Tutunamamak.”
Yani toplumun kurallarına, insanların beklentilerine, sıradan yaşama uyum sağlayamamak. Selim Işık bunun en güçlü temsilidir.
Temalar:
Yabancılaşma: Selim, dünyaya ait hissedemeyen bir karakterdir.
Kimlik arayışı: Turgut’un yolculuğu, “Ben kimim?” sorusuna dönüşür.
Toplum eleştirisi: Sistem, insanlar ve sahte ilişkiler sert şekilde eleştirilir.
Yalnızlık: Kitabın her satırında hissedilir.
Neden bu kadar güçlü bir kitap?
Dili çok katmanlıdır; ironi, mizah ve acı iç içedir.
Her okunuşta başka bir anlam çıkar.
Karakterler gerçek gibi gelir; özellikle Selim Işık birçok okurun içinde bir yere dokunur.
Modern insanın iç çatışmasını çok iyi anlatır.
Zorlayıcı tarafları:
✘ Uzun ve yoğun bir romandır.
✘ Bilinç akışı tekniği yüzünden bazen yorabilir.
✘ Hızlı okunacak bir kitap değildir; sindirmek gerekir.
Kitabın özeti gibi tek bir cümle kurmak gerekirse:
“Tutunamayanlar, hayata uyum sağlayamayanların sessiz çığlığıdır.”
Bu kitap genelde insanı şu soruyla baş başa bırakır:
“Sorun gerçekten bende mi, yoksa ait olmaya çalıştığım yerde mi?”
Ve belki de bu yüzden bu kadar unutulmazdır.
Neden yaşıyoruz? Hayattaki amacımız ne? Kitapta insanları sadece iyi ya da kötü olarak ayıramayacağımız harika bir dil ve hikayeyle anlatılmış. Hayatta kalmak ya da başarıya ulaşmak bazen insanlara normalde yapmayacakları şeyleri de yaptırabiliyor. Belki de hayatın amacı büyük başarılar kazanmak değil; anlamlı ilişkiler kurmak, vicdanımızı korumak ve kendi yolumuzu bulmaya çalışmaktır. Ama ne olursa olsun er ya da geç "atları da vururlar".
Kusursuz görünen ilişkiler, tropik bir ada, büyük bir ödül ve giderek büyüyen bir korku...
Ruth Ware, bu kez bizi bir reality şovun perde arkasına götürüyor ve "mükemmel çift" kavramını sorgulatan gerilim dolu bir hikâye sunuyor.
Başlangıçta eğlenceli görünen yarışma, şiddetli bir fırtınanın ardından ölüm kalım mücadelesine dönüşüyor.
Dış dünyadan tamamen kopan yarışmacılar için artık önemli olan ödül değil, hayatta kalmak.
Kitabın en sevdiğim yanı, yalnızca gerilim yaratmakla kalmayıp karakterlerin psikolojik yönlerine de odaklanması oldu.
Herkesin sakladığı sırlar, kırılgan ilişkiler ve güven duygusunun yavaş yavaş parçalanışı hikâyeye ayrı bir derinlik katıyor.
Sayfalar ilerledikçe kime güveneceğinizi bilemez hale geliyorsunuz.
Reality şov atmosferi, hayatta kalma mücadelesi ve psikolojik gerilim başarılı şekilde harmanlanmış.
Özellikle kapalı bir ortamda geçen, karakter odaklı ve sürprizli kurguları sevenler için oldukça sürükleyici bir okuma.
Çok uzun zamandır kitap okumuyordum...
Yaklaşık 3 yıla yakın süredir elime doğru düzgün bir kitap almamıştım. Okuduklarım da genelde kısa hikâyelerdi ve onların bile çoğunu yarım bırakıyordum. Hiçbiri ilgimi çekmiyordu. Kitap okumak bana sıkıcı gelmeye başlamıştı çünkü odaklanma süremi kaybetmiştim. Ama Sessiz Hasta, daha ilk sayfalardan itibaren dikkatimi o kadar çekti ki sanki yıllardır içimde biriken o kitap açlığını bir anda uyandırdı. Okuyamamanın verdiği o bezginlik hissi de ortadan kayboldu. Bu kitabı ise sadece 3 günde bitirdim.
Kitabın en sevdiğim yanı, gerilimi sonuna kadar koruması oldu. Her seferinde artık ne olduğunu anladığımı düşündüm ama yazar beni tekrar şaşırtmayı başardı. Alicia karakteri konuşmadan bile o kadar ilgi çekici yazılmış ki onun hakkında daha fazlasını öğrenmek istiyorsunuz. Theo ise ilk bakışta sıradan bir psikoterapist gibi görünse de hikâye ilerledikçe her şey çok daha karmaşık bir hâl alıyor.
