İsmet Türkmen
@ismet_trkmn
Ne kadar çok okumam gereken şey var...
Montaigne'nin duygulardan, düşüncelerden, devletlerden birçok farklı temadan düşüncelerini anlattığı bu eseri ben çok beğendim ve keyifle okudum. Birçok yerini çizdim, hemen hemen her sayfası alınta olacak şekildeydi. Bazı katılmadığı düşünceler olsa da hala zamanımıza hitap eden yerleri vardı.
Kitapta en cok beğendiğim diğer tarafta insanın kendine ve bireyselligine olan deginmeleriydi bununla ilgili en çok beğendiğim kısım;
İnsan Hali
Benim tek düşüncem, kendimi incelemek. Başka işim de yok zaten Oturaklı neyim var? Her an sendeleyip düşebilirim. Gözlerim bir şöyle Bakıyorum da öyle zayıf yanlarım var ki, dilim söylemeye zor varıyor. Oturaklı neyim var? Gözlerim bir öyle görüyor, bir böyle. Aç olduğumda başka biri oluyorum, yemekten sonra başka. Keyfim yerindeyse, hava da güzelse, kötü kişi değilim. Ama bir şey canımı yakmasın, asık yüzlü, sinirli, yanına yaklaşılmaz bir adam olurum. Aynı atın yürüyüşü bir rahat gelir bana, bir rahatsız. Aynı yolu bir uzun bulurum, bir kısa. Aynı biçim bir hoşuma gider, bir gitmez. Bir gün her işe yatkınım, bir başka gün hiçbir şey gelmez elimden. Bugün sevindiğim şeye, yarın üzülebilirim. İçimde durmadan değişen, bir yerlere sığamayan bir sürü duygu... Kara kara düşünceler, derken bir öfke; ağlamaklı bir hâldeyken, birden bire coşkulu bir sevinç...
Kitapları karıştırırken, birden durup bakarım. Dün içinde güzellikler bulduğum, etkilendiğim bir yer, bugün bir şey söylemez olmuş bana. Eviririm, çeviririm, orasını burasını okurum boşuna. O sayfalar boşalmış, yabancılaşmıştır artık benim için.
Kendi yazdıklarımda bile, her zaman ilk hissettiğim, düşündüğüm şeyleri bulamam. Burada ne demek istemişim, derim. Değiştiririm çoğu kez ve yitirdiğim ilk anlamın yerine, ondan değersiz bir yenisini koyduğum olur. Aynı yolda bir gider, bir
Charles Dickens, Büyük Umutlar ile bize sadece bir yetimin büyüme hikayesini değil, insanın kendi içindeki "sahte beyefendiyle" olan savaşını anlatıyor. Kitabı bitirdiğimde zihnimde asılı kalan tek bir soru oldu: Yükselmek uğruna neleri feda etmeye değer?
Pip, bir bataklık çocuğuyken gizemli bir el tarafından Londra’nın ışıltılı hayatına fırlatılıyor. Biz de onunla birlikte Joe’nun demirhanesindeki o samimi sıcaklığı arkamızda bırakıp, sınıf atlamanın, şık kıyafetlerin ve ulaşılmaz bir aşkın (Estella) peşine düşüyoruz. Ancak Dickens, kitabın ortasında öyle bir tokat atıyor ki; Pip’in o "beyefendi" kulesinin temelinde ya bir intikam ateşi (Bayan Havisham) ya da bir suçlunun minneti (Magwitch) olduğunu görüyoruz.
İki Şehrin Hikâyesi: İlmek İlmek Örülen Bir Kaderin Anatomisi1000Kitap
(Spoiler içerir.)
Charles Dickens’ın "en iyi zamanlardı, en kötü zamanlardı" diyerek başladığı bu dev eser, sadece Fransız İhtilali’ni anlatan tarihi bir roman değil; aynı zamanda vicdanın, fedakârlığın ve kaçılamayan geçmişin zamansız bir öyküsü.
