Dünyada beyinlerini tüketerek yaşamaya mahkûm zavallı insanlar vardır, onlar hayattaki en cüzi gereksinimleri bile omuriliklerinin ve beyinlerinin en kıymetli altınıyla öderler. Bu insanlar için her gün acı yüklüdür ve sonra bir gün acı çekmekten usandiklarinda…
Kişi kimi zaman çok sevmenin getirdiği yanlışlıklara da düşüyor. Sevdiği şeyi göğsüne fazlaca bastırırken örseliyor onu.
Hoyratlaşıyor bir yerde aşk. Acaba bu gerçekten aşkın kaçınılmaz bir gereği mi?