Reyhan gaziantepli 4 cocuklu bir ailenin tek cicegi onun tabiriyle 3 abiyle büyümek gercek sınav anne ve babasinin tek kıramadigı dili balli gönlu guzel zeki mimar kizlari REYHAN göbekli okulu birincilikle bitirip tavsiye uzerine calismaya basladigi sirkette istanbulla tanisip kendini hayali olan meslege aşcilik kurslarina atma derdindeydi.
Tabiki kurtlar sifrasina bu kadar cabuk yem olamazdi bu kuzu canini disine takti hepsinin hakkindan geldi.Hayallerindende ,dogrularindanda, arkasindaki güctende asla vazgecmedi asıl kazandiran buydu reyhana.
Daha ucaga biner binmez kaderin cilvesi yarı patronla tanisir (Ali eren )ama kimse ertesi gün ve sonraki aylarda neler olacagini asla tahmin edemez:)
Cok guzel bir aileydi iyi yetismis evlatlar anlayisli anne babalar ve finalde yine bir soz geldi aklima iyiler her zaman iyilere denk düssün kötüler bokunda bogulsun ;)
Uzun zamandır bir kitabın beni bu kadar hızlı içine çektiğini ve "Acaba şimdi ne olacak?" merakıyla sayfaları çevirttiğini hatırlamıyorum. Olasılıksız ve Empati ile zihnimizde zaten ayrı bir yer edinen Adam Fawer, Oz ile yine yapacağını yapmış ve bizi bambaşka bir gerçekliğin içine fırlatmış.
Kitap, hepimizin bildiği o klasik Oz Büyücüsü masalını alıp, bilimkurgu ve gerilimle harmanlayarak tamamen yetişkinler için distopik, karanlık ve inanılmaz zeki bir hikayeye dönüştürüyor. Dorothy, bildiğimiz o masum kız değil; çok daha derin, karmaşık ve mücadeleci bir karakter olarak karşımıza çıkıyor.
Neden sevdim?
Yazarın o tanıdık bilimsel detayları kurguyla birleştirme tarzı bu kitapta da tam gaz devam ediyor.
Hikaye hiç sarkmıyor, gereksiz uzatılmış tek bir sayfa bile yok. İyiler gerçekten iyi mi, kötüler sandığımız kadar acımasız mı? Kitap boyunca bu algıyı sürekli sorguluyorsunuz.
Eğer masalların göründüğü kadar masum olmadığını görmek ve zihninizi biraz zorlamak istiyorsanız, Oz'a mutlaka bir şans verin derim. Kesinlikle favorilerim arasına girdi!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
BİZİM MEMLEKET
Yazar, memleketimize ve insanımıza dair anekdotların yer aldığı kitabında; toplumumuzda geçmişten günümüze süregelen bir dönüşüme, bir başkalaşıma ayna tutuyor bir bakıma. İyiler de, kötüler de hep olmuş hayatın seyri içerisinde. Zaman geçse de oyuncular değişmiş belki ama roller aynı kalmış. Yine yazar, kendi memleketi Adapazarı'nı merkeze alarak aslında ülkenin tamamında yaşanan yozlaşmayı ve maddi manevi kayıpları da nazara veriyor. Hâsılı, okurken düşündüren, ibret veren ve sorgulatan bir kitap. Ben beğenerek okudum. Tavsiye ederim.
İyiler ölmesin.
Hikâye,Anadolu’nun ücra bir taşrasında Hacı Kadir’in kahvehanesinde yolları kesişen,her biri farklı acılardan geçmiş dört adamın dostluğunu ve ortak iyilik arayışını konu almaktadır. Yazar, bu dört karakterin hayat hikâyelerini ayrı ayrı ilmek işleyerek bizlere sunmaktadır.
Bu dört dost;çevresine sadece iyilik,umut ve yaşama sevinci saçar. Fakat kitabın sonunda bir trafik kazası sonucunda bu dört dost hayatını kaybeder. Taşra halkı da bıraktıkları derin iz ve iyilikleri sebebiyle onların anısını yaşatırlar,mezarlarını “Dörtler Makamı” olarak adlandırırlar ve zamanla onlar için bir türbe inşa ettirirler.
