İrem İnci
@iremincist
Fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür.
Türkiye, 15 Şubat
45 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çok büyük beklentilerle okumazsanız güzel vakit geçebileceğiniz, çerezlik bir kitap. Kötü değil ama herkesin abarttığı kadar da ters köşeli değil (en sondaki olay hariç). Bir gün içinde bitirdim kitabı, hızlı mı okudum çok mu sardı bilmiyorum. Galiba biraz her ikisi de.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Arachnoid Mater, serinin ilk kitabı olan Pia Mater'a kıyasla çok daha fazla bilimsel bilgi barındırıyordu. Tabii, bunun ikinci kitapta ortaya çıkan Neon isimli bir bilim tarikatının tabiri caizse herkesin hayatının içinden geçmesiyle çok alakası var. Ben bilimsel makaleler ve bilgiler okumayı çok seviyorum ama benim kadar sevmeyenler ikinci kitabı okurken bu bilimsel bilgi yoğunluğundan sıkılabilirler. Yine de kitabının türünün nöro-roman olduğu da unutulmamalı nihayetinde. Bu kitapta kurgu yönünün biraz eksik kaldığını ve karakterlerden uzaklaşıldığını hissettiğim yerler oldu, sonlara doğru bu durum toparlandı gerçi ama bir yirmi otuz sayfayı "Hadi, sadede mi gelsek artık?" diye okumadım dersem de yalan olur. Şahsen bu kitapla bilimin geldiği ve gelebileceği nokta konusunda dehşete düştüm. Güç, bilgili ama bilge olmaktan uzak kişilerin eline verildiğinde çok büyük bir kitle imha silahına dönüşebiliyor. Bu zaten hepimizin bildiği bir şey ama bu kadar değişik ve iddialı bir zihni sanırım ilk defa bu kitapta gördüm, kimden bahsettiğimi okuyanlar hemen anladı bile bence. Okumayanlar da azıcık merak etsinler. Pia Mater'de okurken çok etkilenerek altını çizdiğim cümleler vardı, Arachnoid'te altını çizdiğim çok fazla yer olmadı çünkü ikinci kitap ilk kitap kadar duygusal yoğunluk içermiyordu. Bunun eksikliğini biraz hissettim ama bölüm başında yer alan sözlere ilk kitapta bayıldığım gibi bu kitapta da aşırı bayıldım, o kısımlarda yer alan sözlerle ilgili düşüncelerimi not etmek hobim oldu.
Son zamanlarda beni en çok etkileyen kitap.Nöro Roman
Pia Mater hakkında söyleyecek o kadar çok şeyim var ki nereden başlasam bilmiyorum ama öncelikle bu kitabın beni uzun süreli bir reading slump'tan kurtardığını belirtmek isterim. Kitap 2019 yılından beri elimde ve yıl 2024. O zamandan beri sürekli elim gitti bu kitaba, sürekli de 70'inci sayfalarında bırakıp durdum. Geçen günlerde kitap okumayı ne kadar özlediğimi fark ederek elimi kitaplığımda gezdirdiğimde parmaklarım kendiliğinden bu kitabın üstünde durdu ve hiç tereddüt etmeden artık bunu bitirme vaktinin geldiğini düşündüm. Üşenmeden kaldığım yerden değil de en baştan alarak, sindire sindire okumaya başladım. Bilimle, tıpla, yazılımla ve özellikle de insan beyniyle ilgili birisi olarak kitapta geçen bilimsel bilgileri büyük bir merakla okudum ve son sayfalara bırakılmış kaynakçadan da inceledim. Zaten kitap ilgi alanlarıma o kadar hitap ediyor ki ben yazsam bu kadar olurmuş dediğim noktalar olmadı değil. O yüzden de elimden bir türlü düşüremeden okudum ve sürekli yarım bıraktığım bu kitabı yıllar sonra bir çırpıda bitirdim. Yeni bitirdiğim için fazlasıyla etkisindeyim ama üzerinden zaman geçse ve ben yine bu yazıyı yazıyor olsam bile kitap hakkında yapacak pek olumsuz bir eleştirim olmaz gözümü tırmalayan birtakım yazım hataları dışında. Olay örgüsü o kadar ince işlenmiş ve kitabın içine yazarın kendisinin serpiştirdiği o ipucular okuyucunun heyecanını diri tutmayı o kadar başaralı bir şekilde sağlamış ki "Beş sayfa daha okuyup bırakacağım," deseniz de kendinizi hep bir sonraki bölüme geçmiş hâlde buluyorsunuz. Bu kitabı bu kadar geç okuduğum için başta kendime çok kızdım ama sonra bazı kitapları okumanın doğru zamanı olduğunu fark ettim. Mesela bu kitabı okumadan yaklaşık bir buçuk yıl önce Patrick Süskind'in Koku kitabını okumuştum, o da sürekli okumayı
