Bazı notlarım aşağıdaki gibidir:
İntihar ürünleri temin ve tedarik eden dükkan sahipleri de intiharı düşünür ancak aileden birinin intiharı halinde hizmet akamete uğrayacaktır dolayısıyla intihar bu aile için düşünülemez ve tatbik edilemez bir eylemdir.
"Ölümünüzü başaracaksınız..." Başarılabilecek son şey ölümdür insan için...ancak İngilizce'de örneğin ölmek de doğmak gibi "passive", yani edilgen bir eylemdir.
İngilizce yazılan incelemelere baktığımda kaosa sürüklenmiş dünyada insanların intiharı bir çıkış yolu olarak benimsemeleri ne atıf yapıldığını gördüm. İntihar kelimesinin özellikle tercih edildiğini çünkü ölüm ile intihar arkasındaki sınırın insan iradesine bağlandığını, hayatında hiçbir şeyi başaramamış insana bir başarı alanı tanındığını görmemek kabil değildi.
deliberate killing of oneself," from Modern Latin suicidium "suicide," from Latin sui "of oneself" (genitive of se "self"), from PIE *s(u)w-o- "one's own," from root *s(w)e- (see idiom) + -cidium "a killing," from caedere "to slay" (from PIE root *kae-id- "to strike").
Etimolojik sözlükte karışma çıkan ilk açıklama bu. İnsanın belirli bir kasıt ile kendini öldürmesi. (Bir mesaj bırakmak, güçlü olduğunu ispatlamak vb) Kelime kökünde saklı bir 'kendilik' var. İntihar kişinin kendisine yönelik bir eylemi ve bunu kazaen değil kasten yapması gerekiyor. Yani irade şart. Satırları aşağı kaydırdıkça 'sane" kelimesi ile karşılaşıyorum. Akıl...insane ise delilik...demek ki aklın yerinde olması gerekiyor bu eylemin gerçekleştiği sırada. Diğer yandan 'commit suicide' şeklinde kullanılıyor kelime, yani uygulanıyor, gerçekleştiriliyor...
(Bir paragraf 'çünkü' ile başlamaz ama...) Çünkü terminolojide intihar ve intihara teşebbüs ayrı ayrı ele alınıyor. İngilizce inceleme yazısında da başarıya ulaşamayan
Demir Ökçe - Mini İnceleme/Kendime NotlarEdebiyat
Kitabı okumadan evvel konusunu bilmekle beraber olay örgüsünün daha aksiyonlu ve içine çeker bir hal almasını beklemiştim. Ancak kurgusu bence çok durağan.
…
Baş karakterimiz sosyalist ve döneminde öne çıkan bir isim olan Ernest Everhard. Kitapta okuduklarımız tamamen eşinin tuttuğu günlüklerden oluşuyor. Ernest’in kapitalist dünya ile bireysel ve kitlesel savaşına tanık olurken, etrafındaki herkesi etkileyebilecek bir hitabet gücü olduğunu görüyoruz. Her konuştuğu kapitalist dünya bireyine(piskopos, albay vs) karşı verdiği her cevap kafalarına indirilen ağır bir top niteliğinde. Nitekim karısı da aynı kapitalist düzenin bir çocuğu olmasına karşın birbirlerinden çok etkileniyorlar ve o da Ernest’in tarafına geçiyor.
…
Demir Ökçe’den kasıt komünist/sosyalist işçi dünyasının başını ezen temsili bir oluşum.
…
Jack London’ı çok sevmeme, kitabın konusunun ilgimi çekmesine rağmen zorlanarak okuduğum bir kitap oldu. Belki daha sessiz bir ortamda, sağlam kafayla okumak gerekiyordur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
#primekitapavladım
Epope Gururla Sunar!
Bu uşak yapti bu işi ha! Hemde kusursuz yapti! Türk fantastik yazarlar arasında yeni dönemde beni memnun eden çok az yazar var. Hatta son dönemde umut vaat ettiğini düşündüğüm, sonra hayal kırıklığına uğradığım yazarlar da cabası...