Kitabı okurken beni en çok sarsan, Dickens’ın olayları birbirine bağlama sanatındaki kusursuzluk oldu. Özellikle "Yankılanan Ayak Sesleri" bölümündeki o muazzam geçiş unutulmazdı. Lucie’nin Londra’daki huzurlu evinin önünden geçen insanların hafif ayak seslerinin, Paris’in parke taşlarında yankılanan öfkeli bir halkın devrim çığlıklarına dönüşmesi; bireysel huzurun toplumsal bir fırtınanın içinde nasıl eridiğini gösteren edebi bir şaheser.
"Gece Hayaleti Avcıları" sahnelerinde ise ölümün ve mezar soyguncularının soğuk gölgesi, yaklaşan ihtilalin vahşetini adeta önceden müjdeliyor. Ancak romanın kalbi, Doktor Manette’in Bastille’deki karanlık hücresinde, paslı bir demir parçasıyla kağıda döktüğü o trajik mektupta atıyor. Yıllar önce bir "hayalet" gibi gömüldüğü o yerden çıkan satırların, yıllar sonra gelip damadını hem ipten alması hem de aynı mektubun beklenmedik bir şekilde onu tekrar ölüme mahkûm etmesi... Kaderin bu kadar acımasız ve aynı zamanda ironik bir şekilde işlemesi insanın nefesini kesiyor.
Madame Defarge’ın o soğukkanlılıkla ördüğü örgülerdeki her bir ilmek, sonunda giyotinin buz gibi parıltısına dönüşürken; Sydney Carton’un o umutsuz ve alkolik hayattan sıyrılıp "hayata geri dönme" (recalled to life) temasını en asil şekilde tamamlaması kitabın finalini bir destana dönüştürüyor.
"Şu an yaptığım şey, şimdiye dek yaptığım her şeyden çok daha iyi; gideceğim yer, şimdiye dek bildiğim her yerden çok daha güzel..."
Bir yanda dinmeyen bir öfkenin ördüğü intikam, diğer yanda sevginin göze alabildiği en büyük
Şubat Ayı KitabındanDuygular
İncelememde özellikle şu noktalara değinmek istedim:
İhtişamdan Sadeleşmeye: Hayatı boyunca mücevherler, lüks ve mülkiyetle kuşatılmış bir kadının, Armand’a duyduğu aşk uğruna her şeyinden vazgeçip bir köy evindeki yalınlığa sığınması, aslında ruhunun özgürleşme çabasıydı.
Vazgeçişin Asaleti: Marguerite’in sadece eşyalarından değil, sevdiği adamın geleceği için bizzat o adamdan da vazgeçmesi, trajedinin en saf halini gözler önüne seriyor. Toplumun ona biçtiği "kurtizan" kimliğinin altında, aslında herkesten daha temiz bir sadakat yatıyor.
Müzayede ve Gerçeklik: Kitabın başında evindeki eşyaların hüzünlü bir şekilde satışa çıkarılması, maddi dünyanın geçiciliğini ve geride kalan anıların ağırlığını çok çarpıcı bir biçimde hissettiriyor.
Kısacası; kalıplara hapsolmuş bir kadının, imkansız bir aşkla nasıl devleştiğini okumak sarsıcıydı. Klasiklerin neden ölümsüz olduğunu bu eserle bir kez daha anladım.
Neredeyse çıktığı zamandır elimde ancak okumak için ertelediğim bir kitaptı bir taraftan ertelediğim için üzülürken diğer taraftan da sanki gerektiği zamanda okumuşum hissi yaşıyorum. Bu kitabın en ama en bayıldığım özelliği güncelliği ve dilinin sade olması. Psikoloji bilmeyen biri kolaylıkla okuyup, anlayıp, uygulayabilir. Diğer bir çok beğendiğim özellik ise ortak ürünlere yer vermesi. Verilen örneklerde kendi okuduğum kitapları görmek hem tanıdık hissettirdi hem de daha iyi bir bağlantı kurdurttu. Akiciligina, samimiyetine bayıldım. Herkesin okumasını tavsiye ederim, umarım hayatlarınızda ihtiyacınız olduğu anda elinize geçer ve nemalanırsınız.