Hayatınızı Değiştirecek O KitapPsikoloji
Bu kitap gerçekten hayatınızı değiştirecek güce sahip. Bu söylem kulağınıza aşırı iddialı gelebilir, kabul ediyorum. Ama gerçekten öyle. İlk okumaya başladığımda çok şaşırdım. Okuduklarım beni bildiğim dünyanın, inandığım tüm gerçeklerin dışına sürükledi ve kitaptaki genç gibi ben de sürekli filozofun söylediklerine içten içe karşı çıktım. Psikoloji denince neden-sonuçlar duymaya ve aklımıza Freud gelmesine hepimiz alışkınızdır. Adler psikolojisi ise bize psikolojinin pek sık görmediğimiz bir yanını sunuyor, hatta psikolojide ipleri bizim elimize veriyor desem doğru olabilir sanırım. Bilinçsizce yaptığımız şeylerin aslında yüzleşmek istemediğimiz durumlar karşısında geliştirdiğimiz mazeretler olduğunu vurguluyor sürekli. Başta bunu kabullenmek istemiyorsunuz, bilinç denilen şeyin gerçekliğini savunmaktan yana oluyorsunuz. Tabii, bununla birlikte bilinçaltını da savunuyorsunuz. Yine de filozofun söylediklerine dikkatle kulak verdiğinizde aslında haksız olmadığını anlıyorsunuz. Bir insanın eylemleri üzerinde yeterince gücü olmadığını düşünmesi acizce gelmeye başlıyor, bir şeyleri değiştirmenin elinizde olduğu gerçeğine sıkı sıkı tutunmak istiyorsunuz. Ve bu noktada kendinizi sorgulamaya başlıyorsunuz. Yaşadığınız olaylar karşısında sergilediğiniz tutumları, onları neden sergilediğinizi, sergilerken nasıl bir dönüt almayı beklediğinizi düşünüyorsunuz. Tuhaf bir aydınlanma hissiyatı doğuyor içinizde.
Kitabın beni en çok şoke eden noktası galiba son sözüydü. Kitabın yazarlarının aslında bu diyalogları birebir gerçekleştiren genç adam ve filozof olmasını beklemiyordum. Bu gerçeği öğrendiğimde tüm taşların yerine oturduğunu hissetmekten kendimi alıkoyamadım. Filozofun (Ichiro'nun) genç adamı, yani Fumitake'yi ikna edebilmiş olması olaya farklı bir derinlik ve gerçekçilik
Bu kitaptan çıkardığım en büyük ders, geçirdiğimiz günün son günümüz olduğunu bilsek ve bu yüzden paranoyaklık etsek bile, çok dikkatli bir insan olmadığımız sürece beklediğimiz senaryoların dışındaki herhangi dikkat etmediğimiz bir senaryonun bizi öldürme ihtimalinin çok yüksek olduğudur. Kitap aşırı büyük beklentilerle başlamazsanız gerçekten güzel. Okurken birçok kez "Ben bugünün son günüm olduğunu bilsem ne yapardım?" diye sorguluyorsunuz ve bu kitabın can alıcı yanlarından birisi. Kitaba sonunu bilerek başlasanız da Mateo ve Rufus'un o sona nasıl ulaşacakları, son saatlerini nasıl değerlendireceklerini okumak ve onların hayatlarından dersler çıkarmak insana farklı bakış açıları kazandırıyor. Adam Silvera, kitaba serpiştirdiği tatlı detaylar ve yan hikayelerle kalbinizi ısıtmayı ve sizi duygulandırmayı başarırken kitabın her bir sayfasına daha çok kapılıyor ve bu iki genç adamın son günlerini bir de kendiniz değerlendirmek istiyorsunuz. Bizim gibi zamansız ölümlerin varlığını kabullenmiş insanlar için insanın yirmi dört saatten az kaldığını bildiği ömrünü dolu dolu geçirme ve ölümü için hem kendini hem de sevdiklerini hazırlama çabasını okumak çok ilginç ve merak uyandırıcı olsa gerek diye düşünüyorum.
