"Carpe Diem" (Dikkat Spoi Olabilir!!!)1000Kitap
Gelenek, onur, disiplin ve mükemmellik... Bu sözlere aykırı olarak gelen bir edebiyat öğretmeni... Welton Akademisi yüzyıllardır gelen bu kurallarla öğrenci eğiten köklü bir lisedir. Bay Keating, Welton Akademisine diğer öğretmenlerin bildiğinden daha farklı bir eğitim sistemiyle geldi bu liseye. Öğrencilerine kitaplardaki basmakalıp öğretilerden ziyade, hayatın içinden yaşayarak öğrendiklerini kendi usulüyle öğretti.
Kitabı okurken aslında Bay Keating'in o meşhur "Carpe Diem" felsefesiyle sadece şiiri değil; öğrencilerine kendi seslerini bulmayı, başkalarının onlar için çizdiği sınırları yırtıp atmayı öğrettiğini görüyoruz. Welton'ın o katı ve bencil duvarlarına karşı edebiyatla, sanatla ve özgür düşünceyle açılan bu savaş, aslında hepimizin hayatında maruz kaldığı toplumsal dayatmalara karşı muazzam bir ayna. Kitabın o sarsıcı sayfalarında ilerlerken, sıraların üzerine çıkıp dünyaya başka bir açıdan bakma cesareti gösterenlerin hikayesi ruhumuza dokunuyor. Kendi hayatının ozanı olmak isteyen her özgür ruhun kesinlikle tekrar tekrar okuması gereken zamansız bir başyapıt. 
Ölü Ozanlar Derneği 
N. H. Kleinbaum
Ölü Ozanlar Derneği N. H. KleinbaumCarpe Diem..
Kısa ama dolu dolu bir kitaptı benim için. Bir günde okurum biter dediğim kitabı bitiremedim.. Ben ne yapmıştım ve ne yaparım ile geçti sürekli. Kitabı 30’lu yaşlarımda değil de lise yıllarımda okumayı dilerdim. Ya da bir Bay Keating de benim hayatımda olsun.
Reklam
Evde uzun süredir okunmayı bekleyen bir kitaptı.Geçenlerde Robin Wİlliams ın hayatını kaybetmesi sonucu kitabı merak edip okudum.Belki filmini izleyenlerde vardır.Film 1989 yılında çekilmiş ve başrolde Robin Willams oynamış.
Filmi izlemeyenler için kitaptan biraz bahsedeyim.Konu çok disiplinli bir erkek okulu olan Welton Akademi de geçmektedir.Okulda yeni bir ingilizce öğretmeni olan bay keating ders vermeye başlar.Hayatı sadece ders çalışmaktan ibaret olan bir grup genci şiire,sanata ve anı yaşamaya yönlendirir.Onlara dünyaya ve olaylara farklı açıdan bakmayı öğretir.Ve okulun despot ve gelenekçi anlayışına ters olan bu düşünce bay keating ve öğrencilere farklı yollar sunar.
Kitabı ben çok beğendim.Gayet akıcı ve sıkmayan bir anlatım kullanılmış.Uzun kitap okumayı sevmeyenler bu 160 sayfalık kitabı bir çırpıda okuyabilirler
Carpe Diem (Anı yaşayalım)
Geleneklere olan bağlılığı ve katı disiplin kurallarıyla ünlü Welton Akademisi'nin öğrencilerinin okul ve yatakhane arasında geçen tekdüze hayatları yeni edebiyat öğretmeni John Keating'in okullarına gelmesiyle bir anda değişir. İyi birer üniversiteye girmeleri için onları çok yoğun bir tempoda çalışmaya zorlayan öğretmenleri ve ebeveynlerinin aksine, bu ele avuca sığmaz adamın onlardan tek bir isteği vardır: Anı yaşamaları ve hayatlarını olağanüstü kılmaları. Byron, Shelly, Keats ve Shakespeare ile edebiyatın büyülü dünyasına dalan gençler Keating'in öğrencilik yıllarında üye olduğu gizli bir kulüp olan Ölü Ozanlar Derneği'ni de yeniden canlandırırlar. Ne var ki daha yeni kavuştukları özgürlüklerinin trajik sonuçları olabileceğini çok geçmeden farkına varacaklardır. "Acaba Ölü Ozanlar Derneği'nin bu yeni nesil üyeleri hayallerini yıkmaya kararlı otoritelerin baskısından kurtulmayı başarabilecekler midir?"
Carpe Diem!!!
"Carpe Diem! Anı yaşa. Hayatlarınızı olağanüstü yapın."
Bugün edebiyat dünyasının en ilham verici ve can acıtan eserlerinden biri ile geldim.
"Ölü Ozanlar Derneği."
