Bu dünyaya bağlanıp kalmış insanlara verilen imkânlardan dolayı kendilerine imrenmen ve zihnini onların ellerindekilerle meşgul etmen, cahillik ve gâfillik olarak sana yeter!
Bu durumda sen onlardan çok daha cahil ve çok daha gâfilsin demektir!
Gerçekten de öylesin, çünkü onlar kendilerine bahşedilenlerle meşgulken, sen sana verilmeyenlerle meşgulsün!
Çocukluğumdan beri, günün birinde babamın ölümle pençeleştiğini duyacağımdan korkmuşumdur, sanırım hemen herkese de oluyordur aynısı. Bu, yıllar boyunca en çekindiğim şey olmuştur. Yaşım büyüyünce daha az düşünür oldum, ama o hep içimde, sokmaya hazır, beklemiştir.
İnsanoğlu bu şaşkınlığından ne zaman vazgeçer? Ne zaman uyanır? Bilgelik yolunu ne zaman bulur?
Gözün akı, aynı gözkapağının altında, gözün karasıyla bir arada yaşamayı reddederse, düşünebiliyor musunuz, neler olur?