Olayların aktığı, birbirine bağlandığı, her bölümde aksiyonun dozunun arttığı kitaplar okumayı sevenler için değil Tatar Çölü.
Daha çok yaşamın içindeki bitmek bilmez beklentilerden, tercihlerden, vazgeçişlerden, umut ve umutsuzluktan, beklemekten, kalmaktan, gitmekten, yalnızlıktan, yani bütünüyle bir insanın yaşamından ve de günbegün ölümünden bahseden bir hikaye bu..
Bana kendim kadar tanıdık bir hikaye.
Seçimlerimi, kalışlarımı, gidemeyişlerimi, umutla bekleyişlerimi ve sonra hayal kırıklıklarımı, beklemekle yitirdiğim yıllarımı anımsatan bir kitap.
Bu yüzden kitap bittiğinde içimde bir şeyler kırıldı.
Süslemeden, samimiyetle, gerçekçi bir anlatımla tam da kalbinizdeki o hassas noktaya ateşliyor silahını Teğmen Drogo.
Tanıştım gölgemle ve sarıldım ona en içten halimle…
Gölgeyle Buluşma benim için okunup biten bir kitaptan çok, üzerinde çalışılan bir kitap oldu. Hatta kalınlığı yarısı kadar olsaydı bile muhtemelen yine aynı sürede okurdum. Çünkü her bölümden sonra durup düşünmek, bazen geçmişe dönmek, bazen de kendime pek hoşlanmadığım yerlerden bakmak zorunda kaldım.
Kitap, Jung’un gölge kavramını merkeze alıyor. Yani insanın görmek istemediği, kabul etmekte zorlandığı, çoğu zaman kendine bile itiraf etmediği taraflarını… Okurken şunu fark ettim: Bir özelliği reddetmek, onun yok olduğu anlamına gelmiyor. Tam tersine, fark edilmeyen taraflarımız bazen hiç beklemediğimiz anlarda ortaya çıkabiliyor.
Kitabın en etkileyici yanlarından biri gölgeyi yalnızca karanlık taraflarımızla sınırlamamasıydı. Bazı insanların gölgesi öfke, kıskançlık ya da bencillik olabilirken, bazılarının gölgesinde iyilik, merhamet ve şefkat saklı olabiliyor. Bu bakış açısı bana oldukça düşündürücü geldi.
Kitapta üzerinde en çok durduğum konulardan biri de buydu. Bazen bir insanda gördüğümüz ve tahammül etmekte zorlandığımız özellikler, aslında kendi gölgemize ait olabiliyor. Kendimizde görmek istemediğimiz ya da henüz fark etmediğimiz yönlerimizle başka birinde karşılaştığımızda verdiğimiz tepkinin bu kadar güçlü olmasının sebebi de bu olabiliyor. Bu bakış açısı, yalnızca başkalarına değil, kendime de farklı gözle bakmamı sağladı.
Özellikle aile ilişkileri, eşler, kardeşler, anne-kız ilişkileri ve insanın yakın çevresiyle kurduğu bağlar üzerinden yapılan değerlendirmeler uzun süre aklımda kaldı. Çünkü kitap teoriyi anlatıp geçmiyor; dönüp kendi hayatına bakmanı istiyor.
Kitaptaki bazı çalışmalar için tamamen dürüst olacağına güvendiğim birine ihtiyaç vardı. O bölümleri uygulayamadım. Dürüst cevapların canımı yakmasından değil, karşımdaki kişinin gerçekten
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
novellaneokuyor
Kendi önerimdir ,kendim aldım
“Kılıf @emeloda kaleminden @mumkunkitap yayınlarından bir eser ve aslında modern Türk edebiyatında içsel roman / psikolojik anlatı çizgisinde duran, daha çok “insanın kendi hayatına yabancılaşması” temasına odaklanan bir eser.
Kitabın konusu
Kitap, dışarıdan bakıldığında “düzgün, yerli yerinde, sorunsuz” görünen hayatların içinde aslında insanların:
* kendi duygularını bastırmasını
* geçmiş travmalarını saklamasını
* “güvende görünme” uğruna kendinden uzaklaşmasını
anlatıyor.
Özellikle ana fikir şu soru etrafında dönüyor:
“İnsan gerçekten kendi hayatını mı yaşıyor, yoksa başkalarının çizdiği bir hayatın içinde mi sıkışıyor?”
Teması
Bu kitapta öne çıkan ana temalar:
* Bastırılmış duygular
* Kimlik yabancılaşması
* Aile ve geçmişin birey üzerindeki etkisi
* “Normal görünen hayatların içindeki boşluk”
* İçsel kırılmalar ve yüzleşme
Anlatım tarzı
Oralardan mümkün olduğunca uzakta olmak isterdim..Alıntı
"Başka bir ailede ve başka bir dünyada olsaydık, o kendisi olabilseydi ve ben kendim olabilseydim, ağabey ve kız kardeş gibi olabilir miydik?"
Yazar, hikâyeyi büyük bir öfke ya da ajitasyonla değil de; adeta bir mahkeme tutanağı veya otopsi raporu soğukluğunda anlatıyor. Bu mesafeli dili, biz okuyucularda çok daha derin bir dehşet ve rahatsızlık hissi bırakıyor.
