Saçmaladığınız zaman kendinizi pek beğeniyor, ama sert küstah sözler sarf ettikten sonra durmadan ürküyor, özürler yağdırıyorsunuz.korku nedir bilmediğinizi iddia ederek bir yandan da yaltaklanıryorsunuz .bizi hiddetten dişlerinizi gıcırdattığınıza ikna etmeye çalışırken güldürmek için nükteler savunuyorsunuz. nüktelerinizin hiçte zekice olmadığını biliyorsunuz fakat herhalde edebi değerlerinden memnunsunuz.belki gerçekten acı çektiniz ama kendi ızdırabınıza dahil zerre kadar saygı duymuyorsunuz.samimisiniz, bununla beraber iffetiniz eksik; küçük bir gurur uğruna ortaya dökmek ve aşağılamak için içinizde ne varsa piyasayı sürüyorsunuz...gerçekten bir söylemek istediğiniz var fakat korkudan son sözlerinizi daima kekeleyip duruyorsunuz,çünkü bunu açıkça söyleyecek kadar metin değilsiniz; sizinki sadece korkak bir arsızlıkdan ibaret anlayışınızla övünüyorsunuz ama bir yandan da tereddütlerle dolusunuz çünkü kafanızın işlediği halde kalbiniz ahlaksızlıklarla kararmış; halbuki temiz kalpli olmayan kimsenin idraki tam değildir ya o yılışıklığınız,sırnaşmanız,kırıtmalarınız!yalan,yalan, hep yalan!