“Solup gitmiş, sıradan bir çiçeğin kokusu bile insanın bütün sevinç ve acılarından daha uzun yaşıyor, hatta insanın kendisinden bile.”
“Şiddetli bir müzikti bu; oysa ben mahzundum. Yarım kalmış, gerçekleştirilememiş hayallerin hüznünü yaşıyordum.”
“İnsanlığın ve insansızlığın yüz karasıydım. Kendime acımak istedim. Mutlak bir ümitsizliğe düşmek istedim. Belki tam düştükten sonra çıkmak kolay olurdu.”
Sayfa 64 - İletişim Yayınları
