Özeleştiri
Mark Gorphe Gizemi 
Ardıl Oğurlu
Biraz da kendi kitabımın eleştirisini yapayım. Her ne kadar bir kişinin kendi gözbebeğini eleştirmesi kolay olmasa da gerekenin bu olduğunu düşünüyorum. Unutulmamalıdır ki, henüz kendimi her ne kadar bir "yazar" olarak tanıtabilecek olmasam da, en azından sanata atılmış bir gönüllü olarak şunu söylemeliyim ki; ilkler her zaman en eksikler ve güzellerdir. Yaşar Kemal'in "Ağıtlar"ı, Tolstoy'un "Çocukluk"u okurlar için ne kadar değerliyse Mark Gorphe Gizemi'de benim için o kadar kıymetli...
İlkti ve biraz acemiceydi. Ama yazarken de defalarca okurken de mükemmeldi... Bana yansıttığı duyguları için, kendi eserime teşekkür ederim...
kitapyurdu.com/kitap/mark-gorp...
Mark Gorphe Gizemi Ardıl Oğurlu
Biraz da kendi kitabımın eleştirisini yapayım. Her ne kadar bir kişinin kendi gözbebeğini eleştirmesi kolay olmasa da gerekenin bu olduğunu düşünüyorum. Unutulmamalıdır ki, henüz kendimi her ne kadar bir "yazar" olarak tanıtabilecek olmasam da, en azından sanata atılmış bir gönüllü olarak şunu söylemeliyim ki; ilkler her zaman en eksikler ve güzellerdir. Yaşar Kemal'in "Ağıtlar"ı, Tolstoy'un "Çocukluk"u okurlar için ne kadar değerliyse Mark Gorphe Gizemi'de benim için o kadar kıymetli...
İlkti ve biraz acemiceydi. Ama yazarken de defalarca okurken de mükemmeldi... Bana yansıttığı duyguları için, kendi eserime teşekkür ederim...
kitapyurdu.com/kitap/mark-gorp...
Kitap sadece aşk odaklı işlenmemiş, aile içinde, okulunda da yaşadığı duygulara yer vermiş. Kötü bir çocukluk geçirmesine rağmen hayatta hep güçlü kalmaya çalışan bir çocuğun sürükleyici romanı.
Bir de ya yazar çok alıştık ve sıradan gelmeye başladı ya da son kitaplar artık ilkler kadar iyi değil.
Ahmet Batman
Ahmet Batman
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Düşündüremediklerimizden misiniz ?
Biraz geç oldu ama üzerine oturulup düşünülmesi gereken gerçekliklerin içeride yer aldığını söyleyebilirim.
Gerçekten seviliyor muyuz ?
Sevginin de gerçeği nasıl ayırt edilebilir ve biz bu olayların neresindeyiz ?
Eserin başlangıcı gibi güm diye dalayım o vakit olaya.
İlk sevgi kırıntıları ailede başlar , aile kutsaldır dediler ya bize YALAN değil Eksik !
Bu ilkler gerçekten ailede başlar eksik olan kısımda ilk manipülasyonlarda ailede başlar.
Yediğimiz o ilk manipülatif dalga artık gözümüzü aşana kadar yaşamın her noktasındadır. Gözümüzü açana kadar...
Gençlikte açmamız gereken gözümüzü gerek bastırılmış çocukluk gerek ekonomik bağımlılığın dayatmasıyla yetişkinlikte zor aralıyoruz. Açmıyoruz sadece aralıyoruz !
Böylece her safhada bir adım geriden devam ediyoruz yaşamaya.
Gençlikte eksik kalan çocukluk...
Yetişkinlikte kursakta kalan gençlik..
Yaşlılıkta ise geç kalınmış bir bilinç ...
Acaba bundan mı kendimizi iyi insanız diye kandırıp cennete peşinen gidiyormuşçasına kendimizi kandırmamız kim bilir !
Selam yıldızlarım! Bugün kitaplığımda uzun zamandır bekleyen bir seriye sizlerle başlıyoruz. Medora Günlükleri serisi 5 kitaptan oluşan, 16 yaşındaki bir kızın hikayesi. Bela mıknatısı olduğunu ilk kitap olan “Akarnae”den de, evrene attığı ilk adımdan da anlayacağınız Alex’in hikayesiyle hep beraber tanışıyoruz.
