İpek Sarnıç
@ipekitap
8 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Çavlan benden sekiz buçuk santim uzundu.
Ayakkabılarımdan dört, giydiğim beş kat çoraptan bir santim kazansam da hala kapatmam gereken üç buçuk santim kalıyordu. Belediyenin bozuk döşediği kaldırımları hesaba katsaydım gururum bu kadar kırılmazdı. Aramızda sekiz buçuk santimden fazlası vardı. Tam onu öpecekken dudaklarım omzunda, hevesim kursağımda kaldı.
Güldü mü gülmedi mi diye bakmadım yüzüne. Odama geçip bozacının hırıltılı sesinde, çapaklı gözlerle mesaj yazan çocuğun parmaklarını kıtlatışında, burnunu kaşıyacakken karşısında onun olduğunu anımsayıp elini kemiğin üzerinde bekleten adamın iç çekişlerinde bir öykü aradım. Noktalı virgülleri masama döktüğümde öykümün sonuna koyacak bir nokta bile kalmadığını fark ettim. Kim çıkacaktı şimdi dışarı. Bu öykü de noktalı virgülle bitsin dedim;
Evin yolunu tutacakken ilham perisi tuttu yakamı. Hatırlar mısın ilk hikâyeni beraber yazmıştık. Hatırlamam anımsarım, hikâye değil öykü yazmıştık dedim. Emekliymiş, borcu varmış, edebiyat mafyası peşindeymiş, sakla beni abi. Paragrafın arasına sığar mıydı?