En çok da kitabın insan psikolojisine yaklaşımını sevdim. Travma, takıntı, ilişkiler ve insanın kendisinden bile sakladığı yönleri oldukça ilgi çekici bir şekilde işlenmiş. Finali ise uzun süre akılda kalan türden. Bitirdikten sonra birkaç dakika oturup olanları düşündüm.
Eğer uzun zamandır kitap okuyamıyorsanız ve sizi ilk sayfalardan içine çekecek bir şey arıyorsanız, Sessiz Hasta benim için bunun en iyi örneklerinden biri oldu. Bana kitap okumayı yeniden sevdirdi.
Herkese Selam
Bugün sizlere kalemiyle ilk kez tanıştığım Murat Uyurkulak’ın Dipte kitabının yorumuyla geldim.
Dönem romanlarını seviyorsanız, bu kitabın da ilginizi çekeceğini düşünüyorum.
Roman; yazarlar, yayıncılar, sinemacılar ve iktidar çevreleriyle ilişkili bir grup etkili insanın etrafında şekilleniyor. Bir masa etrafında kurulan ilişkiler, çıkar ağları ve birlikte hayata geçirmeye çalıştıkları sıra dışı bir film projesi üzerinden toplumun “dibe inişi” anlatılıyor.
Peki bir günlük, birçok insana ilham verirken aynı zamanda insanın kendi hikâyesini de hatırlatabilir mi?
Karakterler, “Kalplerin Zaferi” adlı bir film çekmeye karar veriyor. Filmin merkezinde ise yasak bir aşk yer alıyor: Ahmet Tahsin ve Fehime. İkisi de başkalarıyla evli olmasına rağmen duygularına engel olamıyor ve aralarında büyük bir aşk başlıyor. Ancak bu aşk, onları geri dönüşü olmayan yollara sürükleyerek yavaş yavaş dipte buluşturuyor. Hikâyenin farklı dönemlerde anlatılması hoşuma gitti. Özellikle toplumsal çözülmenin yoğunlaştığı zamanlarda yaşananların cesur bir şekilde gözler önüne serilmesi ve bunu bir romanın içinde okumak etkileyiciydi.
Yer yer yoran, yer yer eğlendiren, kimi zaman da şaşırtan bir okuma deneyimi oldu benim için. Dönem romanlarını ve toplumsal eleştiriyi seven okurlara tavsiye ederim.
Zihin-Beden Bütünlüğü Olmaz ise İlişkiler de Yürümez.Edebiyat
Normal Efsanesi perspektifinden baktığımda, zihin ve beden arasındaki o kopmaz bağın, boşanma gibi köklü bir değişim sürecindeki rolünü çok daha derinlemesine hissediyorum; burada mesele sadece iki insanın anlaşamaması değil, aslında biyolojik bir sistemin, yani insanın, toksik bir çevreye karşı verdiği hayatta kalma mücadelesidir. İlişkiler, zihnimizin dünyayı algılayışını ve bedensel tepkilerimizi şekillendiren en önemli "içsel çevreler"dir; dolayısıyla düşüncelerimizin, değerlerimizin ve hayata bakışımızın eşleşmediği bir ortamda, bedenimiz bu durumu sadece bir "fikir ayrılığı" olarak değil, sürekli bir tehlike sinyali olarak algılar. Zihnimiz, kendisini olduğundan farklı göstermek zorunda kaldığı veya değerlerinin sürekli yok sayıldığı bir ilişkide, "savaş ya da kaç" moduna girer; bu da otonom sinir sisteminin sempatik dalını kronik olarak aktif tutarak, bedenin sanki fiziksel bir saldırı altındaymış gibi sürekli adrenalin ve kortizol salgılamasına yol açar. Bu hormonların uzun süreli etkisi kan basıncını yükseltir, sindirimi yavaşlatır ve bizi enfeksiyonlara karşı savunmasız kılar. Normal Efsanesi'nde vurgulanan en çarpıcı noktalardan biri olan bastırılmış duyguların fiziksel maliyeti, bir ilişkide kendi özgünlüğünü ifade edemeyen bireyde bu enerjinin birikmesine ve vücutta kronik enflamasyona sebep olarak otoimmün hastalıklardan kansere kadar uzanan süreçlerin önünü açmasına neden olur. Bu nedenle boşanma, sadece mutsuzluğun bitişi değil, kişinin kendi biyolojik sağlığına ve özüne duyduğu o derin saygının, yani hayatta kalma dürtüsünün bir sonucu olarak bedenin kendi bütünlüğünü geri kazanma çabasıdır. Zihin, uzun süredir uyumsuz olduğu o toksik çevreden ayrılma kararını verdiğinde aslında bedenini yıllardır hapsolduğu o "stres fabrikasından" kurtarmayı hedefler