meryem
@innerchiId
Şu anda okuduğu kitap
bir tedaviye benziyordu.
bense onun aksine bir vereme, bir intihara, katliama, trajik bir kazaya benziyordum.
bir ayâ gibiydim.
ayâ: tedavisi mümkün değil, iyileştirilmez.
Reklam
birinin göğsümdeki ağırlığı çekip almasını, benden koparmasını istiyordum. kalabalığın içindeyken bile yapayalnızdım. yaratıcı sanki benden her şeyimi almıştı. hissettiğim bu karmaşık duyguları da içimden söküp alamaz mıydı?
Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum, ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok. Yok..
Yüreğimin tam ortasında büyük bir yorgunluk var. Asla olamadığım kişi beni üzüyor, ondan bana kalan anılardan neye olduğunu anlayamadığım bir özlem kabarıyor. Umutlara ve kesin inançlara çarpıp düştüm, benimle birlikte bütün batan güneşler de düştü.
