İrem Aktaş
@irmm_aktas
Şu anda okuduğu kitap
Öncelikle bu kitabın güzelliklerinden ve ne kadar kolay bitiverdiğinden bahsedeyim. Birbirinden güzel resimlerle dolu, rengarenk bir kitap olması insanın içini açıyor :) Yazılarla dolu bir kitap da değil, bu yüzden gözünüzü de korkutmuyor. Kâğıt kalitesine gelecek olursak o da aşırı kaliteli, bu beni çok mutlu etmişti de :) Unutmadan söyleyeyim, resimlerle dolu olması kesinlikle bu kitabın boş olduğunu göstermiyor, aksine kitabın adından da anlaşılacağı gibi, çocuk resimleri üzerine analizleri içeren önemli bir eser bu. Resim, çocuğun kendi duygu ve düşüncelerinin bir ürünü olduğu için çok önemlidir. Kendini sözcüklerle ifade etmek istemeyen çocuklarla serbest çizim etkinliği sonucu elle tutulur sonuçlar elde edebiliriz. Evet... Çocuk, resmiyle size her şeyi anlatabilir: Duygu durumunu, korkularını, saplantılarını, sevincini, kaygısını... Bir resimden aile içi ilişkileri, tacizi, şiddeti, cinsel kimlik karmaşasını, zeka düzeyini belki de bazen özlemi gözlemleyebiliriz. Renkleri kullanış biçimi, figürleri nereye koyduğu, insan çizimi (başın, kolların, ellerin, gözlerin ve ayakların küçük/ büyük çizilmesi veya yokluğu), çizgileri kullanışı (kısa çizgiler, uzun çizgiler,silik çizgiler, belirgin çizgiler vs.) her biri bize birer mesaj verir. Kitapta çocuk resimleri gelişim aşamalarına ayrılmış. Alınan anemnez ile analizler tabii ki daha da anlamlı kılınmış. Biliyoruz ki anemnez hastanın öyküsüdür ve teşhis için en önemli kısımdır. Bu sefer öykülerin içeriğinden örnek vermeyeceğim, kitabın büyüsünü bozmak istemiyorum. Özellikle öğretmenlerin ve ebeveynlerin kesinlikle okuması gereken bir kitap deyip sonlandırayım.
.Lütfen çocuklarınıza karşı gözlerinizi kapatmayın,
“Farklı inançlara, farklı etnik kökenlere, farklı cinsiyetlere, farklı dünya görüşlerine sahip olsak da hepimiz insandık. Bir başka ortak yönümüz ise İstanbul’du.”
Ne güzel demiş Ahmet Ümit: “Farklı inançlara, farklı etnik kökenlere, farklı cinsiyetlere, farklı dünya görüşlerine sahip olsak da hepimiz insandık. Bir başka ortak yönümüz ise İstanbul’du.”
Merhabalar... Şimdiye kadar okuduğum Ahmet Ümit eserinden en beğendiğim eserle geldim. 600 sayfadan fazla da olsa, asla bitmesini istemediğim şahane bir kitaptı İstanbul Hatırası. İtiraf etmeliyim ki başta beni biraz zorladı. Ama alışmam uzun sürmedi. Vize döneminde başlamıştım ve derslerime mi odaklansam kitabı mı okusam bilememiştim. Çünkü bir kitap içinde hem tarihi hem de yedi esrarengiz hadiseyi bu kadar güzel barındırabilirdi. Bir tarih kitabı okumadan hem haz aldım hem de oldukça faydalı bilgiler edindim. İstanbul Hatırası... Tarihi mekanlara bırakılan yedi ceset... Tüm cinayetlerde tarih barındıran ipuçları... Her birinin derin anlamı... İstanbul için oldukça önemli olan, Kral Byzas, Konstantin, II. Teodosius, Jüstinyen, Fatih Sultan Mehmed, Kanuni Sultan Süleyman ve Mimar Sinan hakkında daha önce duymadığım birçok bilgi... Ve tabii ki beklenmedik bir son... Cinayetlerin peşine düşen Nevzat Başkomiser, mekanları o kadar güzel betimlemişti ki adeta oradaymışım gibi hissettim ve tarihe olan merakımı oldukça artırdı. Ahmet Ümit’i yakından takip eden biri olarak, tarihe verdiği önemi ve İstanbul sevgisini eserlerine çok güzel yansıttığını, gerekli mesajları okura başarılı bir şekilde verdiğini düşünüyorum. İstanbul’a ne kadar aşık olduğumu bilenler, İstanbul’dan uzak kaldığım bu dönemde kitabın beni ne kadar çok duygulandırdığını da anlayacaklardır. Kitabı, yarım kalmış üniversite hayatımın burukluğu içinde, anılarımla bir boğuşma halinde okudum. Ah İstanbul... “Bir ateşim yanarım, külüm
