Yaşamın her parçasından biraz biraz buldum bu kitapta. İki dostun derin münakaşalarını zevkle dinledim. Aşıkların anlam arayışına şahit oldum. Sembolleri, buhranları, metafiziği, hümanizmayı okudum bir arada. Kitap her gizemin altına bir realist açıklama koydukça artan gizemlere açıklamalar tükendi belki. İspirtizmacı roman okuyalı uzun zaman olmuştu. Karakterin iç konuşmalarına empati kurabilsem de kendisi gibi hissedemedim. Peyami Safa'nın İstanbul sokaklarını diğer romanlara kıyasla azaltması biraz içimi burktu. Sondan bir önceki 50 yaşlarında yazdığı romanı okumak benim için büyük zevkti. Yazı hayatı ilerledikçe büyük kelimeler kullanmayı arttırıyor gözlemimce. Samimiyetindeki eksilmeyi buraya bağlıyorum bi anlamda. Seviyorum kendisini buradan büyük sevgi ve saygıyla anıyorum.