Çıkıyorum, ama döneceğim!
“Ağırlıksız bir şeysin, bulut gibi,buğu gibi, koku gibi, hatıra gibi hafifsin…”
Hepimizin varacağı yeri, hayat arkadaşının gözünden okuyoruz.
Bu incecik kitap tüm hayatımızın bir gün gibi geçmesini sağlıyor.
Ve tabii ki hayatın girişine yazılması gerek o söz: “Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım.”
Henüz gittiğinden emin olamadığı duygularını ortaya çıkarıyor yazar.
Sanki eşine vedasını değil de, biz evine misafir gelmişiz ama eşi o an orada değil. Eşinin yarattığı müthiş bahçede iki iskete kuşu görüyoruz. Bekledikleri biz değiliz. Bahçedeki filizlerde en az elli gül sayıyoruz. Kuşların bekledikleri kişinin biz olmadığını anlıyoruz.
Mutlu olmak için ne eksik?
Şöyle yazmış:
“14:15. Çıkıyorum, ama döneceğim!
Seni uyandırmadım
Bunu yapmak istediğim halde.
Bugün seni uyandırabilmeyi çok isterdim.” be
Merhabalar dostlar
Bu ay ki ikinci Sait Faik kitabıyla geldim .Son Kuşlar..19 öyküden oluşan bir kitap .Kitap ilk olarak 1952 yılında yayınlanmış ,bu baskısı @inkilapkitavevi tarafindan taze basılmış. Kapağına bayıldım ben .
Diğer Sait Faik kitaplarinda oldugu gibi yine en çok balıkçılar, işçiler, sıradan insanlar başrolde. Orhan Veli ,Sait Faik için "mahalle cocugu " benzetmesi yapmış. Bu benzetmeyi kıtabi okuyunca anliyorsunuz .Gercekten halktan gelen ,halkı bu kadar iyi taniyan bir yazar.
Kitabın adını veren öyküde,Konstantin Efendi, Ada’nın çocukları örgütleyip 1000 tanesi 250 gram etmeyen serçe, saka ve iskete florya avlaması konu edinir. Bu türü avlamalarıyla beraber akşam pilavın üzerine koyarak yerler. Ada’da gezinirken ne zaman kuş sesi duyulsa korkarlar. Çünkü Konstantin Efendi’nin uçan kuşların peşinde olduğu bilinir. Bu kuşlar uzun zaman sonra Konstantin Efendi yüzünden o adaya uğramazlar.Hikayenin kahramanı adada gezerken çimlerin söküldüğünü görür ama müdahale etmez. İşçiler çimleri mühendis Ahmet Bey’in söktürdüğü konusunda konuşurlar. Bu çimler, deri tüccarı Hollandalının bahçesine yerleştirilecektir. Hikayenin kahramanı güzel çimlerin söküldü ve yolların çamur içinde kaldığı için üzülür. Kendisi kuş ve geleceği görmüştür. Fakat gelecek nesiller bunları göremeyecektir.
Bu kitapta çevre sorunlarına değinmiş bol bol yazar .Doga sevgisi insan sevgisi kitabin ana teması...
Kitapla kalın dostlar...
Son Kuşlar 
Sait Faik Abasıyanık
Son Kuşlar Sait Faik Abasıyanık
Reklam
Puan vermedi·92 syf.·
2024 75. kitabı
Pablo Neruda bu kitabında, Şili'de en yaygın rastlanan kuşlar hakkında şiirler yazmış ve bu kuşlara övgüler düzmüş. Kuşların ismi ve latince tür adları bile yazılmış. Örneğin; Şili Kekliği ( Nothoprocta perdicaria). Ya da Siyah Çeneli İskete ( Spinus barbatus).
Kendini kuşbaz şair olarak nitelemiş P.Neruda. Hem şiir hem de kuş sevgisine hitap ediyor.
Bu eser benim çocukluğum oldu.
Satırlarıyla da büyüdüm adeta.
Yaşar Kemal, bu eserde gerçek kelimelerle, gerçek insanlarla bizi buluşturuyor.
