- Öykü Külliyatının 2.Cildi -·655 syf.·
Julio Cortazar'ın öykü külliyatının bu ikinci cildi, 1962-1977 yılları arasında yazdığı kitaplarındaki öykülerden oluşuyor. İlk cildi 
Ötekinin Rüyası'nda daha çok fantastik unsurların, zengin imgelerinEdebiyat
8/10
2026 43. kitabı
Puan vermedi·107 syf.·
2026 266. kitabı
"İlk şarkıyı söylerken kızaranın kusuruna bakılmaz. Rus Atasözü
Leskov, ekonomik ilerlemenin yetersizliğine işaret eden ilk yazardır... Dostoyevski’nin bu kadar çok okunması gariptir... Buna karşılık, Leskov’un okunmamasını bir türlü anlayamıyorum. Leskov, hakikate sadık bir yazar”
Batı ve Rus edebiyatının en belirgin isimlerinden Nikolay Leskov İkinci kez Dedalus’ta. Herhangi bir türe, tanıma ilgi duymayan özgün kurmaca yapısıyla Leskov yine özgün.
Hikâye devam ediyoruz ve
Bu hikâyeler, gerçeküstü, sürükleyici, yabani ve komik.”
Margeret Atwood
“Leskov olmadan Bulgakov olmazdı, Çehov da, dahası Garcia Marquez de, Julio Cortazar da olmazdı. Leskov kelimenin tam anlamıyla bir hikâye anlatıcısı: O dünyayı resmediyor, yaratıyor. Tüm ihtişamı, dehşeti ve büyüsüyle...”
Alberto Manguel
“Fabl kadar güçlü, hayat gibi çılgın hikâyeler.”
Alice Munro
Leskov, kökleri en derin biçimde... halkın içinde olan, bütün yabancı etkilerinden uzak kalan yazardır.”
Maksim Gorki
Klasiklerden vazgeçmeyenler
buyurun 
Mtsenskli Lady Macbeth
Julio Cortázar – Kendime Anlattığım Hikâyeler
Efsanevi öykücü, usta yazar; Arjantin edebiyatının en özgün kalemlerinden Julio Cortázar’ın öykü külliyatının üçüncü cildi olan Kendime Anlattığım Hikâyeler isimli müthiş eseri okudum.
Büyük yazarın hayattayken yayımladığı son üç öykü derlemesini içeren bu kitap, onun ustalık döneminin en berrak örneklerini bir araya getiriyor.
Cortázar’ın 1979’da yayımlanan Lucas Diye Biri ile başlayan bu hat, 1980 tarihli Glenda’yı O Kadar Seviyoruz Ki ile derinleşiyor; 1982’de yayımlanan Uygunsuz Zamanlar ile tamamlanıyor. Bu üç kitap, bir yazarın kendi zirvesini nasıl kurduğunu adım adım gösteriyor.
Bu yüzden buradaki öyküler yalnızca “iyi” değil; aynı zamanda bir ustanın türle hesaplaşması. Cortázar, öykünün tüm imkânlarını zorlayarak kuralları adeta hallaç pamuğu gibi savuruyor ve türe bambaşka bir soluk getiriyor.
Güney Amerika’nın tüm renklerini arkasına alarak aşka, cinselliğe, sanata, modern zamanların sıkışmışlığına ve siyasal reflekslere dokunuyor. Ama bunu kuru bir anlatıyla değil; halkların içinden geçen bireyleri, rüyaları ve en kırılgan hissiyatları tek tek kurarak yapıyor.
Ortaya çıkan şey yalnızca bir anlatı değil, bir deneyim. Okur olarak sen de bu kurguya dâhil oluyorsun; bazen bir rüyanın içinde, bazen bir düşüncenin kıyısında buluyorsun kendini.
Ve en sonunda şunu fark ediyorsun:
Cortázar öykü anlatmıyor, öykünün sınırlarını yeniden çiziyor.
Çocukluğumdan beri mektuplara karşı özel bir sevgim var, bir sürü mektup arkadaşım vardı. Mektupla ilgili kitapları okumayı da çok seviyorum.
Bu kitapta yazar, genç rsorguluyoroman sanatı hakkındaki düşüncelerini aktarıyor. Konu, biçim, üslup, zaman, mekân, anlatıcı, karakter, gerçeklik gibi unsurları kapsamlı ve çarpıcı örneklerle incelemekle kalmıyor, yazım sanatıyla yaşam arasındaki ilişkiyi de sorguluyor.
