Biliyorsundur ki,kendini öldüren her insan, bilinçli ya da bilinçsiz olarak, çevresini suçlamaktadır. Beni anlamadınız,bana yardım etmediniz; İşte bu yüzden ölüyorum demektedir sanki. Onu sevenler de, kendilerini sorgulayıp suçlamaya başlarlar. O gün şöyle demeyecektim; şu gün onu aramam gerekirdi; Neden bunu yapmadım, Neden şunu yapmadım diye acı çekerler. Intihar edenler, yalnız kendilerini değil, onları sevenleri de öldürürler bir bakıma. Kaldı ki, kendini öldürmek kolaydır. Anlık bir cesaret meselesidir sadece. Asıl zor olan yaşamaktır. Bunca felaket arasında, fazla rezil olmadan yaşamak gücünü bulmaktır asıl zor olan.
Yaşamın boyunca birçok yanılgıya düştüm. Bana çok acı çektiren yanlış işler yaptım. Hiçbirinden pişman değilim; çünkü yapılması gereken yanlışlarda bunlar. O yanlışları ancak yaptıktan sonra onlardan kurtulabilirdim.
Çünkü benim gibi, ruhun ölümsüzlüğüne, öteki dünyaya filan inanmayan bir insan bir gül karanlık bir boşlukta yok olmadan önce, çok küçük de olsa, bir iz bırakmak ister peşinde
Üstelik belleğim de hiç güçlü değildir. Bunun nedeni, birçok şeyi kafamdan tamamıyla silmek istememdir belki de.Çünkü bizi derinden yaralayan olayları hiç anmamak, tümüyle unutmak, daha doğrusu unutmuş gibi davranmak zorundayız yaşamaya devam edebilmek için.
Hayallerimi zaman zaman şartlarıma göre değiştirmekte üstüme yoktu. Hayallerim de beni kollarımdan tutup yukarı çekememe konusunda nam salmıştı. Kısacası hayallerim ve ben birbirimizden umudu kesmiştik.