Sokaklardaki gerçek sesler, çocuk insanlarla tanışıyoruz bu eserde.
Çoğu insanın yaşamadığı, görmediği tarafların insanlarıyla buluşturuyor bizi.
Sokakların gerçek sahipleri ile buluşturuyor.
***
Geçmiş tarihlerden bu yana hep kendimizi düşündük. Hep kariyerimizin bir sonraki aşaması için planlar yaptık. Bu uğurda mücadeleler verdiğimizi sandık. Hayatı bu bildik.
Bu bizim en büyük yanılgımızdı.
Hayat bu değildi.
Ötesiydi.
Gerçek bir yaşamı unutmuş insanlar olarak Yaşar Kemal gibi yazarları okumak gerektiğine inanıyorum. Çünkü insan olduğumuzu, insan olmaya ihtiyacımız olduğunu, tüm kaleminde eserine dökmeye çalışmıştır.
***
Tuhaf gelecek belki, kuş isimlerini öğrendim. Petaniya, iskete, saka, erkete florya, ispinoz vs.
***
Tabi bir de insan olan kuşlar vardı, elleri küçük düşleri büyük olan.
Kaya, Zilo, Kadir, Sait,Oğuz, Ali, Metin, Selim, Muhterem vs.
***
Yaşar Kemal;bu eserde benim çocukluğum oldu.
Satırlarıyla da büyüdüm adeta.
İyi ki okudum.
Tavsiye ederim.
İyi okumalar dilerim.
Barış BıçakçıAramızdaki En Kısa Mesafe
Onlara baktım,kardeşlerime.Ellerine,yüzlerine.Yoktan yere bir uzaklık,bir engel aramızda.Birbirimize,birlikte yaşadığımız onca şeyi aşıp yaklaşamayacakmışız gibi;ama öyle de yakınız ki,kapı kapandığında üçümüzün birden eli sıkışıyor.
Barış Bıçakçı’yla tanışma kitabım.Yazar 2003 yılında yazmış.Seksenlerin doksanların yaşam şeklinden,Adana’dan ve Ankara’dan izler var kitapta.Aile etrafında baba ve oğul ilk başlarda göze çarpıyor.Daha sonra oğul ve anne,annene,baba arkadaşları toplanıyor öyküde masanın başına.İlk öykülerde olağan gibi görünen anlatım şekli,daha sonra sıradanlıktan çıkıp vurgulu anlatıma dönüştü.Bir iki kez hafifçe öksürdüm ve “Saydam Cadde’sinde akşam artık yalnızca uzak bir hayal!”dedim.S.27
Hala Kızları Radyosu adlı öyküde “Kamil Fikri’nin İskete adlı öyküsü vardı ki bir çocuğun İskete kuluyla kurduğu ilişki ah sevgi,ah vefa..İskete gittiği tüm şehirleri kuşların aracılığıyla anlatır.Yazı yazmaktan sakatlanır kuşun kanadı ama vazgeçmez çocuğa haber vermekten,kafese kapatılmayı göze alır.İnsan sevdiği için vazgeçer özgürlüğünden”Sana anlatamadıktan sonra gördüklerim neye yarar!”diyordu Kafeste kanatlarına ihtiyacı olmadığından rahatça yazabilecekti.S.36.
Kurgu olabileceğini düşündüğüm öyküde bahsedilen türkünün gerçek olduğunu anladım(Erdal Erzincan çaldı.Aysun Gültekin söyledi.Ben de dinleyerek okumaya devam ettim)
En iyisi Traş Edelim adlı öyküsünde “babam dudaklarını titrete titrete “Bu dağlar kömürdendir,geçen gün ömürdendir” türküsünü söylüyordu.
Barış Bıçakçı normal seyrinde devam eden öyküye bir cümle sokuyor,orda kalakalıyorsunuz.
Özellikle de son sayfalara doğru öyle bitiş cümleleri var ki”Anneannem ve ben...Biz...Biz ölüme karşıyız.”S/63
Bu öykülerde hayatın yükünü erken yaşta omuzlamış ve bunu