Edebiyat tutkusunun filizlendiği Peru'daki gençlik günlerinden başlayan on iki mektupta, Miguel de Cervantes, Gabriel Garcia Marquez, Jorge Luis Borges, Julio Cortazar, James Joyce, Gustave Flaubert, Virginia Woolf, Ernest Hemingway, Alain Robve-Grillet, Herman Melville, Marcel Proust ve Franz Kafka'nın da aralarında bulunduğu birçok yazar eserlerini ve fikirlerini ele alıyor, hem genç romancılar için bir yol haritası çıkarıyor hem de roman sanatıns aşina olanların alışkanlıklarını gözden geçirmelerini öneriyor.
124 sayfalık kitabın neredeyse tamamını çizdim. Çok önemli alıntıları sizlerle paylaştım. Yazma eylemi ile ilgilenen herkesin okuması gereken bir başyapıt, gönülden tavsiyemdir.
Mario Vargas Llosa
Cortazar hayranlığı olmayan okurlar için okunacak kitap değil, ama öykülerine bayıldığım için zihni muhteşem olan yazarı benim anlayamadığımı düşünerek devam ettim. Kitabın arka kapak yazısı çok başarısız, kitaba hakim olan absürtlüğe ve tekinsizliğe değinmesini beklerdim en azından.
Beğendiklerimin başında konser bölümü geliyor, o kısım oldukça akıcıydı ve çok bütünlüklü yazılmıştı. Sisin romana hakimiyeti, bilinmezliğin uyandırdığı macera ve heyecan hissinden korku, tekinsizlik ve hatta kaos durumuna geçmesini çok beğendim. Ölümün ve şiddetin anlamsızlığı ile karşılaşıp sarsılan Clara ile empati kurmak oldukça kolaydı. Karnabahar sembolünü anlayamamıştım, evcil ıstakozunu yürütmekle ünlü Fransız yazar Gérard de Nerval’e gönderme yapan absürt bir öğeymiş.
Beğenmediklerimin başında diyaloglar geliyor. Yazarın ilk eseri olduğu için entelektüel birikimini adeta kağıda kusmuş olması anlaşılabilir bir durum, yine de akışı çok bölüyordu. Bir de biçimde deneyselliğe gidilmiş, bu da okumayı zorlaştırıyordu - ama sonradan bu tercihin kalabalık hissini ve kargaşayı oldukça başarılı bi şekilde yansıttığını düşündüm. Yine de 300 sayfadaki alakalı alakasız felsefi diyaloglar ve şiirler kırpılsa 50-60 sayfaya düşebilirdi. İngilizce okuduğum incelemelerde eserin orijinalinin Arjantin argosu kullanılarak entelektüel ve estetik konseptleri anlatmasınının çarpıcılığından bahsediyordu, fakat ne yazık ki eserin bu yanı çeviride kaybolmaya mahkum.
Sonuç olarak beğenilecek şeyler bulmak mümkün olsa da çok zor okunan ve pek de tatmin etmeyen bir eser bence.
Edebiyat evreninin en yoğun ve en güçlü türlerinden biri öyküdür; bu türün en kudretli kalemlerinden biri ise hiç kuşkusuz Julio Cortázar’dır. Dünya edebiyatında öykünün sınırlarını yeniden çizen, anlatı düzlemini dönüştüren ve milyonlarca okuru bu türe yaklaştıran Arjantinli usta, modern öykücülüğün en özgün seslerinden biridir. Cortázar’ın öykü külliyatının bu ikinci cildi, güçlü bir antoloji niteliği taşır.
Yazarın 1962’de yayımlanan Kronopların ve Meşhurların Hikayeleri 1966 tarihli Bütün Ateşler Ateş, 1969’da yayımlanan Son Raund, 1974’te çıkan Sekizyüzlü ve 1977 tarihli Orada Dolaşan Biri adlı kitaplarının bir araya gelmesiyle oluşan bu eser, Cortázar evreninin en somut panoramalarından birini sunar. Bu evrende kısacık öykülerde sonsuz anlamlar gizlidir; az sözle derin katmanlar kurulur. Deneysel anlatılar, gündelik hayatın sıradan anlarını bile fantastik ve sarsıcı bir atmosfere dönüştürür. Bir otoyolda kuyrukta bekleyen insanların hikâyesi, onun kaleminde sıradanlıktan çıkarak evrensel bir alegoriye dönüşür.
Ayak İzlerinde Adımlar, Cortázar efsanesinin edebiyat tarihinde kalıcı bir iz bıraktığının güçlü bir göstergesidir. Yolu edebiyattan geçen, öykünün serin sularında soluklanmak isteyen her okur bu esere uğramalı; bu muazzam öykülerden bir yudumu ruh dünyasına armağan etmelidir. 
Ayak İzlerinde Adımlar Julio Cortazar