Bozkır veya Sessiz bir büyüme1000k
"Bozkır", 9 yaşındaki küçük bir çocuğun, Yegoruşka'nın, eğitim için annesinden ayrılarak dayısı ve bir din adamıyla birlikte Ukrayna bozkırında yaptığı uzun ve maceralı yolculuğu anlatır.
Eser, sadece bir seyahatname değil, aynı zamanda çocuğun olgunlaşma sürecini ve Rusya'nın geniş toplumsal panoramasına dair izlenimlerini aktaran derin bir gözlem metnidir.
Yolculuğun Başlangıcı ve Yol Arkadaşları
Yegoruşka, dul annesi onu yatılı okula göndermek isteyince, dayısı tüccar İvan İvanıç Kuzmiçov ve peder Hristofor Siriyskiy ile birlikte yola koyulur. Yolculuk, sıcak bir yaz sabahında, sıradan bir araba yolculuğu gibi başlar ancak Yegoruşka için bilinmezliğe ve yeni deneyimlere açılan bir kapıdır. Başlangıçta annesinden ayrılığın hafif hüznünü taşısa da, bozkırın canlı ve değişen manzarası kısa sürede dikkatini çeker.
Hikâyenin asıl kahramanı, Çehov'un şiirsel diliyle ete kemiğe bürünen bozkırdır. Çehov, bozkırı sadece bir mekân olarak değil, renkleri, sesleri, kokuları ve kendi yaşam döngüsü olan canlı bir varlık gibi tasvir eder.
Uçsuz bucaksız otlar, rüzgârda dalgalanan başaklar, gün batımının kızıla boyadığı ufuklar ve yıldızlı gecelerin sonsuzluğu, Yegoruşka'nın gözünden detaylıca aktarılır. Bozkır, her an değişen ışık ve gölge oyunlarıyla adeta nefes alır.
Yegoruşka, yolda karşılaştığı kuşlar, böcekler ve doğanın diğer unsurlarıyla kurduğu saf bağ ile yalnızlığını unutur. Bozkır, onun için hem bir oyun alanı hem de ilk felsefi sorgulamalarının başladığı yerdir.
İnsanlarla Tanışma
Yolculuk, Yegoruşka'yı Rus toplumunun farklı katmanlarından insanlarla bir araya getirir. Bu karşılaşmalar, çocuğun dünyayı tanıma sürecini hızlandırır.
Tüccarlar ve Din Adamları: Dayısı Kuzmiçov'un ticari kaygıları ve peder Hristofor'un dindar duruşu, Yegoruşka'nın yetişkin dünyasının
Rus tiyatro yazarı ve modern öykünün ustalarından Anton Çehov’un Bozkır, Bir Yolculuğun Hikayesi, renkleri, kişileri, sesleri ve kokularıyla anlatıyor Bozkır'ı.
Bir temmuz sabahında, eski, canı çıkmış bir yolcu arabasıyla yola çıkıyoruz. İvan İvanıç Kuzmiçov, Peder Hristofor Siriyskiy içeride. Arabacı Deniska’nın yanında ise gözleri yaşlı, dokuz yaşındaki Yegoruşka var. Kuzmiçov’un yeğeni Yegoruşka, başka bir ildeki gimnaziya’da okumaya gidiyor.
Arka planda anlatılan Ukrayna bozkırları, sanki kitabın kişilerinden biri… Öyle canlı, öyle güzel resmedilmiş ki bozkır, onlarla birlikte yol alıyor, onlarla birlikte mola veriyor, onların gördüklerini, kokladıklarını, fırtınaları, yağmurları hissediyorsunuz.
Reklam
Burnundan konuşmak
Kitabı okumaya başladıktan sonra verdiğiniz ilk molada, 'ben ne ara bu kadar okudum' dedirtecek cinsten. Oblomov enteresan bir adam. Okurken karakterle bütünleşiyorsunuz. Sanki Zahar, sobadan atladığında sizin de yanınıza gelip burnundan konuşacak gibi bir his uyandırıyor. Fırtınalı, inişli çıkışlı bir aşk da anlatılmış. Onu okurken, bir anda kendinizi 18 yaşında ve sevdiceğinizle oturup konuşuyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Ştolts'a Oblomov kadar ısınamadım. Belki benim ketumluğumla alakalıdır bilmiyorum.
-spoiler- Oblomov kendini sevdirdi ama onun ölümü beni daha çok sevindirdi. Hayatı bu tarz yaşayan bir adam için ölmek daha huzurludur herhalde.
dip: İşbank yayınlarında 34. sayfada başlayan İvan İvaniç karakterine de bi 600 sayfa yazsaydın be adam. ne de güzel olurdu. bugüne kadar, okurken ağzımın sularını akıtan bir betimleme olmamıştı, bu saatten sonra da olamaz. anlattığın adamda iş yok ama ne güzel anlatmışsın ver elini öpeyim.
