Gabriel García Márquez Yüzyıllık yalnızlık içinde sadece Buendia ailesinin yalnızlığını anlatmaz 1928 yılında Kolombiya’da yaşanan "Muz Katliamı"na kendi tarzıyla selam verir. Gücü elinde tutanların toplumu nasıl şekillendirdiği ve tarihi yeniden yazabildiği hatta hiç yaşanmamış hale getirebildiğini Jose Arcadio Segundo'nun üzerinden betimler. "Jose Arcadio Segundo, cesetlerle dolu bir trenden atlayıp Macondo’ya geri döndüğünde dehşet verici bir gerçekle karşılaşır: Katliamı kendisinden başka kimse hatırlamamaktadır. Resmi tarih ve medya, "Burada hiç muz işçisi ölmedi, herkes evine mutlu döndü" yalanını yaymış, tüm kasaba halkı da bu toplu amneziyi (hafıza kaybını) kabullenmiştir."
Macondo’nun tozlu sokaklarında üzerimize karanlık bir hüzün olarak yüklenen yüzyıllık yalnızlık aslında insanlığın yalnızlığına dem vuruyor. Rüya,kehanet ve gerçeğin birbirine karıştığı bir evren Macondo.Nobel ödüllü başyapıt aynı zamanda en çok yarım bırakılan kitaplardan biri tavsiyem özellikle baştaki soy ağacını dikkatle incelemek okumanızı kolay hale getirecektir.
Ana Tema: Ahlaki çöküş, empati yoksunluğu ve toplumsal vahşet.
İnceleme: Beyaz bir körlük salgını üzerinden insanlığın medeniyet maskesini düşüren sarsıcı bir romandır. Saramago, fiziksel olarak görmenin değil, başkasının acısına "göz yummanın" asıl körlük olduğunu savunur. Sistem çöktüğünde geriye sadece insanın çiğ doğası kalır.
Kritik Soru: Herkesin kör olduğu bir dünyada, gören tek kişi olmanın yükünü taşıyabilir misiniz?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitabın adı:Kodeks 632
Yazarın adı:Jose Rodrigues Dos Santos
Sayfa sayısı:400
Yaşlı tarihçi otel odasında ölü bulunur ardında bıraktığı araştırmada herkesin dikkatini çeken bir belge vardır. Üzerinde Moloc Ninumdia Omastoos isimler nefret uyandırır yazıyordu.
Karma karışık bir kitap tarihçinin bıraktığı not çözülür mü Tarhçi'nin ölümü normal mi cinayet mi? Sonuç kitapta....
Kitapla kalın..
İçindeki bir çok kişiye veda eden Zeze, Zeze'ye veda eden ben oldum sanki..
Onun ilk kitapta çocukluğuna bu kitapta da ufak ufak büyümesine yakından şahit olmuşum gibi hissettim.
Vedalarındaki o hüzne kadar hissettirdi
Hemen 3. Kitabına başlayıp nasıl bir yetişkin olduğunu öğrenmem gerek..
Şeker Portakalı
Şeker Portakalı'nı okurken Zezé'ye sadece bir çocuk olarak bakamadım. Bazen kendimi onun yerinde hissettim. İnsanların bir çocuğun yaşadığı acıları ve yalnızlığı ne kadar kolay görmezden gelebildiğini fark ettim. Kitap bana çocukların sandığımızdan çok daha derin duygular yaşayabildiğini hatırlattı. Bazı bölümlerde gülümsedim, bazı bölümlerde ise boğazım düğümlendi. Bitirdiğimde geriye hüzünlü ama unutulmayacak bir hikâye kaldı.Bir nevi içim buruk ayrıldım senden Sevgili Zezé biricik dostum
Zeze ve Onun Zezeristan Alemine YolculukDuygu ve Düşünce
Yorum yapmak o kadar zor ki…
Dramı, yokluğu ve çocuk saflığını iliklerime kadar hissettim. İnsan kaderini; doğduğu evi, mahallesi, şehri ve ülkesi hamur gibi yoğuruyor. Bir çocuğun gözünden dünyayı ve dünyalıları algılama seminerini nihayete erdirdim.
Edebi dili; sade, etkileyici ve şiirsel..
Kısa bir kitaba, minnacık bir çocuğun kocaman kalbi sığmış…
“… Hepimiz çocukluğumuzu yitirmiştik. Hepimiz büyüktük; büyük ve hüzünlü…”
Sevgili Zeze ve Zezecikler, belki bir gün hepimiz güzel ve tatlı bir dünyaya uyanırız. Sevgiyle kal çocuk…