aliihsan
@karak_kurt
466 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
" Günlük yaşam içinde çok büyük bir sır vardır. Herkesin bunda bir payı bulunur ve herkes onu bilir, ama pek az kimse bu konuya kafa yorar. Çoğu kimse onu olduğu gibi benimser ve ona asla şaşırmaz. Bu büyük sır, zamandır. "
" Onu ölçmek için saatler ve takvimler yapılmıştır ama bunlar hiçbir şey ifade etmez. Herkes çok iyi bilir ki bazen bir saatlik süre insana ömür kadar uzun gelirken, bazen de göz açıp kapayıncaya kadar geçip gider. Zamanın bu garip kısalığı ve uzunluğu, o saat içinde yaşanan olaylara bağlıdır. "
" Çünkü zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir. "
Momo adlı küçük bir kızın dostlarıyla birlikte zaman hırsızlarına karşı verdiği mücadele ve başına gelen ilginç maceralar anlatılmış. Masalımsı tarzda yazılan romanı yaş fark etmeksizin herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum. Kitapla kalın.
İyi okumalar.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Büyük Buhran" denilen dönemde, ekonomik krizler ve tarım kapitalizmi gibi halkı yoksulluğa sürükleyen hareketler yüzünden milyonlarca kişinin doğduğu toprakları terk etmesiyle başlayan göç hareketi ve geride kalan onlarca hayat...
Joad ailesi de bu göç kervanına katılan binlerce aileden yalnızca biri. Yaşadıkları topraklardan göç etmek zorunda kalan ailenin göç sırasında başına gelenler ve yaşam mücadelesi anlatılıyor.
Kitabın final bölümü oldukça sarsıcıydı. Ailenin başına gelenler, şimdiki Ortadoğu'da çıkan olaylar ve yaşanılan göç kervanına benzetilebilir. Açlık, sefalet, uzun yollar ve göç..
Steinbeck, doğa betimlemelerini ve kır yaşamını şimdiye kadar okuduklarım arasında en iyi aktaran yazar diyebilirim. Bu kitapta da sıkmadan, dozunda betimlemelerle Amerika'nın kavruk ve bunaltan havasını gözler önüne sermiş.
Sayfa sayısına rağmen oldukça akıcıydı. Fareler ve İnsalar'ı sevdiyseniz eğer, bu kitabı da mutlaka okuyun derim.
İyi okumalar. (AİK)
Oğuz Atay röportajında şöyle bahsediyor: Benim karakterlerim kadere boyun eğmezler; sıkıntılı yaşamlarını kadere bağlamazlar, hepsi birer çaba içindedir, yaşama ‘tutunmak’ istedikleri görülür.
“Hayatım, ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu.” (s:31)
Konusuna kısaca değinmek gerekirse; arkadaşı Selim Işık’ın intihar ettiğini öğrenen Turgut Özben bu haberden oldukça etkilenir ve Selim’in geçmişine ışık tutmaya çalışır. Selim’in mektuplarını ve arkadaşlarını dinler. Selim’in hayatını irdeledilçe kendinden parçalar bulur. Onu anlamaya çalışırken kendini anlamsız bulur. Kendisinin, Selim gibi anlaşılmadığını düşünür. Turgut’un Olric’i vardır bir de. Turgut’a yoldaş olmuş, düşüncelerinin şeklini almıştır. Bunca kalabalık içinde yalnızlaşmaktan sıkılmıştır ikisi de.
Oğuz Atay’ın kendi yaşamından izler taşır Tutunamayanlar. Orta sınıf aydınların iç dünyasını ele alır. Soyutlanmış insanlar vardır. Anlaşılmayan, anlatamayan belki de.
Tutunamayanlar sitemlidir kendilerine. Kendilerinden yola çıkarak bu düzeni, bu sistemi ve telaşı anlamlandırmaya çalışırlar.
“Gerçek hürriyet budur Olric. Ben anlıyorum. Anlatamasam da olur." (s:417)
Bu insanlar anlaşılmak isteyip anlaşılamayan, fakat ‘anlayan’ insanlardır.
“Benim de hiç kimseyle olmak istemediğim anlar yok muydu? İçimden ona hak verdim…” (sf:100)
Okur bu insanlar. Kitabın iki karakteri de okumayı sever. Bu yüzdendir ki, Tutunamayanlar’ı okuyan her okur kendinden bir parça bulur.
“Kendini çözemeyen kişi, kendi dışında hiçbir sorunu çözemez.” (s:94)
Selim Işık da anlaşılamayandır, çözemeyen ve çözülemeyen. Fakat anlaşılmadığı oranda da anlamaktadır. Dostoyevski bu durumu “Gereğinden fazla anlamak bir hastalıktır, gerçek bir hastalık.” diye özetler. Selim de hastalıklı bir insandır bu ölçüde. Romanı yazan Turgut Özben de
"Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?"
Böyle bitti kitap. Kulak verelim bu cümlesine. Okuyalım, okutturalım Oğuz Atay'ı. Yalnızlık nedir, amaçsız bi yaşam, toplumdan soyutlanma nedir? Öğrenelim. Belki çevremizde vardır bu insanlardan. Belki de içimizde.
Beyaz Mantolu Adam'da karakterimiz sessizliğini haykırıyor yaşama, dünyaya ve insanlara... Hiç konuşmuyor, yürüyor sadece. İnsanların onu kullanmasını seyrediyor. Kaygısız.
Unutulan adlı hikayede insanoğlunun değerine vurgu yapıyor; ölü ya da diri.
"Korkuyu Beklerken" yaşama olan inancı azalıyor. Bir çift görüyor. Sevgililer. Seviyolar birbirlerini; mutlular. Yapmacık diyor. İnsan böylesine bi yaşamda bu kadar mutlu olamaz. İnanmıyor. Kıskanıyor onları. Onların da korkmalarını istiyor yaşamdan ve insanlardan.
Babasına mektup yazan bir evlattan bahsediyor sonra. "Sana benzemekten korkuyorum babacığım: Ben de senin gibi ölecek miyim?" Diye sesleniyor oğlu babasına.
Demiryolu Hikayecileri var en sonda. Favorim bu hikaye oldu. Sitem ediyor insanlara yine. Okumamalarına kızıyor. Hikaye satan adamla köfte ekmek satan biri bir olamaz diyor. Kimse almıyor hikâyelerini. Yine yalnız kalıyor. Hayatında hiç adres öğrenememiş. Yaşadığı yerin adresini bilemeyecek kadar bihaber dünyadan. Ve kimsesi yok soracak.
Kitapla kalın, iyi okumalar.
Küçük Zeze'nin genel anlamda hüzünlendiren, yer yer de tebessüm ettiren maceralarına daldım, etkisinden uzun süre çıkamadım.
Ah Zeze... Çocuk kahramanlar, konusu ne olursa olsun kendini sevdirmeyi başarıyor. Onların masum dünyasına biraz olsun erişmeye, saf düşüncelerini anlamlandırmaya çalışıyoruz bu eserlerle birlikte. Şeker Portakalı da bu eserlerin başını çeken kitaplar arasında. Oldukça da popüler.
Keşke daha önce okusaydım dediğim, kütüphanemde olduğu halde okumadığım kitaplardan biriydi. İyi ki okumuşum, iyi ki Zeze'nin sevimli dünyasına tanıklık etmişim diyorum. Mutlaka okuyun derim. Okumayı sürekli hale getirmek için de başlangıç olarak çok müsait bi eser. Okuyun, okutturun. Kitapla kalın
İyi okumalar.
