Kardeşim kimsin sen? :)Alıntı
Kimi ona İvan İvaniç derdi, kimi İvan Vasiliyeviç, kimi de İvan Mihayiloviç. Soyadı üzerinde de anlaşma yoktu: Bazıları için Vasiliyev veya Andriyev, bazıları için de Aleksiyev'di.
Qılaflı Adam
Necə yalan danışdıqlarını görmək və dinləmək, - İvan İvanıç böyrü üstə çevrilərək dedi, - bu yalana dözdüyün üçün axmaq adını almaq, təhqirə, alçalmağa tab gətirmək, namuslu, azad adamların tərəfində olduğunu açıq şəkildə deməyə cəsarət etməmək, yalan danışmaq, yalandan gülümsəmək… Və bütün bunların hamısı bir parça çörək, isti bir ev, birqəpiklik rütbə üçün?
Zaten sevdiğinle isen konuşmak gürültüden başka bi şey değildirAlıntı
“Eskiden burada, bu ağaçların arasında on beş dakika olsun elimde kitapsız, müziksiz oturmazdım.Konu ne olursa olsun Andrey Ivanıç'tan başka bir erkekle
konuşmaktan sıkılırdım; yalnız kalacağımı düşünür dururdum.... Oysa şimdi... sizinle susmak bile sevinçli!"
"Sizin sevginizdeki mutluluk nerede yatıyor peki?" diye sordu Oblomov. "Benim hissettiğim gibi coşkulu bir mutluluk hissetmiyorsanız yani?"
"Nerede mi? İşte burada!" dedi hem kendini hem Oblomov'u hem de çevrelerini saran ıssızlığı işaret ederek. "Bu mutluluk değil de ne? Daha önce böyle bir șey hissettim mi? Önceden burada tek başıma on beş dakika ancak oturabilirdim. Kitaplarım olmadan, müzik olmadan, bu ağaçların arasında... Andrey Ivanic dışında bir beyefendiyle sohbet etmekten sıkılırdım. İstediğim tek şey yalnız kalmak olurdu. Oysa șimdi... Birlikte susmak bile eğlenceli!"
-6Aralık/12Ocak-
Odaya yaşı ve yüzü belirsiz bir adam girdi. Ne güzel, ne çirkin, ne büyük, ne küçük, ne sarışın, ne esmerdi bu adam. Tabiat ona ne iyi, ne kötü, göze çarpan hiçbir özellik vermemişti. Kimi ona İvan İvaniç derdi, kimi İvan Vasilyiç, kimi de İvan Mihayliç.
Soyadı üzerinde de anlaşma yoktu: Bazıları için İvanov veya Andreyev, bazıları için de Alekseyev’di. İsmini ilk defa duyan adam hemen unutuverirdi. Adıyla birlikte yüzü de, sözleri de hatırdan çıkardı. Geldiği yerde bir şey değişmez, gittiği yerden bir şey eksilmezdi. Görünüşü gibi zekasının da hiç rengi, özelliği, kişiliği yoktu. Çevresindekileri gördüğü ve işittiği şeylerle de eğlendiremiyordu, çünkü Petersburg'da doğmuş ve bir yere gitmemişti; bu yüzden başkalarının gördüğü ve işittiği, bildiği şeylerden başka bir şey bilmiyordu.
Böyle bir insan sevilir mi, sever mi, nefret eder mi, acı çeker mi? Herhalde sever de, nefret de eder, acı da çeker; çünkü hiç kimse bunlarsız edemez. Fakat nasıl oluyor da bu adam herkesi sevmenin kolayını buluyor? Böyleleri insanlarda bir tür düşmanlık ve öç alma duyguları uyandırır. Onlara ne kötülük etseniz gene gelir size sokulurlar. Ama şu da var ki, duydukları sevgiyi sıcak, soğuk diye ölçmeye kalkarsak, bunlarınki hiçbir zaman ortayı aşmaz. Herkesi sevdikleri için iyi insan sayılırlar; oysa kimseyi sevmezler ve kötü olmadıkları için iyidirler. Böyle bir adamın önünde bir fakire sadaka verirseniz o da verir; ama küfredin, alay edin, o da aynı şeyi yapar. Ona zengin denemez; çünkü zengin değil, fakirdir; ama tam fakir de denemez, çünkü ondan daha fakirleri de çoktur.
