Gece Yarısı Kütüphanesi: Seçilmemiş Yolların Yasını Tutmak
Bazı kitaplar vardır; tam da hayatın çıkmaz sokaklarında dolanırken, zihniniz "keşkelerle" amansız bir savaşa girmişken karşınıza çıkar. Matt Haig’in Gece Yarısı Kütüphanesi benim için tam olarak böyle bir gece yarısı seansında bitti ve bıraktığı zihinsel berraklığı sıcağı sıcağına buraya aktarmak istedim.
Kitabın kahramanı Nora Seed, hepimizin zaman zaman düştüğü o karanlık kuyuda yaşıyor: Pişmanlıklar. "O gün o teklifi kabul etseydim, o kahveyi içseydim, o gruptan ayrılmasaydım hayatım bugün nasıl olurdu?" sorusunun altında ezilirken kendini sonsuz bir kütüphanede buluyor. Ve o kütüphanedeki her kitap, Nora'nın seçmediği yollardaki paralel hayatlarını temsil ediyor. Nora; olimpiyat şampiyonu, buzul bilimci, dünyaca ünlü bir pop yıldızı olduğu hayatları tek tek deniyor.
Fakah Haig’in satır aralarında yüzümüze çarptığı o sarsıcı gerçek, modern insanın en büyük yanılgısını bitiriyor: Acıya karşı bağışıklık kazanmamızı sağlayacak hiçbir yaşam tarzı yok. Hangi hayatı seçersek seçelim; her yol bir yere kadar iyi, bir yere kadar kötü. Kusursuz, pürüzsüz ve sadece mutluluktan ibaret bir hayat sadece bir illüzyon. Yazarın da dediği gibi: "Esas sorun yaşamadığımız için pişmanlık duyduğumuz hayatlar değil. Sorun pişmanlığın kendisi. Büzüşmemize, kuruyup kalmamıza neden olan, pişmanlığın ta kendisi."
Bizler hayali, kusursuz paralel versiyonlarımızla bugünkü gerçeğimizi kıyaslarken asıl mucizeyi, yani "An"ı ıskalıyoruz. Kitabı okurken, Batı psikolojisinin "kabulleniş" dediği bu limanın, bizim ruhumuzun en güvenli sığınağı olan "Kader ve Teslimiyet" bilinciyle nasıl da pürüzsüzce örtüştüğünü hissettim. Biz hayırlısını isteriz ama bizim için en güzel takdiri ancak Yaradan bilir. Yaşadığımız bu hayat; tüm kırıklıkları, eksikleri ve imtihanlarıyla aslında bizim için en doğru, en
Atinalı TimonAlıntı
Timon’un derdi parayla ya da iflasla değil; o, sınır çizemediği saflığının bedelini tüm insanlıktan tiksinerek ödeyen biri aslında. Flavius’un arkasından kurduğu o cümle her şeyi tek nefeste özetliyor zaten: “Kendi yüreğin yıktı yere seni, kendi iyiliğine kurban gittin. Ne garip, ne olmayacak bir kader bu... Fazla iyi olmak en büyük günahın oldu.”
Dünyanın en eski, en değişmez kuralı bu sahnede yüzümüze çarpıyor: Hak etmeyene gösterilen her aşırılılık, günün sonunda sahibini vuracak bir silaha dönüşür. Timon etrafındaki dalkavukları beslerken aslında kendi sonunu ilmek ilmek ördü. Güvendiği o dağlar ardı ardına yıkıldığında, masaya fırlattığı sıcak su ve taşlar aslında kaybettiği servete değil, insanların iğrenç iki yüzlülüğüne duyduğu kusma hissiydi. Ormana kaçışı bir delilik veya inziva değil; insanın çiğ, menfaatçi kokusundan uzaklaşıp toprağın dürüstlüğüne sığınma ihtiyacıydı. Shakespeare bu metinle kenarda köşede kalmış çok ağır bir gerçeği bizlere hatırlatıyor: Bu dünyada kötülükten ziyade, haddinden fazla ve körü körüne yapılan iyilik insanı paramparça eder.
Herkese iyi okumalar dilerim..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mario Benedetti (1920-2009), Uruguay’lı yazar ve gazeteci.
‘Mutluyuz, çünkü diğerlerinin acısını biliyoruz.’
Her biri ayrı bir kişinin ağzından yazılan, parça parça ilerleyen kitapta başlarda zorlanılsa da sonrasında bu kişileri tanıyıp olaylara dahil oluyorsunuz. Tarihimizdekine benzer şekilde siyasi karışıklıklar, işlenen cinayetler, askeri darbe ve başlayan tutuklamalar. Kahramanımız Santiago da tutuklanır ve hapse atılır. Sadece içeridekine değil dışarıda kalanlar için de hayat ilerlemektedir. Duygu ve düşünceler değişmektedir. Arka fonda ‘Arkadaşımın Aşkısın’ çalmasa bile kader, arkadaşının karısına yakınlaştırabilir kişileri. Eş Graciela, kızları Beatriz, baba Don Rafeal ve arkadaş Rolando teker teker söz alır bu durumda.