Kitap, sadece bir okul hikayesi değil; tek tipleşen eğitim sistemine ve ağır aile baskılarına karşı bir ruhun başkaldırısı. Bay Keating, öğrencilerine sadece şiiri değil, kendi seslerini bulmayı öğretiyor.Kitapta beni en çok etkileyen iki karakterin yolculuğu oldu. İlki, kendi gölgesinden bile korkan, sessiz Todd’un Bay Keating sayesinde içindeki gücü keşfedip kendini bulma süreci. İkincisi ise, ne pahasına olursa olsun hayallerinin ve olmak istediği kişinin peşinden giden Neil... Neil, sonucu her ne olursa olsun kararlarının arkasında durmayı ve kalıplara sıkışmaktansa özgürce kanat çırpmayı seçti.Onun trajik sonunun ardından Todd’un döktüğü gözyaşları içindeki şu isyan ise kitabın en can alıcı noktasıydı: "Bunu babasının yaptığını bilmeliler! O yaşamayı severdi..." Todd bu sözüyle aslında çok büyük bir gerçeği haykırıyor: Neil hayata küstüğü için değil; hayatı, tiyatroyu ve özgürlüğü çok sevdiği, ama elinden yaşam hakkı alındığı için bu yolu seçti. Okurken hem içiniz burkuluyor hem de sisteme karşı büyük bir sorgulama içine giriyorsunuz.Sayfa sayısı olarak kısa ama etkisi oldukça büyük bir yapıt bu. Tam da bu yüzden, çocukların hayallerini baltalamamak ve onları kalıplara hapsetmemek adına, özellikle ebeveynlerin ve öğretmenlerin mutlaka okuması gerektiğini düşünüyorum.Ve hikayenin o en duygusal, boğazımızı düğümleyen final sahnesi... Tüm baskılara ve cezalara meydan okuyarak sıraların üzerine çıkan gençlerin o yürekten haykırışı:"O Kaptan! Benim Kaptanım!"
Sizce Neil'ın trajedisinde suçlu kimdi? Sistem mi, ailesi mi? Todd’un o son haykırışını okuduğunuzda siz neler hissettiniz? Yorumlarda buluşalım!
Carpe Diem : An'ı kendin için yaşaEdebiyat
Bazı hikayeler bitince sadece üzülmüyorsun, sanki gelip bağrına kocaman bir taş bırakıp gidiyorlar.
İşte bu kitap da Ölü Ozanlar Derneği benim için tam olarak böyle oldu . Çünkü bu kitap sadece şiirlerden, okuldan ya da birkaç öğrenciden ibaret asla değil. İnsanların kendi sesini bulmasını, gerçekten yaşamasını ve başkalarının onlar için yazdığı hayatı sorgulamasını anlatıyordu.
Karakterlerin her biri çok gerçek hissettirdi. Kitabı okurken bazı yerlerde gülümsedim, bazı yerlerde boğazım düğümlendi.
Bir de kitabı okurken aklımda sürekli Öğretmen Keating'i canlandıran Robin Williams vardı. Bazen insanlara umut veren insanlar da kendi içlerinde görünmeyen savaşlar verebiliyor. Böyle bir yıldızın, yıllarca hep neşeli ve insanın içini ısıtan karakterlere hayat verdikten sonra kendi hayatına son vermesi beni ayrıca çok üzmüştü.
Ve sanırım kitap bittiğinde içimde kalan şey daha çok şuydu: Hayat gerçekten yüz mevsim bile sürmüyor ve bu kadar kısıtlı bir vaktimiz varken onu istediğimiz gibi yaşayamadığımız zaman, çok daha korkutucu bir şeye dönüşüyor...
N. H. Kleinbaum
Ölü Ozanlar Derneği
Ölü Ozanlar Derneği benim için tam olarak böyle oldu . Çünkü bu kitap sadece şiirlerden, okuldan ya da birkaç öğrenciden ibaret asla değil. İnsanların kendi sesini bulmasını, gerçekten yaşamasını ve başkalarının onlar için yazdığı hayatı sorgulamasını anlatıyordu.
Karakterlerin her biri çok gerçek hissettirdi. Kitabı okurken bazı yerlerde gülümsedim, bazı yerlerde boğazım düğümlendi.
Bir de kitabı okurken aklımda sürekli Öğretmen Keating'i canlandıran Robin Williams vardı. Bazen insanlara umut veren insanlar da kendi içlerinde görünmeyen savaşlar verebiliyor. Böyle bir yıldızın, yıllarca hep neşeli ve insanın içini ısıtan karakterlere hayat verdikten sonra kendi hayatına son vermesi beni ayrıca çok üzmüştü.
Ve sanırım kitap bittiğinde içimde kalan şey daha çok şuydu: Hayat gerçekten yüz mevsim bile sürmüyor ve bu kadar kısıtlı bir vaktimiz varken onu istediğimiz gibi yaşayamadığımız zaman, çok daha korkutucu bir şeye dönüşüyor...
N. H. Kleinbaum
Ölü Ozanlar DerneğiReklam
Reklam