sıla pamuk
@kalbik
"Ben hayatta en çok kitapları sevdim." -Nikola abimiiz
11 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Reklam
BİNLERCE HAYAL VAR AMA BUNUN ARKASINDA SADECE BİR ÇOCUKHikaye-Öykü
İnsanoğluyuz biz. Hayal ederiz. Yıldızları hayal eder, Yıldızlı Gece'yi çizeriz, sevdiceğimizi hayal eder, şarkılar söyleriz; sevdiceğimiz yerine birim çemberi hayal eder, matematiği sevmeyen binlerce insana matematiği sevdiririz.(Burdan RM tayfaya selamlar️)Aklımız var bizim, hayal etmek için.
Peki, aklı tam olgunluğa erişememiş o bızdıklar... Çocuklar.
Hepimiz okuduk o satırları, geçtik o yollardan. Hayaller kurduk, eğlendik, yaramazlık yapıp azar işittik -belki bazılarımız Zeze gibi dayak da yedi- hastalandık, yürüdük, düştük... Kısacası büyüdük fakat bir zamanlar hepimiz birer Zeze'ydik.Milyarlarca Zeze var bu dünyada ama asla hiçbiri değil ki bir Zeze. Zira herkesin hikayesi farklıdır. Herkes bir romandır kendi bünyesinde. İşte bu kitapta yaşıtlarına göre oldukça meraklı, gerçek dünyanın hayal dünyasına yetmemiş olduğunu görüp bu açıklığı insanlara tuzak kurup eğlenerek kapatmaya çalışan fakat bundan dolayı şeytanın çocuğu olarak görülen bir çocuğun hem gerçek ve ızdırap dolu olan dünyadaki hayatını hem de Tanrı'sı olduğu kendi dünyasını okuyoruz. Her insanın kendi geçmişiyle bir özdeşlik bulup geriye dönüp hatıralarını anmasını sağlayacak bir kitap. Portuga gibi mesela. Zeze'nin kahramanı olan Portuga. Onun uslu durmasını, küfürler etmemesini sağlayan, ona şefkati öğreten Portuga. İşte her çocuğun olmuştur bir Portuga'sı. Kimisi için o kişi annesi ya da babası, bazısı için ablası ya da abisi, başkaları için TV'de izlediği karakterlerdir. Sizinki kimdi, oturun düşünün bir. Geçmişe gidin, küçük benliğinize selam verip gelin, o zaman hayal ettiğiniz şeyleri anın ve yüzünüze bir gülümseme yerleştirin. Gökyüzüne bakıp Portuga'nıza teşekkür edin ve ona veda edin. Artık kendinizin kahramanı kendinizsiniz. Sağlıcakla kalın.
Dipnot: Bu yazdıklarım kitap için ön
SADECE BİR ANNE VE ONUN KIZIOtobiyografi
Bu ikili güçlerini birleştirirse nolur? Bilirsiniz ki tarihte baba oğul ilişkilerine sıkça rastlarız. Bu sefer bir kız çocuğu ve onun rahat yaşaması için tüm dünya ile savaşacak bir kadın göreceksiniz. Tabi ki yardımda alacak ne de olsa en nihayetinde o da sadece bir insan, Tanrı değil.
Kitabın içerik kısmına gelicek olursak çok dolu bir içeriği var. İran'ın 80 ve 90'lardaki siyasal değişikliklerden tut Irak ve İran'ın savaştığı dönemde her iki tarafı destekleyen Amerika ikiyüzlülüğüne kadar. İran'daki kadın hakları(İranlı erkeklerin kadınların çok hakkı olduğu iddia etmesinin aksine), pasdarlar, tacizler, uçaksavarlar, birbirinden tembel olup zamanın kıymetini bilmeyen bağnaz beyinler ve son olarak bunlara karşı savaş veren bir Amerikalı anne ve onun kızı.
Konuyu açıklamayacağım malesef, direk düşüncelerimden bahsedeceğim. Açıkcası okurken yer yer üzüldüğüm ve genelde öfkeli okuduğum bir yapıt. Bir erkeğin karısına kendi suçlarını ve beceriksizliğini kabullenemeyip dayak atması, sürekli kötü sözler söyleyip aşağılaması, nefret ettiği hissi uyandırsada kadını bırakamaması çok acınası bir durum. Hele ki bir de İran'daki kadınların kocaları ne derse başını eğip "Sen her zaman haklısın bey" dercesine suspus oturmaları... İran gelenekleri ve giyim tarzı hakkında -beğenmesemde- bilgilenmek birazcık sevindirdi. Bir kızın çok erken olgunluğa eriştiğine şahit olmak çok üzücü. Bir annenin ise kızının can sağlığı söz konusu olduğunda hissettiklerini öğrenmek az da olsa kendi annemi ve genel olarak anneleri anlamamı sağladı.Bu arada Betty'nin (ana karakter) ilk başlarda dua ederken Tanrı'm diye başlayan cümlelerin Allah'a dönmesi ister istemez bulunduğumuz bölgeden etkileceğimizin ufak bir kanıtı.Velhasıl kelam, geçmişte hiç adım atmadığı ve zorla tutulduğu ülkeden