Vakti gelinceye kadar sabret ve sıkıntıların ortadan kalkacağı vakti bekle. Çünkü ilerleyen zamanda her şey zıddını doğurur ve her şeyin son bulacağı bir süre vardır. Kış biter, yaz başlar; gece biter, gündüz başlar. Gündüzün aydınlığını akşamla yatsı arasında ararsan bulamazsın.
Değil altı ay,altı saat bile,unutmak için atılmış ilk büyük adımlarla doludur.Hattâ çoğu vakit bu nisyanı zamanın tabiî gidişine bırakmayıp,aşırı bir vefâsızlıkla kendi kendimize telkin ettiğimiz ve çabuklaştırdığımız vâki değil midir?