Öykü dediğin ancak "Gülen Adam" gibi olurdu bir Komançi için, hatta bir klasikti. Öykü her yere dal budak salmaktaysa da derli toplu, cebe sığacak boyutlardaydı yine de. Yanınızda eve götürebilir, örneğin banyo küvetinin içinde oturmuş, dalgın dalgın, boşalan suya bakarken üzerinde düşünebilirsiniz.
Ama, diye düşündü, dikkatle muhafaza ediyorum. Yalnızca artık şansım yok. Ama kim bilir? Belki bugün olur. Her gün yeni bir gündür. Şanslı olmak daha iyidir. Ama ben titiz olmayı yeğlerim. O zaman şans yüzüne güldüğünde hazır olursun.
Yapabileceğim bir şey yok. Hiçbir şey yardımcı olamaz. Utançlarımın üstüne daha fazla utanç ekleyebilirim sadece. Bisiklete binme ve orman şelaleleri hayalleri bana göre değil. Bana düşen, her zamankinden daha şiddetli ıstırap çekmek için bir pis, aşağılık suçu diğerinin üstüne koymak. Ölmek istiyorum. Hayatın kendisi tüm suçların kaynağı.
İnsanların en zinde olduğu vaktin sabah olduğu da bir yalan. Sabahlar gridir. Her zaman öyledirler. En boş şeydir. Ben her sabah yer yatağının içerisinde, her zaman karamsar olurum. Gerçekten berbat. Bir sürü çirkin pişmanlık... hepsi bir anda üşüşerek yüreğimi doldurur, ben de acıdan kıvranıveririm.
Madam Peloux oğluna öğretmen olarak bir rahip tuttu ama onuncu ayın sonunda teşekkür ederek adamın işine son verdi. "Çünkü", diye itiraf etmişti daha sonra, "evin içinde her yerde gezindiğini gördüğüm bu siyah cüppe bana sanki yoksul bir akrabayı himayeme almışım gibi hissettiriyordu - ve Tanrı biliyor ya, evinde yoksul bir akraba olmasından daha acıklı bir şey olamaz!"
