t
@justasoul
Öğretmen
25 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Engin Geçtan okumak,acı çekmeye hazır olmak demek.İnsanın karanlık yanlarına ışık tutmasıyla ufak çaplı baş döndürmeleri yaşatması bana mı has,bilemem ancak Zamane’nin kişiye kendini sorgulattığı ve çevresini görmeye engel sisten bir nebze de olsa kurtulmasına yardımcı olduğu su götürmez bir gerçek.
Reklam
taze hislerle yazıyorum…
Uzun zamandır Tarık Tufan okumak istiyordum ve
ilk okuduğum kitabı Şanzelize Düğün Salonu oldu.Başları ne olduğunu anlamaya çalışmakla geçti ve açıkçası ilk 20-30 sayfada artık olay örgüsü bir otursa da iç hesaplaşmalarını daha sonra okusak,diye geçiriyordum.Kitabı bitirmeye yakın işte,diyordum,aşırı heyecanlı gidiyor yani sonu beni hayrete düşürecek,sırlar çözülecek,her şey anlam bulacak. Arka kapağında geçen “hayat bu,her şey olur” ifadesi bu kadar anlamlı olabilirdi…Anlayacağınız gibi,öngördüğüm şekilde heyecanlı ve anlama bürünme halini sonda yakalayamadım.Çünkü öyle bir şey yoktu. :) Aramamam gerektiği konusunda arka kapak da beni uyarmıştı. Kurgu bir yana,her sayfada isimsiz kahramanımızın iç konuşmalarında kendinize ait olan ya da artık ait olduğunu hissettiğiniz duygular ve düşünceler mevcut.Bir şeyler belirtiyor ve vay be,diyorsunuz,harbiden böyle… Şunu eklemeden de geçmek istemiyorum:Eda’ya olan hisleri nasıl bir şey ki kendine bu kadar eziyet edip yazık ediyor?Buna gerçekten aşk mı deniyor?Bir insan bir insana nasıl bu kadar takıntılı olabilir?Romantik olamayacağım,üzgünüm. Velhasılı kelam;Tarık Tufan’la tanıştığım için mutluyum ve bir sonraki kitabı için heyecanlıyım.
harika bir eser!
Uzun zamandır bu kadar dolu dolu bir kitap okumamıştım.Eser tam anlamıyla rehberlik eden bir kitap.Yazarın tespitleri o kadar yerinde ve gerçek ki hayret etmekten alamadım kendimi.Her cümlesinin altı çizilesi,üstüne saatlerce konuşulası ve en önemlisi çokça insanı düşündüren durumlar...Öve öve bitiremeyeceğim bir kitaptı ve bir genç olarak böylesi yönlendirmelere ne kadar ihtiyacım olduğunu anladım.Önümü daha rahat görebilmeme ve hem kendi hal hareketlerimi hem de çevremdekilerin hal hareketlerini temellendirebilmeme olanak sağladı.Yazara böyle bir bir kitap yazdığı için teşekkür ediyorum.
Kitap,araştıran herkesin bildiği gibi kişisel gelişim kitabı değil.Mutlu olmamızı etkileyen faktörlerden bahsediyor kısaca.İçerisinde birçok deney örnek verilmiş ve açıklanmış.Ancak ben okurken çoğu zaman dönüp dolaşıp aynı noktalara gelmiş gibi hissediyorum.Örneğin hayal ederken aslında bugünün hisleriyle yarını düşündüğümüz için gerçekleştiğinde hayal ederkenki gibi hissetmememiz gibi.
Okurken anlamakta çok zorlandığımı belirtmek istiyorum.Cümle bitmeden kelimelerin arasına örnek vermek amacıyla parantez içinde başka cümlelerin eklenmesi gibi.Bu neredeyse her paragrafta vardı ve okuyuş hızımı kesip akıcılığı bozuyordu.Bazı noktalarda çevirinin de sorunlu olduğunu deneyimledim.Haliyle kitabı bitirmek biraz daha zamanımı aldı ve sıkıldım.
Bütün bunlara rağmen kitabı hiç beğenmedim diyemem çünkü ilginç şeyler öğrendim.Deneyler cidden çok değişikti.Yazar bazı kısımlarda güldürdü.Bu kadar uzun olmasaydı ve cümleler bölünmeseydi 10 üzerinden 9 verebileceğim bir kitaptı.
Ben az önce ne okudum,ne ara ağlamaya başladım bilmiyorum.Tek bildiğim romanın beni başka diyarlara sürükleyip,bütün acıları kalbimde hissettirmesiydi.Şah için de üzüldüm,Sultan için de.Ömer için de ve tabii ki Kamber için de.Son sayfalarda artık etrafı algılamayı bıraktım ve nehirin akışına kapılan bir yaprak gibi aktım,gittim.Böylesine naif bir dil ben zaten başka yazarlarda rastlamadım.Kurgu,İskender Pala’nın her kitabında olduğu gibi insanın aklını uçuran tarzda.Romanın doğruluk payının olduğu tarihi kısımlarsa beni oldukça aydınlattı.Bu kitabı bitirdikten Hemen sonra yeni bir kitaba başlamak istiyordum ancak etkisinden ne zaman kurtulabilirim bilmiyorum.O kadar güzeldi ki anlatacak kelime bulamıyorum.İskender Pala’ya böylesine harikulade romanlar yazdığı için çok minnettarım,lütfen yazmayı hiç bırakmasın...Okuyun,okutun arkadaşlar.
Reklam