Ne yalan söyleyeyim, ortalama bir hikaye okurum diye düşünmüştüm. Beni utandırmasına çok sevindim. Konuyu pek anlatacak değilim, sağdan soldan okursunuz.
Evet, başlıyoruz
Karakter isimlerine takılmadım, tek takılıp durduğum çölü farfara diye okumaktı. Akışta Hayretle takip ettiğim karakter durumu vardı. Hayretle diyorum çünkü gelenle böyle ihtişamlı karakterler, yazarın ihtişamı unutması yüzünden saçma sapan durum içine düşerler. Buradaki 'durumdan kasıt şu: talihsizlikler zinciriyle değişen psikoloji, tavırlar, konuşmalar, başta söz edilen özelliklerin yazar tarafından unutulması. Dolayısıyla karakterin tezatlık oluşturması.
Fantastik uydurma sanatıdır. Uydururken bile mantık gerekir. Yani yazarın karakter üzerindeki hakimiyeti tamdı. Ne alaka kardeşim durumu olmadı bende. Ayrıca intikamcı biri olarak karakteri çok sevdim, aşkın gözünü kör etmemesine de çok sevindim. Karakter aptal değil.
Diğer karakterler de çok iyi bu arada. Beni sürekli etkileyen bir diğer şey ise 'ilahi kavram' karakter sonuna kadar kendine hakim, okura ne olduğunu hatırlatmaktan geri durmadı.
Birkaç panteondan tanrılar vardı ama kendince hikayeye uyarladı. O kendince kısmını çok yaratıcı bulduğumu söylemeliyim. Yalnız tek sevmediğim şey Asena'yı Kibele'nin gölgesi gibi göstermiş olman sevgili yazar. Kin güttüm şu an sana.
Şimdi merak ettiğim, çölün hatununun yavuklusunun ne zaman döneceği. Ayrıca verdiğin ipuculu gizem noktalarını da görmedim sanma. Gözüm üstünde yazar 2nciyi yaz bekletme bizi.
Not: genel anlatıyordum
Zihnin Prangalarından Ruhun Özgürlüğüne Bir İçsel Dönüşüm Sancısı1000Kitap
Puan vermedi·240 syf.··
Beğendi
·2026 86. kitabı
·13 saatte okudu
·Okunma: 11 Mayıs 2026 07:49
Philippe Pinel’in Beyninizi Yeniden Eğitin adlı eseri, sadece bilimsel bir rehber değil; aslında insanın kendi içsel karanlığından çıkış yolunu aradığı bir harita gibi. Bu kitabı okurken, zihnimizin kıvrımlarında kaybolmuş eski yaraların, bugünkü adımlarımızı nasıl ağırlaştırdığını çok daha derinden hissediyorsunuz.
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde sadece kapağını kapatmazsınız; sanki içinizde bir kapı aralanmış ve oradan sızan soğuk rüzgar ruhunuzu üşütmüş gibi hissedersiniz.
Philippe Pinel’in bu eseri, nörobilimin soğuk gerçeklerini kalbin en sıcak sızılarıyla birleştiriyor. Kitap, bize beynimizi yeniden eğitmeyi teklif ederken aslında şunu soruyor: Geçmişin hayaletlerini bugünün sofrasından nasıl kovabiliriz?
Beynimiz, acıyı unutmamak üzerine programlanmıştır; çünkü hayatta kalmak için yarayı hatırlamak zorundadır. Ancak bu hatırlama hali, bazen yaşamanın önündeki en büyük engeldir.
Bu satırlar, insanın geçmişteki kayıplarına ve eksik kalan yanlarına tutunma çabasını ne kadar naif anlatıyor. Sevdiğimiz insanların yokluğunu ya da başaramadığımız hayallerin tortusunu beynimizde taşırken aslında hayatta kalmaya çalışıyoruz. Ama Pinel’in dediği gibi, bu yük bazen nefes almamızı zorlaştırıyor.
Yıllarca aynı hüzne sapan düşünce yollarını kullandığınızda, o yollar artık sizin tek eviniz olur. Yeni bir yol açmak, yabancı bir şehirde kimsesiz kalmak gibidir.
