Tuba
@itstubita
Bu kitabı ilk kez bir öğrencimin elinde gördüğümde kapağı hemen dikkatimi çekmişti. Son zamanlarda Kore dizilerine merak saldığım için, Kore edebiyatından ilk kez bir kitap okuyacak olmanın da ayrı bir heyecanı vardı. Başta beklentim yüksek değildi; hatta biraz “cheesy” bir romanla karşılaşacağımı düşünmüştüm. Ancak kitabı bitirdiğimde “Bunu mutlaka satın almalı ve kütüphanemde saklamalıyım.” dedim.
Okurken bana uzun zamandır hissetmediğim türden sakin ve huzurlu bir atmosfer sundu. Günlük hayatın koşturmacasından, gürültüsünden ve bitmeyen telaşından uzak; kendi hâlinde, samimi bir dünyanın içindeymişim gibi hissettim. Yazarın da son sözünde özellikle vurguladığı bu atmosferi gerçekten çok başarılı bir şekilde kurduğunu düşünüyorum.
Kitap; sessiz anların, küçük detayların ve sıradan görünen hayatların aslında ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor. Karakterler arasındaki anlamlı konuşmalar, dingin bir ritimde ilerleyen hikâye ve kitabın durağan ama sıcak yapısı, bana okurken adeta nefes aldırdı. Tekrar okumak istememin nedeni de bu: O dinginliği yeniden hissetmek.
Bu roman, anı yaşamanın; sahip olduklarımızın kıymetini bilmenin ve bazen “yalnızca bu kadarının bile yeterli” olduğunu fark etmenin ne kadar değerli olduğunu hissettirdi. Kendi hayatıma dönüp baktığımda, bugüne kadar elimden geleni yaptığım her iş için kendimle gurur duymam gerektiğini de yeniden hatırlattı.
Kısacası *Hyunam-Dong Kitabevi*, sakinlikten hoşlanan, günlük hayatın karmaşasından kısa bir süreliğine uzaklaşmak isteyen ve içten hikâyelerle bağ kurmayı seven herkesin keyifle okuyacağı bir roman. Ben hem kendim için hem de sevdiklerime tavsiye etmek için kütüphanemde mutlaka yer açtım.
Soluksuz bir günde bitirdiğim, empati yeteneğimi geliştiren, kendini ifade edememenin getirdiği çaresizliği çok iyi hissettiren ve kelimelerin gücünün çok büyük bir nimet olduğunu hatırlatan harika bir kitap!
Umreye veya hacca gitmeden önce mutlaka okunması gereken bir kitap. İçerik fotoğraflarla, üç boyutlu modellemelerle ve haritalarla zenginleştirilerek okumayı kolaylaştıran ve keyifli hale getiren bir tasarımıyla geçmişten günümüze mübarek beldelerin ve kutsal mekanların tarihi bilgisini vermekte. Bilmediğim ne çok şey varmış dedirtti. Ayrıca ecdadımız Osmanlı sultanlarının ve ahalisinin hürmetine ve edebine hayran bıraktı. Bu kitap adeta mübarek beldelere gitmeden en eski tarihinden itibaren teoride ziyaret etmiş gibi hissettirdi. Rabbim dünya gözüyle görmeyi ziyaretinde bulunmayı da isteyen herkese nasip etsin.
YabanEdebiyat
Yaban'ı okurken yazarın bir Anadolu köyündeki insanların zihniyetine sinirlenmesine benzer olayları günümüzde de hala yaşıyor oluşumuz, bir şeylerin hala farklı şekillerde aynı olması üzücü. Bir şeyleri anlamak için illa başlarına bir şey mi gelmeli insanların ya da gelse de sebebini başka yerde mi ararlar? Ya da Yakup Kadri'nin dediği gibi: "Onları ben küçük sığırtmacın ölüsü başında affettim...Bunların hiçbiri "ne yaptığını" bilmiyor. Eğer bilmiyorlarsa kabahat kimin? Kabahat, benimdir. Kabahat, ey bu satırları heyecanla okuyacak arkadaş; senindir. Sen ve ben onları, yüzyıllardan beri bu yalçın tabiatın göbeğinde, herkesten, her şeyden ve her türlü yaşamak zevkinden yoksun bir avuç kazazede halinde bırakmışız. Açlık, hastalık ve kimsesizlik bunların etrafını çevirmiştir. Ve cehalet denilen zifiri karanlık içinde, ruhları, her yanından örülü bir zindanda gibi mahpus kalmıştır."
Kitabı ve isminin anlamını en iyi şu şiir anlatıyor:
Meyve vermeyen bir ağaç kadar
faydasız olsun bu yazdıklarım.
Dallarını meyvesine tama edip
kimse taşa tutmasın.
Bu yazdıklarım çok budaklı, çok bükümlü
bir ağaç kadar faydasız olsun.
O zaman marangozlar
kesip biçmeye değer bulmaz böyle bir ağacı.
Dokusu gevşek, gözenekleri geniş, reçinesiz
bir ağaç gibi faydasız olsun bu yazdıklarım.
Odun olmaz bu ağaçtan desinler,
yakmasınlar.
Faydasız olsun, yine de
bir ağaç gibi olsun bu yazdıklarım:
Kökü toprakta;
başı gökyüzüne dönük.
Belki kimse bahçesine dikmez,
şehrin bulvarlarına da sokmazlar onu.
Ama
uzak, kıraç bir ıssızlıkta
bunalmış bir yolcu
dibinde oturacağı,
sırtını dayayacağı bir ağaç buldu diye
ferahlarsa
bu yeter.
(Chuang Tzu'nun peşinden)
