Işıl AKTÜRK GÜNEŞ
@isil98
20.9.14
“Zarife’nin bir an yüreği buz kesti. “Savaşı hiç söyleme oğlum. Zira bu lanet savaştan çok korkuyorum. İnşallah kurt öldürmeye koyun yollamazlar.”
“Sen de böyle konuşma ana. İnsanın hayal kurduğu yer vatandır. Ayrıca unutma ki vatan bir bebek gibidir. Sürekli bağrına basmak gerekir.”
(…) Gerekirse bu vatan için ona, kurt öldürmeye koyun da yollanır, kuzu da… Neden yollanmasın ki?”
Zarife’nin birden gözleri doldu. “Böyle konuşma oğlum. Ben bir anayım. Bir ana için evlat nedir bilir misin? Dur! Ben sana söyleyeyim. Bir ana için evlat, kayada gül yetiştirmektir!”
Bu son sözle birlikte hepsi sessizliğe büründü, sanki hüzünlü bir sessizliğe…”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Ne bileyim oğlum! Bu sabah güne bir başka uyandım. Ve anladım ki insan kırk yaşındayken bambaşka bakıyormuş hayata. Galiba insan ömrünün en kötü dönemi bu yaşlar. Zira bir şeyi arzulayabilmek için henüz genç, ama arzuladıklarımızı gerçekleştirebilmek için yaşlı sayılırız.”
“Sanki” diye sürdürdü konuşmasını Süreyya. “İçimde davullar çalıyor Yusuf. Bir yüreğim vardı, o da aşkla doldu çok şükür.” Yusuf bu sefer gülümseyerek, “Öyleyse” dedi, “Vakit geldi. Senin yüreğinde kopan fırtınalardan onun da haberi olmalı, onun da içinde davullar çalmalı. Zira aşk tek kişilik değil, iki kişiliktir. Tıpkı gülmek gibi!”
“Anna Arkadyevna okuyor ve anlıyordu, ama okumak, yani baska insanların hayatlarından betimlemeleri izlemek hoşuna gitmiyordu.
Kendisi bizzat yaşamak istiyordu. Roman kahramanının bir hastaya baktığını mı okudu, hastanın odasında sessiz adımlarla dolaşmak istiyordu; bir parlamento üyesinin konuşma yaptığını mı okudu, bu konuşmayı kendisi yapmak istiyordu; Lady Mary'nin atına atlayıp sürünün peşinden gittiğini ve gelinini kızdırıp, cesaretiyle herkesi kendisine hayran bıraktığını mı okudu, bunu kendisi yapmak istiyordu. Ama yapacak bir şey yoktu ve küçük ellerini kâğıt keseceğinin kaygan yüzeyinde gezdirerek kendini daha çok okumaya veriyordu.”
Sayfa 133
