savcıyı düşündüm. Kitaptaki Faik İrfan’dan ne farkı vardı? Cinselliğin “C”sini duyduğunda aklını yitiren insanların adli makamlarda koltuk işgal edebildiğini, adaletimizin bir dönem böyle zihniyetlere emanet edildiğini düşününce öfkem daha da büyüdü.
Ve bu hikâyenin gerçek Melek’i… 1940’larda Kırklareli’nde asılan o isimsiz kahraman…
Ruhun şad olsun.
Bu ülkenin kadınlara gerçekten büyük bir borcu var.
Ve ben gerisini yazamayacak kadar üzgünüm…
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Merhaba;
Bu kitabı, psikolojiye ilk adım attığım yılın yazında, tamamen kendi merakımın peşinden giderek sipariş etmiştim. O zamanlar neyle karşılaşacağımı tam olarak bilmiyordum; sadece içimde anlamaya dair güçlü bir istek vardı. Okudum, bitirdim… üzerinden uzun zaman geçti. Ama aslında hiçbir zaman gerçekten bitmedi.
Çünkü bu kitap, yalnızca bir “psikolojiye giriş” kitabı olmadı benim için. Bir başlangıcın, bir arayışın, hatta biraz da kendimi keşfetme çabamın sembolü oldu. Bu yüzden burada hâlâ “okunuyor” gibi durmasını istedim. Bitmiş bir şey gibi değil, hâlâ benimle birlikte devam eden bir yolculuk gibi…
Şimdi dönüp baktığımda, o kitabı sipariş eden kişiyle bugün olduğum kişi arasında koca bir yol var. Artık o yolda yürüyen bir öğrenci değilim; o yolu kendi adıyla taşıyan biriyim.
Ben artık psikoloğum.
Geçtiğimiz ay psikolojiden mezun oldum. Ama bu cümle, sadece bir mezuniyeti değil; yıllarca süren sorgulamaları, öğrenmeleri, kırılmaları ve yeniden kurmaları da taşıyor. Ve belki de en anlamlı olan şu: Her şey, bir zamanlar sadece merak ederek aldığım o kitapla başladı.
O yüzden bu kitap burada durmaya devam edecek. Çünkü bazı başlangıçlar, hiçbir zaman gerçekten bitmez.
Bu kitap gerçekten çok tatlı, çok samimi bir okuma oldu benim için. Aslında koca bir hikâyeden çok, mektuplardan oluşan bir dostluk anlatıyor ama insan okurken sanki gerçek insanların hayatına misafir olmuş gibi hissediyor. New York’ta yaşayan Helene Hanff ile Londra’daki bir kitapçı arasında başlayan mektuplaşma zamanla öyle sıcak bir bağa dönüşüyor ki, sayfaları okurken yüzümde sürekli bir gülümseme vardı.
Helene’in kitaplara olan tutkusu, bazen şakacı bazen de biraz sitemkâr mektupları çok keyifliydi. Karşı taraftaki kitapçının nazikliği, aralarındaki o mesafeye rağmen kurulan samimi bağ… Hepsi o kadar gerçek ve içten ki insan “keşke böyle mektuplaşmalar hâlâ olsa” diye düşünüyor.
Bir de kitap boyunca hissedilen o kitap sevgisi var ki, bence en güzel tarafı bu. Kitapların insanları nasıl birbirine bağlayabildiğini çok naif bir şekilde anlatıyor.
Kısacık ama kalpte yer eden bir kitap. Bitirdiğimde içimde sıcacık bir his kaldı. Kitapları ve kitapçılara duyulan o özel sevgiyi anlayan herkesin çok seveceğini düşünüyorum.
