Babam, bana ve kardeşlerime şunu öğretmiştir: Mübarek kişiler yaşlandıkça sadece kendi denklerine tahammül eder, akılsızın kahrını çekmezmiş . Aklı büyük olanın yalnızlığı da büyük olurmuş. ‘Huysuz ihtiyar’ deyimi de bu yüzden gerçekmiş. Çünkü insanların çoğu her zaman ahmak olarak yaşamayı bilerek, isteyerek tercih edermiş,”