Şutka
Uçurumları izlerken her gün zehirli atıklar akıyor ağdalı dudaklarımın gerisinden…
ŞUTKA
Sökün tüm ağaçları üzerimden
Eşkıyalar rahat rahat çiğnesin göğsümü
Yeni ırmaklar doğurmayacağım size
Başıma kurmayın şehirlerinizi
İsterseniz ölürüm
Yaşamak ağır zaten kaderime
Tanrı’nın hükmüne yemin olsun
Bundan kolay bir şey yok
Sabahları buz tutsun çölde sularım
Ve tüm iyi niyetlerimden cerihalar aksın
İçime dökülsün ağzının kenarından
Her yüzüme baktığında
Düşmanlarımın savurduğu
Yırtmacı bol keskin diller
Suya anlatılırmış önce rüyalar
Tüm kötülükler böyle başladı
İblis
Gökyüzünün karanlığını verdi yüreğime
Gözlerime, herkese yetecek kadar hüzün
Misket üzümü toplayın bağımdan
Son kez
Erkenden kalkmış işçiler
Düşük şömizye yakalı kızlar
Sayfa 100 - Klaros Yayınları
sizin kız kardeşinize aldığınız hediyeler nerede?
Siperine zırh geçirdiğim, tahrip olması kesinlikle mümkün olmayan karbondan bir motosiklet kaskı bu.İçine iki dinamit çubuğu yerleştirdim, uçlarından iki ip sarkıyor... Böylece günün birinde annem ve babam kendimizi yok etmemize izin verirlerse kaskı kafana geçirirsin, kayışını çenenin altında bağlarsın ve sonra iki ipi çekersin. Kafan kaskın içinde patlar ve duvarlar kirlenmez.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
... Bir sonraki sabah, Yonina siyah binanın çatısına çıkıp kendini kaldırıma bıraktı. Ve benden başka kimse, o an aşağıda olup onu tutmayı hayal etmedi. İşte, bunun üzerine düşündüm kendimi asmayı. Hatta bir ip bile buldum. Hatta ucundaki ilmekten başımı geçirip birkaç saat karanlıkta oturdum. Ne düşündüm biliyor musun? Ölmeyi hayal etmenin ölü bir adam olmaya yettiğini. Hatta ölüme dair olanın dışında hiçbir hayalin gerçekliğinin olmadığını düşündüm. Güçlü, zengin, mutlu ya da aşık olmayı hayal etmek hiçbir işe yaramıyordu. Sıradan hayallerin tatmin edici hiçbir tarafı yoktu. Gerçekleşene kadar ölü olan hayallerdi bunlar. Ama ölümü düşlemek, ölmeye yetiyordu. İntiharın eşiğine gelmek, orada yaşamaya devam etmeye yetiyordu. Belki de insan kendini öldürmesin diye hayal etme gücüne sahiptir.
Bir sabah, soğukkanlılıkla, boynuna ip bağlayıp
onu bir ağacın dalına astım; — gözlerimden yaşlar
süzülerek ve kalbimde en acı verici vicdan azabını
hissederek astım onu — onu astım çünkü beni sevdiğini biliyordum ve gücenmeme hiçbir zaman neden olmadığını hissediyordum; — onu astım çünkü bunu yapınca günah işlediğimi biliyordum — öyle bir günahtı ki işleyince ruhumun güvenliğini tehlikeye atıp — böyle bir şey mümkünse tabii — ruhumu En Merhametli ve En Zalim Tanrı’nın sonsuz merhametinin bile ulaşamayacağı bir yere koyacaktı.