#cansununkitapligi #84charingcrossroad #okudumbitti #reels #books
Colleen Hoover yine duyguları ön planda tuttuğu, akıcı ve sıcacık bir hikâyeyle karşıma çıktı. İlk sayfalardan itibaren Beyah'ın yaşadıkları insanın içine dokunuyor. Çocukluğunda sevgiye ve güvene hasret büyümüş bir genç kızın, hayata tutunma çabasını okumak benim için kitabın en etkileyici yanlarından biriydi. Onun güçlü görünmeye çalışırken içten içe taşıdığı kırgınlıklar oldukça gerçekçi hissettirdi.
Samson karakterini de çok sevdim. İlk başta gizemli tavırlarıyla mesafeli görünse de zamanla katman katman açılan bir karakter. İki karakterin birbirlerini değiştirmeye çalışmadan, yaralarını anlayarak yakınlaşmaları romantik kısmı benim gözümde daha anlamlı hâle getirdi. Aralarındaki çekim kadar kurdukları güven bağı da hikâyeyi güzelleştiriyordu.
Kitabın en sevdiğim yanı dramatik olayları abartmadan, karakterlerin duygularına odaklanması oldu. Deniz kenarında geçen yaz atmosferi de hikâyeye huzurlu bir hava katmış. Hüzün ve umut aynı sayfalarda dengeli bir şekilde ilerliyor. Yer yer duygulandığım, yer yer yüzümde tebessümle okuduğum bir kitaptı.
Colleen Hoover'ın kalemi her zamanki gibi çok akıcı. Sayfalar nasıl geçti anlamadım. Bazı gelişmeleri tahmin etsem de bu, okuma keyfimi azaltmadı. Çünkü bu kitapta benim için önemli olan olaylardan çok karakterlerin yaşadığı duygusal yolculuktu.
Geçmişin yaralarını, affetmeyi, sevginin iyileştirici gücünü ve yeniden başlayabilmeyi anlatan sıcak bir yaz romanı. Duygusal, romantik ve kolay okunan hikâyelerden hoşlananların keyifle okuyacağını düşünüyorum. Kitabı bitirdiğimde içimde tatlı bir huzur bıraktı ve Colleen Hoover'ın sevdiğim kitapları arasındaki yerini aldı.
Orhan Pamuk'un yeni kitabı çıkınca sosyal medyada çok fazla kendisine dair içeriğe denk gelmeye başladım. Bundan birkaç ay önce Masumiyet Müzesi'nin dizi uyarlaması çıktığında da olduğu gibi kendi içimde neden Orhan Pamuk okumadığıma dair bir sorgulamaya girdim ve bu sefer bir adım atıp Orhan Pamuk'tan okuduğum ilk kitabı elime aldım ve Sessiz Ev benim için gerçekten beklediğimden çok daha iyi bir başlangıç oldu diyebilirim.
Kitap, 80'li yıllarda, Türkiye için siyasi anlamda çalkantılı bir dönemde geçiyor ve bu dönemde Türkiye'nin çeşitli yönlerini Fatma Hanım, Recep, Faruk, Metin ve Hasan karakterlerinin her birinin gözünden anlatımını sürdürerek okuyucuya sunmuş Orhan Pamuk. Bu anlatıcılar içinde sanırım benim okumaktan en çok keyif aldığım karakter Fatma Hanım oldu. Hem yaşı hem de yaşadıkları gereği bilinç akışı yöntemi bu karakterin anlatımına cuk oturmuş. Kafasındaki o karmaşa, paranoya ve Fatma Hanım'ın takılıp kaldığı ve hesaplaşma ihtiyacı duyduğu geçmişi üzerinden Türkiye'nin bir başka çalkantılı dönemi olan Cumhuriyet'ten hemen öncesi ve Cumhuriyet'in ilanından çok kısa süre sonrasını da okuma fırsatı yakalıyoruz.
Tüm bu karakterlerin bakış açısını çok güzel yakalamış ve dönemin siyasi ve toplumsal durumunu her bir karakter üzerinden farklı açılar ve ideolojilerle okuyucuya sunuşu çok keyifliydi.
Orhan Pamuk'a dair beklentilerimi aşan bu başlangıçtan sonra kendisinin diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum.
