Burcu
@kendidevranimda
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Umduğum dağlara karlar mı yağdı?
Shakespeare neden Ophelia'nın intikamını yazmadı?
Hamlet’i okurken bu soru kafamda sürekli döndü durdu.Aslında baktığımızda Hamlet ve Ophelia'nın hikâyesi ortak değil miydi? Onları birbirinden ayıran neydi? İkisi de baba acısı çekmemiş miydi? İkisi de en sevdikleri tarafından ihanete uğramamış mıydı? Neydi Hamlet’i ana karakter yapıp acısından intikam aldıran, Ophelia’yı ise acısıyla delirip kendi sessizliğinde boğduran sebep? Tabii ki Hamlet’in erkek, Ophelia’nın kadın olması. Cinsiyet, acı çekmenin şeklini değiştirir mi?
Değiştiriyor... Hele 16. yüzyılda yaşıyorsanız ve kadınsanız, arka planda olmak zorundasınız. Güçlü olmak, özellikleriniz arasında yer almaz; ancak acınızdan ya susarsınız ya da delirirsiniz.
Ophelia’nın da payına delirmek düştü.
Hamlet ve Ophelia'nın hikâyesi neydi peki?
Danimarka Kralı ölür, ama hayaleti ülkesini bırakmaz. “Mezarımda huzurla uyuyayım” demeyen kral, “ortalığı azıcık karıştırayım” der ve hayalet olarak ülkesinde dolaşır. Meğer bu kralın derdi oğluna “Beni amcan öldürdü, ben ecelimle ölmedim” demekmiş.
Bunu duyan Hamlet, “Umduğum dağlara karlar mı yağdı?” der ve intikam almaya karar verir. İntikam için tiyatro oyunu bile düzenleyen Hamlet, overthink yapmaktan varoluşsal sancılar çeker.Annesi, babasının ölmesinin hemen ardından amcasıyla evlenir. Amcasının, annesinin ve çevresindeki birçok insanın yaptıkları, Hamlet’i derinden sarsar ve insanlık üzerine düşündürür. İnsanların bu kadar alçak, hırslı, iki yüzlü ve daha birçok kötü özelliğe sahip olması, Hamlet’in içinde büyük bir dengesizlik yaratır. Hamlet'in garip hâli amcasının da dikkatini çeker ve Hamlet’in annesinden oğluyla konuşmasını ister. Anne-oğul konuşurken, perdenin arkasında duran Ophelia'nın babasını Hamlet yanlışlıkla öldürür. Hamlet’e âşık olan Ophelia, tıpkı Hamlet’in
Kayınpederinin Metresi Olan Bir Kadının Hikayesi
Başlığı böyle seçince, kitabın ana karakteri Etsuko’ya biraz haksızlık yapıyormuşum gibi hissettim. Onu tanımayanlar için tek bir cümleyle kolayca önyargı oluşabilir. Ahlaksızlıkla suçlanabilir ya da yanlış anlaşılabilir diye düşündüm. Ama sonra aklıma geldi; biz çarpık ilişkileri gerçek yaşam hikayesi adı altında televizyonda izlemeye alışığız. Kitapta olmuş çok mu? Etsuko’ya da bir şans veririz.
Japon edebiyatından okuduğum ilk kitap Mishima’nın Aşka Susamış romanıydı, sanırım son da olmayacak. Kitap ilk sayfasından itibaren beni içine çekti. Zaman zaman rahatsız edici tasvirler olsa da, betimlemeleri sayesinde kitabı yaşıyormuşum gibi hissettim.Kitapla ilgili yorumlara baktığımda fazla betimlemelerden dolayı sıkılanlar olmuş, ama ben aksine çok sevdim. Yazarın hayatını araştırdığımda Etsuko’da biraz Mishima’yı da gördüm.
Kitabı okuduğum süre boyunca arka fonda “Durme Querido Hijico” hep bana eşlik etti; şu anda bu satırları yazarken de çalıyor.
Gelelim kitaba. Kitabın ana karakteri olan Etsuko, kocası tarafından aldatılan, sevgi görmeyen, değersiz hissettirilen bir kadın. Öyle çok aldatılmış ki, onun için aşk, kıskançlıkla eşdeğer hale gelmiş. Hatta kocası tifoyla kıvranırken “bir daha aldatamayacak” diye içten içe sevinmiş. İlahi adalet mi, karma mı desem, adını yazamadığım kocası Etsuko’nun bakımına muhtaç hale gelir ve ölür.
Etsuko kocasının ölümünden sonra bile “artık kendi hayatıma bakayım” demez; kayınpederinin yanına gider. Niyeti bozulmuş ihtiyar adam gelinine sulanır ve olanlar olur. Etsuko, baba dediği adamın metresi olur. Ev halkı ve çalışanlar bu ilişkiyi bilse de kimse sesini çıkarmaz.
Aşktan yüzü gülmeyen Etsuko, “ağzım yandı, yoğurdu üfleyerek yerim” demez; bu defa da evin hizmetçisi Saburo’ya aşık olur. Kayınpeder Yakiçi Etsuko’ya, Etsuko Saburo’ya