Huzursuzluğun Kitabı ve Sensualizm Üzerine
başkasının yalnızlığına tanıklık ederek kendi yalnızlığını anlamak isteyenler için.
Pessoa, günlüğünde "ben hiçbir şeyim,hiçbir zaman hiçbir şey olmayacağım." diyen ama aslında her şey olmayı deneyen bir hiçlik ustasıdır. kitabın sonlarında yer alan şu alıntı ise tam da bu durumun özeti gibidir:
"hiçbir şeye doymadığım gibi,bütün varlıkları merak ediyorum,bütün fikirlere oburca saldırasım geliyor.(...)kaybetmiş gibi kederleniyorum,her şeyi görüp,okuyup,düşünmemizin imkansızlığı aklıma geldikçe... fakat gördüklerime dikkat etmiyorum,okuduklarımı önemsemiyorum,düşündüklerimin arkasını getirmeye çalışmıyorum. şiddetli hoyrat bir hevesle saldırıyorum her önüme gelene. ruhum kendi coşkusunu taşıyamayacak kadar zayıf."
"her şey" olmayı ise, heteronimler (maskeli yazarlar) aracılığıyla gerçekleştirir. her şeyi her şekilde hissetmek istemesinden kaynaklı farklı heteronimleri vardır. bunlar sayesinde duyumlar (sensualizm) çeşitlenir. Pessoa için dünya,sadece bir duyumlar yığınıdır.
Sensualizm(Duyumlar)
hissetmek düşünmektir. bir şeyi sadece hissetmek yetmez; o hissin her kıvrımını,her gölgesini analiz etmek gerekir. dışarıda bir dünya var mı bilemeyiz; sadece duyularımızın bize getirdiği verileri biliriz. öyleyse gerçek olan "ağaç" değil, "benim o ağaca bakarken zihnimde oluşan duyumsamadır." kısacası Pessoa aslında hissettiklerini,"bir bilim adamı gibi laboratuvarda inceleme" titizliğiyle işlemiştir.
Tek kelimeyle mükemmeldi. O kadar seviyorum ki bu romanı üçüncü okuyuşum. Kitaplığımda on yıldır var ve gözde parçalarımdan biri.
Sağır bir bilim insanı olan Tess kaza geçirip ölür ve ona ikinci şans verilir. Seçtiği ikinci şans 110 yıl öncesindeki hayata aittir ve çok yaralı bir ailenin üyesi olur.
Zamanla yaraları iyileştirir gerçek bir aile olmaya başlarlar. O kadar akıcı ve duygusal ki bir çırpıda okunabilir. Her bir karakter için ayrı ayrı kederleniyorum ve ikinci şansları sayesinde mutluluğa geç de olsa kavuşabildikleri için seviniyorum. Kadındaki karakter değişikliğini ise kasabadaki doktor hafıza kaybı olarak adlandırıyor. İki kızı bir oğlu ve eşiyle istediği hayata mutlu bir şekilde devam ediyor.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitaplıklardan MüfredataDin İslam
Müslüman Kardeşler'in aktif olduğu yer ve zamanda var olamadığım için bazen çok kederleniyorum; bazen de şükrediyorum. Olur da; böyle bir imtihan da doğru bir karar veremez ve onlarla beraber yürüyemezsem ne olurdu bana diye düşünüp endişe ediyorum.
Bu güzel risalenin içeriğine dair yazmadan önce kim tarafından yazıldığını mütercimlerin verdiği biyografiden özetliyorum. Şehit mücahit Hasan el Benna (1906 -49), 1929 yılında İsmailiyye'de Müslüman Kardeşler Teşkilatı'nı kurmuştur. Şehit edildiği 1949 yılına kadar pek çok güzel çalışmalarda bulunarak; Mısır toplumuna hayat vermiş; bu hayat damarından seçkin bir Müslüman kitle oluşturmuştur. Bu seçkin kitlenin en önemli örneklerinden biri de bu kitabın yazarı Abdulkadir Udeh'dir (Allah (cc) ondan razı olsun). Hasan el- Benna'dan bir yıl sonra 1907 yılında doğmuştur. 1930 yılında hukuk fakültesini bitirdiğinde henüz tam anlamıyla hayat bulamamıştır; diri değildir. Daha sonraki yıllarda Üstad Hasan el Benna'nın davetiyle karşılaşır ve canlanır. İslam'ın kendisini kuşatmasına izin verir. Bu kuşanmadan sonra Udeh artık temsilde ve davette en başat kimselerden biridir.
