“Bakmıyor çeşmi siyah feryade
Yetiş ey gamze yetiş, imdade”
“Daha iyi ya, yüreğimin kuytusunda birazcık küslük bulunsun size karşı, dengeyi sağlar.”
“Ve yaşama kafa yormayı bir yana bıraktığı için de çok daha mutludur. Hakkında düşünmeyecek kadar yaşamakla meşgul. Benim hatam ise bir kere kitapların kapağını açmış olmak.”
Neydi bu içinden çıkılmaz meseleler? Neydi bu mavi göğe veya sevgili bir yüze bakmayı zevk olmaktan çıkaran hisler ve üzüntüler?..
“Her şey geçer. Her şey unutulur. Kendini bir felaketin içinde kaybetmenin manası yoktur.”