Pek tatlı bir kendini kandırış ama haftalardır yaşamıma zalimce bir son vermekten başka hiçbir şey düşünemediğime göre bu görkemli, bu muazzam kasırganın başrolünde neden kendimi hayal etmeyeyim ki? Bunca yok etme gücüne rağmen sadece kendini yok edemeyen değil, benim üzerimde kuramadığı gibi kendi üzerinde de otorite kuramadığı için kendine zarar bile veremeyen, kendi ka-ranlığına hapsolmuş bu öfkeli dünyadan daha rahatlatıcı ne olabilirdi ki?
.
Bir erkeğe veya bir kadına, altında kendini kandırış yatan bir şey için nasıl hayranlık duyulabilir? Bunun arkasında, kendimize itiraf edemediğimiz çaresizlik korkusu olduğu sürece, hayranlık duyan kişi kendi çaresizliğini inkâr etmek zorundadır.
Ama bunu yaptığında kendiliğini kaybetmiş olur. Geriye belki sadece içten pazarlık ve istediğini yaptırma kalır, ki bunlar da sahteliktir, insan bunlarda ne kadar başarılı olursa olsun, bu davranış sevgiye aykırıdır!