Işıl AKTÜRK GÜNEŞ
@isil98
20.9.14
Işıl AKTÜRK GÜNEŞ
, bir kitap okuduPuan vermedi·512 syf.·
15 günde okudu
·Okunma: 09 Şubat 2025 23:18
·2025 4. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“İnsanların neden sürekli yapmayı istemedikleri işleri yaptıklarını merak ediyordum gerçekten. Hayat giderek daralan bir tünel gibiydi. İnsan ilk doğduğunda tünel kocaman oluyordu. İstediğin her şey olabilirdin o zaman sanki. Sonra doğduğun anda belki yarı yarıya küçülüyordu tünel. Erkek doğduysan anne olamayacağın kesinleşmiş oluyordu ve bir manikürcü ya da anaokulu öğretmeni olman da pek muhtemel değildi. Sonra büyümeye haşlıyordun ve yaptığın her şey bu tüneli biraz daha daraltıyordu. Ağaca tırmanırken kolunu kırdığında bir beyzbol atıcısı olmayı listeden elemiş oluyordun. Matematik sınavlarından kaldıysan bilimadamı olma hayallerinin hepsini çöpe atabilirdin. O kadar basit. Bu böylece yıllar boyunca devam ediyordu, sonunda o tünelin içinde sıkışıp kalana dek. Belki bir fırıncı, kütüphaneci ya da barmen oluyordun sonunda. Ya da bir muhasebeci. Orada kalakalıyordun. Bir gün öldüğün zaman tünel artık tamamen daralıp kapanmış oluyordu. Kendini bir tercihle sıkıştırmış, sonunda tünelin altında ezilip kalmış oluyordun.”
“Hiç sanmıyorum Muallim Bey… Şerife Ninemin düşüncelerinin değişeceğini hiç sanmıyorum… Siz de biliyorsunuz… Öyle kolay değil değişmek… İnsanın kendine ait olan her şeyi atması… Öğrendiklerini unutması… Geleneklerinden vazgeçmesi öyle kolay bir iş değil… Bence değişmek için çok önemli bir sebebi olmalı insanın. Sizce bu düşüncemde yanılıyor muyum?”
(…)
“Hayır,” dedi, “Yanılmıyorsun Yusuf. Senin de az önce belirttiğin gibi değişmek için çok önemli bir sebebi olmalı insanın. Zaten bu yüzden değişimler hep sancılı olmuştur ya.”
“Unutma oğlum!’ dedi boğuk bir sesle ninesi. “Gülmek de tıpkı sevmek gibidir… İki kişiliktir… İnsanın içi bir kere yara alınca yüzü de gülmezmiş. Gidenin boşluğunu sahte gülücükler bile dolduramazmış. Ben gülmeyi çoktan unuttum… Ama sen bu sözlerimi unutma, unutma e mi?”