1949'dan sonra Abdulkadir Udeh, Müslüman Kardeşler Teşkilatı'nın başına getirilmiştir. Kral Faruk o dönem Müslüman Kardeşler Teşkilatı'na açıktan düşmanlık beslemektedir. Hatta Hasan el- Benna'nın katilleri olarak Kral Faruk'un adamları hedef gösterilmiştir. Bu dönemlerde Müslüman Kardeşler Teşkilatı yer altına çekilmiştir ve tebliğ çalışmalarına bu şekilde devam etmişlerdir. Kral Faruk'un tahtan indirilmesinden sonra Müslüman Kardeşler'e bazı imtiyazlar tanınmıştır. Hatta bu güzel gelişmeler için de Abdulkadir Udeh'e de yeni anayasa hazırlanmasında başkanlık görevi dahi verilmiştir.
Ne yazık ki, Mısır günümüzde bile darbeler açısından istikrarını koruyan bir
Evlatlarının Cehaleti Alimlerinin Acizliği Karşısında İslamAbdulkâdir Ûdeh · Ravza Yayınları · 199849 okunma
KUTUP YILDIZI 5 #kitapyorumu
"Her zaman ilk bunu yapacağım. Önce bu güzel yüzünü güldüreceğim, Kutup Yıldızı çünkü sen gülünce parlayan bu şahane gözlerinin ışıltısının sönmesine asla ama asla izin veremem."
Ilık yaz rüzgârını ardımızda bıraktığımıza göre güz fırtınası için hazır mıyız demiş sevgili yazarımız. Kitabın son cümlelerini okuyup kapağını kapatıp öylece kalınca anladım ki hiç hazır değilmişim. Fırtınanın şiddetini tahmin edebiliyordum toparlanır ayakta kalırız diye düşünmüştüm ama yerle bir etti dağıldık resmen. Öyle bir gidişat yazılmış ki seri finaline son bir kala ortalık yangın yerine dönmüş. Son dakikaya kadar hep bir Nisa kendini toparlar yanlış kararlar vermez aklı başında davranır ümidine tutunmuştum lâkin gelin görün ki sonuç hayalkırıklığı oldu. Çok doluyum kendisine karşı ileriki zamanları düşününce de kederleniyorum onca geçen zaman telafisi nasıl olacak. Bir yandan içime sokasım var öğrendikleri ağırdı duygusal çöküntüye girdi vermiş olduğu karar bunu düşününce de doğruydu. Yine de insan ah etmeden duramıyor.
Demir'im... Ah benim üzümlü kekim. Aşkınla o karakterinle düşünceli hallerinle bizi kendine hayran bıraktın. Bu hikâyenin yanan bir kişisi yoktu. Geçmişin sırları gün yüzüne çıktı ve herkesi yaktı. Bundan sonra nasıl toparlanacak kim kiminle nasıl bir yolda ilerleyecek baya merak ediyorum.
Serinin her yönden en sarsıcı kitabıydı kesinlikle. Yoğun ve dolu doluydu. Sürükleyici bir gidişata sahipti. Özellikle final kısmında bir Nisa Demir sahnesi vardı ki nasıl okuduğumu bilmiyorum. Çok gerçekçiydi. Sanki gözümün önündeydiler ve bizzat şahit oldum. Aile bağlarıyla ilişkileriyle samimiyeti ve içtenliğiyle dostluk ve aşk temasıyla her yaşa hitap eden bir seri. Beşinci kitabını da severek okudum türü severlere de tavsiyemdir.
