Kimsin lan görmesin bilmesin diye içinde sakladıklarından yoruldum sana ait olmadığı halde omuzlarındaki ağırlıklardan ve sorumluluklardan yoruldum zayıf görünmemek için güçlü olmaktan yoruldum herkes hayatını kafasına göre yaşarken sen birileri mutlu olsun diye çabalamaktan yoruldum üzülmesinler diye susmaktan acını anlamasınlar diye göz yaşlarını saklamaktan yoruldum Ne kendinle savaşın bitti ne de çevrendeki insanların senden beklentileri sen kendi huzurun damlasıyla yetinmeye onları da senden hep bir şeyler istemeye alıştırdın seni her gün karşılarında hazır bulanlar için ayakta durmaktan yoruldum peki kaldı mı enerjin seni anlamayanlar için var mı hala nefesin evet sana soruyorum sen bu hayatın neresindesin şunu da bil ki hiçbir şey için geç kalmış değilsin bu olgunluk bu durgunluk ve bu yorgunluk artık yeter.
Unutma ki sen de en az değer verdiklerin kadar özel ve en az hayatın kendisi kadar değerlisin....
"Alıp başını gitmek" diyorlar. Dünyada gidilecek bir yer var mı, kaldı mı? Her yer ve herkes birbirine benziyor. Hep aynı şey hep aynı şey. Çözüm: ya unutmak ya kaybolmak.
Boşluk.
Parasızlık zor zanaat, insan parasız kaldı mı zamanın ve mekanın dışına çıkıyor sanki ve şu dünyada kendisinden başka herkes mutluymuş gibi geliyor ona.
"Kelimelerin bu kadar kolay harcandığı, herkesin sadece konuştuğu ama kimsenin birbirini gerçekten dinlemediği bir çağda, kalbin sesini duyurabileceği bir yer kaldı mı?"