Roman, tek bir ağızdan değil; Diana’nın abisi, öğretmenleri, doktorlar, komşular, jandarmalar, savcı ve sosyal hizmet uzmanı gibi farklı tanıkların gözünden parça parça aktarılıyor. Böylece sessiz kalıp görmezden gelerek suça ortak olan toplumsal yapıyı da bizlere sorgutlamış oluyor.
Kitabın adı olan “Sakar”, aile içi şiddeti örtbas etmek için kullanılan basit bir bahaneden fazlası. Çevredeki yetişkinler de bu yalana inanmayı seçiyor; çünkü gerçeği kabul etmek, sorumluluk almayı gerektiriyor ve kimse sorumluluk alacak kadar cesur değil. Hatta bu durumdan kaçıp mesleğine ara verenler bile oluyor. Kurumlar ise tırnak içinde kurallara, formlara ve prosedürlere o kadar bağlılar ki gözlerinin önündeki somut insan dramını raporlar arasında kaybediyorlar..
Kısacası roman, kötülüğün yalnızca şiddeti uygulayanlardan değil; “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” diyerek sessiz kalan sıradan insanlardan da büyüdüğünü gösteriyor. Sayfaları çevirirken Diana için bir şeyler yapmak istiyorsunuz fakat kitaptaki karakterler gibi eliniz kolunuz bağlı kalıyor. Kitap bittiğinde geriye kalan ağır suçluluk ve huzursuzluk hissi, bence yazarın hedeflediği ve okuru yüzleşmeye çağıran en güçlü etkisi.
Gurur Ve Önyargı
Jane Austen’in kendi hayatından izler taşıyan muhteşem bir kitap.Kendiside soylu birine aşık olur ancak aradaki statüden ötürü onlar hiç bir zaman kavuşamaz. Ancak ilk aşkı evlendiğinde doğan kız çocuğuna Jane ismini koyar.
Zaten Jane Austen aşkı böyle derin yaşamasaydı bu kitabı bu kadar muhteşem yazamazdı.
Kitaptaki en belirgin nokta kitap aşk kitabı olmasına rağmen full odak elizabeth ve Darcy etrafında dönmüyor. Tüm kız kardeşler kuzenler dayı yenge vs aktif olarak kitapta mevcut.Ayrıca mektuplaşma kısımlarını okumak bana apayrı tat verdi :) Okurken Lydia,Collinsler, Lady Catherine ve Wickhem’a nefret duyacaksınız.Şahsen ben o duyguyu birebir yaşadım.Ayrıca Elizabeth ile Darcy’nin başbaşa yaptığı o aşk dolu yürüyüşleri sanki kendim yaşıyormuş okudum ve içim kıpır kıpır oldu.Bir kitap ne kadar güzel olabilirse o kadar muhteşem.
Ayrıca filmide en iyi uyarlama arasında. Aşkı tekrardan hissetmek istiyorsanız bu kitabı mutlaka okuyun :)
Sadece "özel" insanlar için...
Beyninizi zonklatarak, döve döve genişleten ve kendi kendinize geceleri varoluşsal sorular sormanıza neden olan kitap. Birkaç alıntı:
• Sen ve ben çoğu kimse gibi değiliz. Dünyada rahatlık aramıyoruz.
• İnsan akılla şehvet arasındadır. Bu ikisinden birinin alanında kalanı artık insan diye adlandıramayız. İnsan “gidip-gelen”dir. (Benim tanımlamam)
• Amellerimiz ile niyetlerimiz arasındaki boşluğu melekler doldurur.
• Yazmaya kalkışanlar mağrur kimselerdir.
• Ödev katlanmayı görev ise gözüpekliği gerektirir.
• Düşkırıklığı dediğim zaman eskilerin "sukût-u hayâl" dedikleri şeyi kastetmiyorum. Hayal kurmakla başım hiç hoş değildir. Gelecekten beklediği nelerse onları kafada keyfince şekillendirip sonra onlara uymayan durumlarla karşılaşınca hayalleri yıkılan kimselerden değilim. Güvendiğim dağlara kar yağmış falan değil. Derinden bir düşkırıklığı benimkisi. Geçen her gecenin leyle-i kadir, karşılaştığım her kişinin Hızır olmadığını anladığım zaman kırılıyorum. Böylece kırılan bir düş haline dönüştüğümü görüyorum. Evet, bizzat kendim bir düşkırıklığıyım, kırık bir rüyayım ben. Ve hepimiz öyleyiz.
• Hepimiz birer düş kırıklığıyız ve kırılmayanda hayır yoktur.
• Ne olursa olsun bir ortamda "uyumsuz" bir unsur belirmişse, ortaya bir "uyumsuzluk" çıkmışsa, o noktada anlaşılmaya değer, üzerinde kafa yorma mecburiyeti duyduğumuz bir durum var demektir.
• Panik bir dünyada yaşıyoruz. Öyle inanıyorum ki panik karşısında bir şeyler yapmanın yolu paniği önlemeye çalışmaktan geçmez. En doğrusu paniğe hiç katılmamak, yani üretken bir çabaya kendini bağlamaktır.
o Ama bu kendini uyuşturmak. Belki de panik elzem! (bu benim yorumum)
• Çağımızda sosyalleşme adı altında gerçekleşen sürüleşmeye…
• Herkes kendini ikna etsin: Kendi bakış açımın doğru olduğuna birilerini ikna etmek benim