Burada anlatılan o yabancılık hissi, değişimin sadece teknik bir mesele olmadığını, aynı zamanda büyük bir yalnızlık ve cesaret gerektirdiğini hatırlatıyor. Kendi iç dünyamızda kurduğumuz o hüzünlü krallıktan vazgeçmek, tanıdık bir acıyı tanımadık bir huzura tercih etmek ne kadar da zor...
Pinel, kitabın sonunda bizi tamamen karanlıkta bırakmıyor. Beynin plastik yapısının bize sunduğu imkan,
Yenilgi1000Kitap
Bu sefer katilini bilemediğim bir polisiye kitap oldu. Yaşanılan olaylar soru işaretleriyle doluydu, kitap kendisini sürüklüyordu ama bir yerde kopma yaşadım ve tabiri caizse büyütecim elimden düştü ve ipuçlarını doğru analiz edemedim. Belki de kafam bu aralar çok dolu olduğu için adapte olamadım.
Ayrıca çok fazla karakter ve isim olduğu için karakterleri de birbirine çok karıştırdım. Bazen ‘Kimdi bu?’ dediğim sayfalar oldu.
Aslında bir şakayla başlayıp yaşanan bir ölüm ve gerçekleşen olaylar mevcut kitapta. ‘Yedi Kadran’ ikilisini bolca okuyacaksınız kitapta. ‘Yedi’den kasıt daha mistik olaylar beklemiştim. Çünkü ‘yedi’ kutsal bir sayıdır.
Ya da itiraf etmeliyim ki kitap beni bu sefer ters köşe yaptı.
Elinizden büyütecinizi düşürmeyeceğiniz bol ipuçlu okumalar…
bolca Lacan, bolca Hitchcock
Her şeyden önce şu alıntıyla başlamak istiyorum:
“Ne diyordu Lacan? Seni seviyorum, ama sende senden fazla bir şey, objet petit a var, bu yüzden de seni sakatlıyorum.”
Müthiş bir ifade ve aşkın en yaygın hâli ve en gerçekçi tanımlarından biri olsa gerek.
Genellikle bir şeyi arzuladığımızda, ona ulaşırsak arzumuzun yavaş yavaş tükeneceğini düşünürüz. Ancak Lacan’a göre objet petit a, ulaşıldığında tatmin sağlamaz; aksine, arzuyu sürekli canlı tutan, onu tetikleyen o "eksik" parçadır. Arzuladığınız şeyin kendisi değil, sizi onu arzulamaya iten o tarif edilemez boşluktur. Yani işin özeti, aşık olduğumuz öteki, aslında kendi hayal dünyamızın, kendi isteklerimizin ve ihtiyaçlarımızın karşılanmasını beklediğimiz bir tür nesne konumuna iner. Öteki, aslında zihnimizin yarattığı güçlü bir figürdür. Böylelikle arzu, içimizde sürekli bir alev gibi yanar durur. Şimdi işin sakatlama kısmına geliyoruz. Sakatlamaktan kasıt ne? İşte bu objet petit a durumunda karşımızdaki kişinin kendi benliğini, duygularını ve düşünce dünyasını hiçe saydığımız için onu “sakatlamış” oluyoruz. Onun gerçekliğini kırıyoruz ve ona sahip olmadığı değerler yüklemesi yapıyoruz. Böylelikle zamanla, içimizde yanan arzular, gerçeklikle çarpışınca ne yapacağımızı şaşırıyoruz. Arzular yavaş yavaş sönüyor, gerçek, duygularımızı katletmeye başlıyor. Sonrasında gelsin tartışmalar, suçlamalar ve kavgalar.
Zizek kitap boyunca Lacan, Hitchcock sineması, Kafka ve birçok yazar, yönetmen referans alarak gerçeklik, aşk, pornografi, ideoloji, sinema ve siyaset gibi konularda görüş sunuyor.
İşin özeti, Zizek sanki bize gerçeklik, ona doğrudan baktığımızda kendini ele vermez; bazen hakikati görebilmek için bakışımızı kaydırmamız, yani ona "yamuk" bakmamız gerekir, diyor. Buna örnek olarak Hans Holbein’in Elçiler