İşte bundan kaçınmak gerek;ille de acayiplik bulmaya çalışmamalıyım.Günce tutmanın tehlikeli yanı budur sanırım.İnsan her şeyi büyütmeye,tetikte durmaya,doğruları durmadan zorlamaya kalkar.
Kendimi bütün ruhumla unutmanın uykusuna bırakmak istiyordum.Unutmam mümkün olsaydı,unutmak sürekli olsaydı,gözlerim kapansaydı da azar azar uykunun ötesine,mutlak hiçliğe gömülebilseydim,varlığımı artık hissedemez olacağım noktaya varsaydım,bir mürekkep damlasında,bir musiki ahenginde ya da renkli bir ışında erir giderdim ve sonunda dalgalar ve şekiller öyle büyürlerdi ki hissedilemezin içinde silinir,yok olurlardı.O zaman dileğime kavuşurdum.
Karakteri değişken olan şey mutlak değildir,bu yüzden çarçabuk gelip geçen ve kendi sonunu getiren bir şeyin gerçek bir varlığının olması mümkün değildir,nitekim haz biteceği yere ilerler ve başlar başlamaz sonunu arar.