Bir insanın kendini gerçekleştirebilmesi için yalnızca yeteneğe değil; zamana, özgürlüğe ve kendine ait bir alana da ihtiyacı olduğunu çok zarif bir şekilde anlatan etkileyici bir eser.
Sayfalar ilerledikçe insan şunu fark ediyor: Hayaller bazen cesaretsizlikten değil, kendimize yeterince alan açamamaktan yarım kalıyor.
Benim için bu kitap, insanın başkalarının beklentileri arasında kaybolmadan kendi hayatına sahip çıkmasının ne kadar değerli olduğunu hatırlatan özel bir eser oldu.
İnsan ve Yaşamın Şiirle Buluştuğu EserŞiir
Şükrü Erbaş, Türk şiirinin en güçlü ve en duyarlı isimlerinden biridir. Bütün Şiirleri-2, şairin insanı, sevgiyi, yalnızlığı, doğayı ve toplumsal yaşamı derin bir içtenlikle ele aldığı şiirlerini bir araya getiren önemli bir eserdir. Kitapta kullanılan dil sade olmasına rağmen anlam bakımından oldukça yoğundur ve okuyucuyu düşünmeye yönlendirir.
Şair, günlük hayatta fark edilmeyen duyguları güçlü imgelerle anlatır. Özellikle sevgi, özlem, ölüm, emek ve umut temaları şiirlerin merkezinde yer alır. Doğaya olan bağlılığı ve insan sevgisi, dizelerin hemen her satırında hissedilir. Bu yönüyle eser, sadece şiir okumayı sevenlere değil, hayat üzerine düşünmek isteyen herkese hitap eder.
Bütün Şiirleri-2, duyguları güçlü bir şekilde yansıtan, insanı hem hüzünlendiren hem de umutlandıran bir şiir kitabıdır. Şükrü Erbaş’ın sade ama etkileyici anlatımı sayesinde şiirler uzun süre akılda kalır. Şiire ilgi duyan herkesin kütüphanesinde bulunabilecek değerli bir eserdir.
Reklam
Herkese merhabalar
Bugün sizlere kalemini çok sevdiğim STEFAN ZWEİG kaleminden çıkmış #unutulmuşdüşler kitabı ile geldim.. Başka bir yayınevinden başka bir isimle okumuşum daha önce bu kitabı ama
Kitabımız iki öyküden oluşuyor.
....
Stefan Zweig yine birkaç sayfalık bir hikâyenin içine koca bir insanlık hâlini sığdırmış. Unutulmuş Düşler, sadece yarım kalmış bir aşkın değil; zamanında cesaret edemediğimiz seçimlerin, susturduğumuz duyguların ve “ya öyle olsaydı?” diye içimizde büyüttüğümüz ihtimallerin hikâyesi.
Bazen hayat bize güvenli olanı seçtirir; mantığı, düzeni, alışılmış olanı… Ama kalbimizin bir köşesinde hep başka bir hayatın, başka bir kararın, başka bir “biz”in sesi kalır. Zweig, bir insanın yıllar sonra geçmişiyle karşılaşmasını anlatırken aslında hepimize şu soruyu sorduruyor: Gerçekten istediğimiz hayatı mı yaşıyoruz, yoksa bize uygun görülen hayatı mı?
Kitabı okurken karakterlerin pişmanlıklarına değil, insanın kendi içinde sakladığı cesaretsizliğe dokunuyoruz. Çünkü bazen kaybettiğimiz şey bir insan değil; yaşayamadığımız bir ihtimal oluyor...
Kitaplarla kalın canım arkadaşlarım
#reklamdegil
#leylanınkitapları
Bilmem ki idamlık genç gibi bir hayat bir kapağın arkasına sığar mı?
Bir kitap bazen bir kez okunmaz...
İlk okuyuşta satırları görürsün,
ikinci okuyuşta anlamları,
üçüncü okuyuşta ise kendini.
Çünkü bazı kitaplar okunmak için değil, her okuyuşta insana yeniden bir şey öğretmek için yazılmıştır. Her dönüşte başka bir cümleye takılır, başka bir hikâyede kendini bulursun. Aynı kitap değişmez ama okuyan insan değişir. Bu yüzden bazı kitaplar bir kez değil, ömür boyunca defalarca okunur.
İnsan bir günde delirmezdi. Delilik tavandan damlayan su gibidir. İlk damlayı duymazsin sonra ikinciyi sonra üçüncüyü..Bir sabah uyandığında ise bütün odanın su altinda kaldığını fark edersin.
Bende ne zaman başladığını bilmiyorum. Belki sustuğum ilk gün, belki kimseye anlatmadigim o gece,belki de her şey yolundaymis gibi gülümsediğim o an...
Aşk; travmalarımızı şiire çevirdiğimiz yerdir.
Aşk, travmalarımızı süslediğimiz en güzel yalandır; bu yüzden bazı vedalar kalbi değil, çocukluğu kırar. Tarık Tufan bu romanda şu soruyu soruyor: Sevdiğimiz kişiye mi bağlıyız, yoksa onun bizde dokunduğu eksikliğe mi?
Eski bir köşk, yaralı insanlar, kaybolan bir kadın ve geçmişin hayaletleri arasında dolaşırken anlıyoruz ki bazı aşklar kavuşamadığı için değil, insanı kendinden uzaklaştırdığı için acıtır.
Okuma serüvenim boyunca Firdevs’in gelgitlerine değil, Orhan’ın o gelgitleri kader gibi kabullenişine kızdım. Bir insanın sevmesi başka, kendine yapılan saygısızlığı aşk sanması başka şey. Orhan, Firdevs’i kaybetmekten öyle korkuyor ki önce kendini kaybediyor. Bazı aşklar insanı büyütmez; kendi değerinden vazgeçmeye ikna eder. Roman boyunca en çok bunu izlemek yordu beni: Bir kadının kararsızlığı değil, bir adamın kendi onurunu sessizce terk edişi…
Ahmet Hilmi Bey’e ve tamburuna değinmeden geçemem:
“Ölmeden önce ölün”
“Hangi yarın?”
Aşk nedametli bir mesele, üzerine ne kadar çok konuşulursa acizliğiniz o nispette ortaya çıkar. En iyisi susmak.”
Kitabın her Ahmet Hilmi Bey bölümüne denk gelince İnsan böyle birinin varlığına hasret çektiğini anlıyor sanki eksik parça Hilmizade çayıymış gibi..
Tüm huzurlu uykuya dalışları ve kabuslarını tevekkili değil Ahmet Hilmi Bey’in koltuğunda tamburu eşliğinde gördü.
Kitabı bitirdiğim şu dakikalarda aklımda şu soru var: Nerede bu Saklıkuyu? Beni de bir gün çağırır mı?
Reklam
Reklam