#keşfetteyiz
Fyodor Dostoyevski 
İnsancıklar
Makar Devuşkin, Varvara Dobroselova'nın yaşı biraz ilerlemiş bir akrabasıdır ve Varvara'ya yardım etmeyi (özellikle maddi açıdan) kendine görev addeder, her ne kadar kendi durumu pek iç açıcı olmasa da. Bu şekilde yeri geldiğinde birbirlerine maddi yardım ederek, akıl danışarak, manevi desteklerini hissettirerek ve birbirlerinin iyiliklerini düşünerek, üzüntülerini yüreklerinde hissederek iletişimlerini mektup aracılığıyla sürdürürler. Aslında Varvara ve Makar birbirlerine komşudurlar. Buna rağmen nadiren yüz yüze gelebilirler. Bu durumun en büyük nedeniyse; dedikodu. Keza bu dedikodu kavramının önüne de geçemezler ilerleyen zamanlarda.
Kadın karakter Varvara'nın geçmişinde hoşnut olmadığı bazı durumlar var, bunu bize ilk mektuplarından itibaren hissettiriyor yazar ve eserin ilerleyen sayfalarında da gün yüzüne çıkıyor bu durumlar. Bunun sonucunda da Varvara'nın bazı seçimler yapması ve seçimlerinin sonuçları ile yüşleşmesi gerekmektedir.
• Yaşlılık mutluluk getirmiyor bir tanem! (Sayfa 23)
• Size bakarken nasıl da neşelendim! (Sayfa 25)
• Canım, öpüyorum parmaklarınızı. (Syfa 28)
• ... Geriye bakmak da korkutucu. Orada hep acı var, bir hatırayla bile kalbim iki parçaya ayrılıyor. Beni mahveden kötü insanlar yüzünden sonsuza dek ağlayacağım! (Sayfa 30)
• İnsan bazen duygularını aptallık derecesine vardırır da yolunu şaşırır... (Sayfa 31)
• Bugün bütün gün hep sizi düşüneceğim. (Sayfa 39)
• Dün o kadar hüzünlü olduğum için bana kızmayın; çok iyiydim, çok rahattım, ama en iyi anlarımda bile ben hep hüzünlenirim. (Sayfa 74)
• ... ben bazen çok kederleniyorum. Bazen, özellikle de hava kararınca, tek başıma otururken... (Sayfa 88)
• Ben size alıştım, canımın içi. Ne olacak bu? (Sayfa 94)
• Güvercinim benim! Sizi hatırlamak benim hasta ruhuma
Edebiyatın Babası: DostoyevskiEdebiyat
Bu Dostoyevski dünyalı değil. Bu dünyada böyle bir zihin mümkün değil var olamaz...
Ne zaman bir kitabını okusam, hikayedeki baş karakter kadar kederleniyorum. Bütün bir hikayeyi ben yaşamışım gibi uzun süre bu haleti ruhiyeyi sıyırıp atamıyorum ruhumdan.
Bu adam bütün bu hikayeleri bizatihi yaşadı mı? Yoksa olağanüstü bir yaratma kudretine mi sahip, bilmiyorum. Ama “bu hissin transferi meselesi edebiyatsa, edebiyatın tanrısının Dostoyevski” olduğunu yakinen biliyorum.
En olağanüstü kısın ise bütün tüm bu yoğun anlatımın bir önermeden de mahrum olmaması. Özellikle son hikayede işlenen “minnet duygusu, farkındalık ile birleşirse ne olur?” önermesi, hakikaten bambaşka bir gerçeği imliyor. Bana mutasavvıfların seyri sülukunun sonundaki halini anımsattı. Ve “tasavvuf, minnet deryasında boğulma yoludur” sözünü sarf etmek zorunda bıraktı. Zira aynı farkında minnettarlık burada da var. Ve ben, aynı yoğun hisleri, hem orada hem de burada yaşıyorum.
Bu dünyaya bir Fyodor Dostoyevski daha gönderilir mi bilemiyorum ama ben dünyanın bir Dostoyevski’yi daha yaratamayacağını biliyorum...
Fyodor Dostoyevski daha gönderilir mi bilemiyorum ama ben dünyanın bir Dostoyevski’yi daha yaratamayacağını biliyorum...