Yalnızlık, sürgün, cinsellik, davaya inanç, bir şeye tutunma ihtiyacı, umut... insana dair her şey. Rolando’yu kınamalı mıyız? Bilemiyorum.
Benedetti’den okuduğum ikinci kitaptı. ‘Mola’ kitabını daha çok sevdim ama bu da gayet güzeldi.
Tanrıların, cinlerin, kadim soyların olduğu ve aşkı bir araya getiren bir hikâye Kumların yemini. Kitabın merkezinde, insanların yanında olduğu için ilahi dünyadan kovulan Ninibe adlı güçlü bir çöl tanrıçası var. Ninibe ona yapılanlardan dolayı intikam almak için çöllerin hakimiyetini yeniden kazanmaya çalışıyor. Önce en güçlü cin kabilesi olan Demon kabilesi ile birlikte hareket etmeye başlıyor. Onların kraliçesi de kovulmuş ten değiştirenlerden sürüngenlerin ilk soyu Şahmeran’dır. (Benim fav karakter) Daha sonra çölde kendi hakimiyetini kurmak ve müttefik toplamak için çalışmaya başlar. İlahi olanlardan intikamını alacaktır. Tabi içinde sönmeyen aşkın ateşide onu anbe an zorlamış olsada.
“Kumların Yemini” sadece bir çöl fantastiği değil; güç, kader ve aşkın aynı ateşte eridiği bir hikâye. Kumların altında sırlar saklanırken, karakterlerin verdiği savaş sadece düşmanlarla değil kendi içlerindeki fırtınalarla da oluyor. Çölün sertliğiyle romantizmi aynı anda hissettiren, güçlü kadın karakterleri ve mitolojik havasıyla insanı içine çeken bir kitap. Bazı hikâyeler okunmaz, yaşanır; bu da onlardan biri.
Puan vermedi·120 syf.·
2026 15. kitabı
Hikâye, Babil’de yaşayan zeki ve erdemli bir genç olan Zadig’in başından geçen olayları anlatır. Zadig, doğru ve adaletli biri olmasına rağmen sürekli haksızlıklara uğrar. Sevdiği kadın tarafından terk edilir, yanlış anlaşılır, suçsuz yere cezalandırılır ve sürgüne gönderilir.
Yolculuğu boyunca farklı toplumlarla karşılaşır ve insanların adalet, kader ve mutluluk hakkındaki yanlış inançlarını gözlemler. Her olayda “kader”in gerçekten insan yaşamını belirleyip belirlemediğini sorgular.
Temel Tema ve Fikir
* Kader vs. Akıl: Voltaire, olayların tamamen kader tarafından belirlenmediğini, insan aklının ve seçimlerinin önemli olduğunu sorgular.
* Adaletsizlik: Güçlülerin zayıfları nasıl haksız yere ezdiği eleştirilir.
* Aydınlanma düşüncesi: Akıl, bilim ve eleştirel düşünme öne çıkarılır.
* Deneyimle olgunlaşma: Zadig yaşadığı zorluklarla daha bilge bir insana dönüşür.
Kısa İnceleme
Eser, masal gibi ilerleyen ama aslında felsefi eleştiri yapan bir yapıdadır. Voltaire, kader inancını sorgularken insanın kendi hayatını şekillendirme gücünü vurgular. Mizahi ve ironik bir dille yazıldığı için ağır felsefe değil, hikâye gibi okunur.
Sonuç: “Zadig”, insan hayatındaki adaletsizlikleri ve “kader” fikrini sorgulayan, Aydınlanma döneminin eleştirel ve düşündürücü eserlerinden biridir.
"Yolculuk bizi kendimize getirir "
Demiş Albert Camus.
Bir yolculuk romanı Son Aldanış.Ama sadece fiziki bir yolculuk degil bu .Hayallerine, içinde yarım kalmış duygulara da yapılıyor bu yolculuk.
Kendi şehrine yapılan ucuz kolonya kokulu bir yolculukla başlıyor hikaye ..
Karşı komşu var mesela Müzeyyen..Kahveleriyle ,bakışlarıyla iki kadın birbirini anlamaya çalışıyor .Ya da çöpün kenarında her gün çocuğunu arayan Meryem onun hayatında etkili ..
Istanbul da koku eğitimi oldugunu duyunca hayatında bir farklılık olması ıçin gidiyor İstanbul'daki eğitime..
Daha uçakta farklı bir koku onu etkiliyor .O kokunun pesinde 1890 lar Istanbul una gidiyor, Galata,Beyoğlu nun arka sokakları ..Hep bir kandırmaca var ama .Hayat bir aldanış hikayesi mi ?
Kiminin "bu ne dünya kardeşim, seven sevene" dediğine, kimisi "batsın bu dünya ,bitsin bu rüya "diyor .Peki hayat boyu karşılaştığımız karakterlerin ne kadarı gerçek?Geçmiş geçiyor mu ,yoksa nereye gidersen git kafanın içinde yaşıyor mu ?
Psikolojik ve melankolik bir hikaye okumak isteyenlere güzel bir arayış romanı son aldanış..
Bu aldanışlar kendine götürür mü acaba seni ?
Kitapla kalın dostlar...
Son Aldanış 
Sevda Poyraz
Son Aldanış Sevda Poyraz