MAŞA
Mihaylo İvaniç...
MOŞKİN
Dur, dur... biliyorum, bana yapacağın bütün itirazları tahmin ediyorum. Ama sen de beni anla. Elbette ben sana göre bir koca değilim. Bunu düşünmek bile gülünç...
Bana öyle geliyor ki, artık evimde eskisi gibi gönül rahatlığıyla oturamayacaksın, aynı zamanda beni bırakmaya da kıyamazsın. Hâlbuki ben sana huzur, sükûn, saygı
sağlamak, seni himaye edecek bir koruyucu olmak istiyorum. Tekliflerim bunlar... Benim namuslu, vicdanında tek bir leke bulunmayan bir adam olduğumu biliyorsun Maşa. Şimdiye kadar sana, şerefine nasıl dokunmadan
baktımsa, bundan sonra da öyle bakacağım. Baban olacağım, o kadar... Öyle ya! Seni bırakmak, tahkir etmek istediler. Güya aciz bir öksüz, bir evlatlıksın... elin evinde
merhametten oturuyormuşsun... Öyle şey olmaz! Sen bu evin kadınısın, bir hanımefendisin. Ben ise... şey... paravana,
anladın mı, paravanadan ibaret olacağım. Ee,
buna ne dersin?
MAŞA
O kadar şaşırdım, öyle duygulandım ki, size hemen nasıl cevap vereyim bilmem ki?
MOŞKİN
Canım zorlayan yok. Rahat rahat düşün taşın. Bu çareyi senin huzurun için buldum. Sonuçta senin bileceğin iş. Bana bugün sadece evimde kaldığını söyle. Ben bununla yetinirim. Fazlasını istemiyorum.
Kitaba Sibirya tasvir edilerek başlanır. Sibirya'nın kurallara uyulan sakin bir şehir olduğundan bahsedilir. "Hayat bilmecesini çözenler burada kalır, çözemeyenler neden geldiklerini sorarlar."
Aleksandr Petroviç Goryançikov, karısını genç yaşta öldürür ve on yıl kürek cezasına çarptırılır.
Hikaye anlatıcısı ise Aleksandr ile İvan İvaniç Gvozdikov'un evinde karşılaşır. Aleksandr, İvan'ın beş kızına ders vermektedir. Cezasını çekip serbest kalan Aleksandr'ın günlüklerini bir şekilde ele geçiren yazar romanı o günlüklerden oluşturur.
Dostoyevsky'nin bu kurgusu yine insan psikolojisine, karakterlerin farklı özelliklerine derinlemesine dalar.
Kitapta hapishane hayatına, cinayetlerin, masumiyetin, pısırıklığın ve soyluluğun labirentlerinde gezinir okuyucu. Her bir mahkumun hayatını anlatırken farklı karakterler gösterir bize Dostoyevsky. Hapishanede bile umuda tutunmayı bir şekilde başarır karakterler.
Mahkumlar birbirine hiçbir zaman gerçek anlamda dost olmaz. Yine hapishanede bazı soylu kişilerin ayrıcalıkları bir şekilde onları bulur. Şarapları gelir, kitapları gelir her ne kadar herkes eşitmiş gibi olsa da parası olan hapishanenin yemeğini bile yemez. Ezilen yine sıradan halk olur.
Yazar, mahkumların ayaklarına vurulan prangaların onların kaçmaması için değil de onları aşağılamak için vurulduğunu söyler.
Dostoyevsky hapishane hayatını tanımlarken, 'ne yaşıyoruz ne öldük' diye anlatıyor.
Bozkırda geçen bir hayat hikâyesi... Yegoruşka eğitim görmek amacıyla dayısı Ivan Ivanıc ve Peder Hristofor ile bir yolculuğa çıkar. Bu yolculuk onun için çok sıkıntılı ve yorucu geçer. Bozkırların içinden geçerken aynı zamanda hayata dair, halka dair pek çok deneyim kazanır. Bu yolculuğun sonunda ise eğitimine başlar ve yeni bir hayata sahip olur.
Yazarın genel olarak anlatımını beğendiğim bir kitaptı. Çehov'un durum hikâyeciligine tamda uyan bir tarzı var. Bolca betimlemelerin olduğu okuyucuda heyecan uyandiran bir anlatımı var. Tek solukta okunacak bir kitap herkese tavsiye ederim... İyi okumalar:)
Reklam
Reklam