Seriye giriş kitapları bazen ayrı bir güzel olur ve Akarnae’re kesinlikle öyle. Evreni tanırken, evreni anlarken ve karakterleri çözerken hissettikleriniz serinin diğer kitaplarındaki gibi olmuyor. Elbette bu seride her kitapta şaşıracağımız bir çok yer var ama ilkinin tadı bence bir başka. İlkler özeldir ilkesiyle devam edersek Alex’in bu kitapta kendini de bulma çabası ve evreni çözmeye çalışırken verdiği çaba takdire şayandı. Hikayenin onun üzerinden sağlam bir şekilde devam edeceğini de Aven bize net bir şekilde hissettirdi zaten. Onları okurken Aven’a sinir olmamak elde değil. İYi tarafından bakarsak güzel dostlar edinmesi, güzel insanlarla tanışması, güzel anlara şahit olması okurken keyifle doldurdu beni. Ama asıl bayıldığım sahneler, kendini bulmak istediği haller oldu. Neden burada olduğunu, gitmek isterkenki tereddütünü derinden hissettim. Kendi zekasıyla çözdükleri bulmacalar hem gizemli hem de doğru gözüktü. Her şeyin bir zamanı olduğunu, insanın kendini keşfetme isteğinin bile zamanla ve temellerle gerçekleştiğini de görmek çok başkaydı diyebilirim. Korktum, belki birçok sahnede onun için çok korktum. Devamı olduğunu, yolun daha çok başında olduğumu bilmeme rağmen. Fakat bu korku yanında merakı da getirdi. Koca bir sene bittiğinde kitap da bitmiş oldu ve ne kadar çok şey öğrendiğimizi bir kez daha anladım. Bundan sonra olacaklar, kendi yeteneği hakkında olacaklar, hayatının çizileceği yön de dahil içimi merakla doldurdu. Bakalım Alex ve Aven’ın bu
Puan vermedi·440 syf.·
2026 3. kitabı
Samuel Noah Kramer’in "Sümerler" kitabını elime aldığımda, dürüst olmak gerekirse bu kadar sarsılacağımı beklemiyordum. Genelde bu tarz akademik eserler, insanı tarihler ve krallar listesiyle boğar. Ama Kramer başka bir şey yapmış; o, sanki 5000 yıl öncesinin mahalle kahvesine gidip oradaki insanlarla dertleşmiş gibi anlatıyor. Kitabı okurken kendimi sürekli şunu düşünürken buldum: "Yahu, aradan binlerce yıl geçmiş ama biz hala aynıyız." Bir okul çocuğunun kâtip olma yolunda yediği dayaktan şikayet etmesi ya da bir babanın oğluna "Neden serserilik ediyorsun, oku da adam ol" minvalindeki azarları... Bunlar bize çok tanıdık değil mi?
Kramer'in en büyük başarısı, Sümerleri sadece "icat çıkaran bir halk" olmaktan çıkarıp, onları kanlı canlı, hırslı, korkak, dindar ve adalete aşık insanlar olarak resmetmesi. Kitapta geçen o "ilkler" (ilk meclis, ilk kanunlar, ilk vergi indirimi) sadece birer veri değil; o günkü insanın toplum olma sancısının kanıtları. Mezopotamya’nın o balçıklı toprağında kurulan medeniyetin, bugünkü dijital dünyamızın temel yazılımı olduğunu görmek insanı hem mütevazılaştırıyor hem de bir parça ürkütüyor.
Eğer tarih sizin için sadece geçmişte kalmış tozlu bir yığın değilse, aksine "bugün kimiz?" sorusunun cevabıysa, bu kitap tam bir başucu eseri. Makine dilinden uzak, her satırında kâşif bir ruhun heyecanını taşıyan bu metin, size sadece Sümerleri değil, insanın değişmez özünü anlatıyor. Okurken Dicle’nin suyunun sesini ve o kil tabletlerin sertliğini parmaklarınızda hissedeceksiniz. Bu bir kitap değil, insanlığın çocukluk albümü.
Oroonoko ya da Asil Köle, İngiliz edebiyatının ilk romanı olarak kabul görüyor. buna ek olarak da Aphra Behn İngiltere’nin ilk kadın romancısı olma özelliğini taşıyor. Ölmeden Önce Okunması Gereken 1001 Kitap’tan biri olduğundan özellikle alıp okumak istedim ve ilkler taşıması da bunu kamçıladı elbette.
1600’lerde yaşamış olan Behn, 17. yy’dan 19’yy’a Virginia Woolf kendisinden söz edene dek gömülü bir hazine olarak kalmış maalesef. Woolf, kendisinden “Bütün Kadınlar birleşip onun mezarına çiçekler bırakmalı. Çünkü kadınlara konuşma hakkını Aprah Behn kazandırdı” diye söz etmiştir. Feminizmden sürekli dem vurduğumuz şu devirde, metne bu denli geç kalmışlık üzücüydü adıma.
Afrikalı bir kralın torunu olan Oroonoko, kendisi gibi siyah bir ırktan gelen Imoinda’yı çok sevmektedir, fakat dedesi kıza göz koymuştur ve gençlerin birleşmesine mani olmak için, genç kızı sömürgecilere satar. Oroonoko da köle tüccarların eline düşer ve bundan sonrası bir isyan bayrağının ateşini fitiller.
Behn, Oroonoko ile, bir roman veya novella değil de, bir Shakespeare oyununu okuyormuşuz hissiyatı var. Oldukça kısa olan eser, kısacık bir anlatıya ne kadar nitelikli olay örgüsü sığdırılabilir oluşunun da göstergesi. Behn, döneminde kadın cinselliğini ön plana çıkardığından sürekli eleştirilmiş, küçük görülmüş. Okuduklarımızın süregelen tartışmaların başlangıç noktalarından birine kaynaklık ettiği düşünülürse önemi kavranacaktır ve yazara binlerce kez teşekkür edilmesi gerektiği tekrar tekrar hatırlanmalı.
