Ilayda Karabulut
@ilaydaq
Allah için ben insan değildim
Ellerin olmasa okşamasaydın beni
Kim diye bakardın bu kara bulut
Cehennemin ucundan gölgesi
Şu anda okuduğu kitap
Ölüm DansıŞiir
...
De ki şu göz kamaştıran dansçılara:
"Ey mağrurcuklar, pudra ve ruj sanatına rağmen,
Hep ölüm kokuyorsunuz! Ey mis sürünmüş iskeletler,
...
Çok kişi için başkaldırıyla dini birbirine bağlamak kabullenilmesi zor bir gerçektir. Bu gerçek, peşi sıra son bir paradoksu getiriyor. Dinde en büyük değer kazananlar dalkavuklar ya da statükoya en sıkı sarılanlar değil, baş kaldıranlardır. Tarihte ermiş ile baş kaldıran insanın ne kadar sık aynı kişi olduğunu bir hatırlayın. Sokrates baş kaldıran insandı ve baldıran içmeye mahkum edildi. İsa baş kaldıran insandı ve çarmıha gerildi. Jean d'Arc baş kaldıran insandı ve kazıkta yakıldı.
Yaratıcılık ölümsüzlük için duyulan bir özlemdir. Biz insanlar ölmemiz gerektiğini biliyoruz. Ne gariptir ki, ölümden söz edebiliyoruz. Biliyoruz ki , her birimiz ölümle yüzleşecek cesareti geliştirmeli. Bununla birlikte ona baş kaldırmalı ve onunla mücadele etmeliyiz. Yaratıcılık bu mücadeleden gelir- yaratıcı edim başkaldırıdan doğar. Yaratıcılık sadece gençlik ve çocukluğumuzun masum kendiliğindenliği değildir; yetişkin bir insanın tutkusuyla birleştirilmelidir - kişinin ölümünden öte yaşama tutkusu. İnsanlık durumumuza en çok uyan sembol, Michelangelo' nun yaptığı, taş kapanlarında kıvranan, çırpınan esirlerin bitmemiş heykelleridir.
İnsanlar tümüyle acı ve haz kapasitesinden yoksun olsalardı, insan yaşamı başka bir biçime bürünür; eylem kaynakları kururdu ve kendimiz kadar zihin ve bedenlerimizi de içeren evren bilgimiz karanlığa gömülürdü.