Okuduğunuza pişman olmayacağınız bir Mustafa Kutlu eseri. Mutlaka okunmalı,okutulmalı. (:
İyilik kavramının kapsamı nedir, biri hakkında "imansız ama iyi biri" denilebilir mi, Kur'an'a göre iyinin tanımı nedir gibi sorulara Fatma hocanın ilmi ve fikri mesaileri neticesinde aradığı cevaplara dair denemeler okuyoruz. Ahlakın temellendirilmesi, evrensel ahlak, evrimsel ahlak, iyi kötü tanımları okumaktan mest olduğum konular. Ama bu kitapta tam olarak akademik ya da felsefi bir ahlak tartışması yapılmıyor. Bakara suresi 177. ayetin merkeze alındığı bir bağlamda yazar iyi kimsenin vasıflarından, aşkın bir Yaratıcı olmadan ahlaki pratiğin nasıl boşa düştüğünden bahsediyor. Canım hocamın yazıları bana hep Kur'anda geçen "akleden kalp" tabirini hatırlatır. Meseleleri sağduyuyla ele alış biçimi insanın tutarlılık arayan yönünü nasıl tatmin ediyorsa, hissi olarak açtığı pencereler de öyle burnunun direğini sızlatıyor. Hele ki kitabın içinde ciğerimi deliveren bir yazı dizisi var ki...(Bir ölümün hatırlattığı ölüler-Vermeme hikayeleri). Fatma hocanın her yazdığının okunması, her söylediğinin dinlenmesi gönülden tavsiyedir.
Omelas'ı Bırakıp Gidenler sayfa sayısı bakımından oldukça kısa olmasına rağmen, etkisi birçok romanın bıraktığından daha derin olan bir öykü. İlk okunduğunda birkaç sayfalık bir ütopya tasviri gibi görünse de, satırlar ilerledikçe okur kendisini felsefi, ahlaki ve vicdani bir sorgulamanın içinde buluyor. Bu nedenle Omelas, yalnızca bir öykü değil; insanlığın adalet anlayışına tutulmuş bir ayna olarak değerlendirilebilir.
Kusursuz Bir Dünyanın Kuruluşu
Öykü, Omelas adlı bir şehirde düzenlenen coşkulu bir festivalle başlar. İnsanlar mutludur, çocuklar güler, müzikler çalar, şehirde savaş, açlık, baskı ya da korku yoktur. Ancak burada dikkat çekici bir anlatım tekniği vardır: Ursula K. Le Guin, Omelas'ı ayrıntılarıyla tarif etmek yerine sık sık okura dönerek şehrin eksik parçalarını onun hayal gücüyle tamamlamasını ister.
Bu yaklaşım tesadüf değildir. Çünkü Omelas belirli bir şehir değildir. Okurun zihninde şekillenen, onun "mükemmel toplum" fikrini temsil eden bir semboldür. Her okur kendi Omelas'ını kurar. Böylece öykü yalnızca kurmaca bir şehri değil, okurun değerlerini de anlatmaya başlar.
Hikâyenin Kırılma Noktası
Festival görüntülerinin ardından okur sarsıcı gerçekle karşılaşır. Şehrin bütün mutluluğu, karanlık bir odada tek başına yaşayan bir çocuğun acısına bağlıdır.
Çocuk kir içindedir, açtır, sevgiden yoksundur ve insanlık dışı koşullarda yaşamaktadır. Dahası, herkes bu durumdan haberdardır. Omelas'taki her birey büyüdüğünde o çocuğu görür ve şehrin mutluluğunun bedelini öğrenir. İşte öykünün asıl gücü burada ortaya çıkar.
Le Guin okura şu soruyu yöneltir:
"Eğer binlerce insanın mutluluğu tek bir masumun acısına bağlıysa, bunu kabul eder miyiz?"
Bu soru teorik olarak kolay görünür. Çoğu insan "Hayır" cevabını verir. Ancak yazar, mutluluğun,
