Kronik çocukluk travması mağdurları yalnızca kaybolan şey için değil, hiçbir zaman kaybetmeyecekleri şeyler için de kederlenme külfetiyle yüz yüze kalır. Onlardan çalınan çocukluk, tekrar yerine konamaz bir şeydir. Temel güvenin köklerinin, yani iyi bir ebeveyne inancın kaybına yas tutmaları gerekir.
Sıklıkla mağdur yalnızca korkudan değil, gururdan dolayı da yasa direnir. Faili zaferden mahrum etmenin bir yolu olarak, kederi bilinçli olarak reddedebilir. Bu durumda hastanın yasını aşağılamaktan çok, bir cesaret edimi olarak yeniden çerçevelemek önemlidir. Hasta kederlenmekten ne kadar acizse, kendisinin bir parçasıyla o kadar ilişiği kesilir ve sağaltımının önemli bir parçasından o kadar mahrum kalır.
“Yaşlandıkça, yazmak güvenli olduğuna inandığımız bir merkezden, doğal bir sükünetten uzaklaşıyor. Düşüncesizlikten uzaklaşıyor. Daha keskin oluyor, hem de azalıyor.”
“Bu koşullar altında bir daha yine bir öykü yazmayı canım ister mi diye soruyorum kendime. Bu koşullar altında bir daha bir öykü düşünebilir miyim.”
“Annemle babamın ışıksız balkonunda yetişen ve annemin özenle ve şefkatle baktığı bitkiler, aslında ikisinin yanından, etrafından geçip ya da üzerlerinden aşıp büyüyorlar. Zeytin ve defne, kocaman yapraklı, tek bir çiçek vermemiş ortanca, limonu olmayan limon ağacı, iri kazayağı, fesleğen ve lavanta çiçeği, melisa, sallanan sapları tahta çubuklara sicimle bağlanmış ayçiçekleri. Bu balkonda, bu bitkilerin arasında bütün bir yazı geçirdiler annemle babam. Dokunaklı.”