Savaş gibi görünmeyen savaş.1000Kitap
Kargalar izliyorlar. Herhangi bir eylemde bulunmuyor ve sadece gözlemliyorlar etraflarındakini. Kötülüğün olduğu yerde baş gösteriyor ve sadece izliyorlar.
Büyük Irmaklardan Bile kitabı; küçük olayların nasıl büyük değişiklikler yaratabileceğini, savaşın görünürde savaş olmadan da yaşanabileceğini ve tanımların nasıl yıkıcı olabileceğini anlatan başarılı bir roman.
Kitabın başında ada yaşaması huzurlu bir yer. Farklılıklar önemsenmiyor. Güzel-çirkin pek de umursanmayan kavramlar. İnsan, insan olduğu için insan. Herkes kendine özgü. Dibâcede de yazdığı gibi: "Herkes kendi rengindeydi. (...) Bir şeyin ne olduğunu başka bir şeyden hareketle anlatmak mümkün değildi. Her şey kendisiydi." Sonrasında adaya Zedeler geliyor. Kitapta bir süre daha bir sorun çıkmıyor. Zedeler de insan çünkü ve insan, insan olduğu için insan. Karakterler yardımcı bile oluyorlar Zedelere. Ancak sayı arttıkça tek tük rahatsızlıklar çıkıyor. Hala çok değil ama. Asıl sorunlar Yüksek Ülkenin müdahalesi ile başlıyor.
Kitabın başında adada hiç karga yok. Karakterler karga nedir tam bilmiyorlar bile. Ancak Yüksek Ülkenin müdahaleleri ile kargalar da görünmeye başlıyor. Kitap ilerledikçe kargaların sayısı da artıyor. Kötülük yayıldıkça kargalar da yayılıyor. Hatta sonda her tarafı kaplıyorlar. Kötülüğe bir katkı sağlamıyorlar; ancak durdurmuyorlar da, sadece gözlemliyorlar. Bu yönden ana karakterimizi, anlatıcımız Yamuk'u andırıyorlar. Yamuk, doğrudan bir etki sağlamıyor kitaptaki olaylara. Sivri Adamlar geldiğinde karşı çıkmıyor onlara. Yanlarına gidip konuşacağında bile yanında hep birileri oluyor. Karşı çıkmaya çalışacağında bu, bir kaç sahne ileriye gitmiyor. Yamuk gözlemliyor, uyum sağlıyor. Çevresinde kim varsa ona uyuyor. Zedeler geliyor; kimi zaman zedelere yardım ediyor, kimi zaman onlarla sohbet
Bir kuşu özgür olduğuna inandırmak…1000Kitap
Puan vermedi·96 syf.·
2026 44. kitabı
"Jon, sen sürüden dışlanmış birisin. Niçin şimdi o martılardan herhangi birinin seni dinleyeceğini düsünüyorsun?
Doğru olan bir atasözünü sen de biliyorsun: En yüksekten uçan martı, en uzağı görendir. Geldiğin yerdeki martılar sahilde pinekleyen, acı acı bağırıp kendi aralarında dönüşen martılar. Onlar, cennetten bin mil uzaktalar ve sen onlara, bulundukları yerden cenneti gösterebileceğini söylüyorsun. Jon, onlar kanatlarının ucunu bile göremezler! Burada kal ve senin öğreteceklerini anlayabilecek yeterlilikteki yeni martılara yardımcı ol."
Sanırım benim konuya giriş şeklimde genelde bu oluyor, olayları değil de alt bilincine bakmak isteyen herkes için can alıcı giriş bu. Evet, şu konuda anlaşabiliriz bence: -Kurtulmak istemeyen kimseyi kurtaramıyoruz. Bunu kabullenmek bir şekilde oluyor ama kabullenemediğimiz kısım genelde nasıl göremezler oluyor. Göremezler çünkü zihnen bulundukları yer o noktaya çok uzak.
Martı Jonathan Livingston Kiraz Ağacı serisininde o kadar çok alt metin olarak geçti ki meraktan okumaya karar verdim. İyi ki de okumuşum. Günümüzde bireyin sınırlarını, toplumu ve yönetim şekillerini, inancın nasıl şekillendirildiğini martılar üzerinden çok güzel anlatmış pek çok cümlenin altı çizildi. Pek çok açıdan hak verildi. Sonuç olarak ise alınacak çok ders var..
“Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın en zor işi?”
—Çok çarpıcı bir bakış açısı. Evet zihnimizin sınırları bazen o kadar belirğin ki gözümüzün önündekini göremiyoruz.
“Kin, nefret ve düşmanlığı sevmekten söz etmiyorum ben. Gerçek martıları, onların her birinin içindeki güzellikleri görmeye çalışmalı, bunu onların da görmesine yardımcı olmalısın. Sevgiden kastettiğim sey bu benim. Bu işin sırrını çözdün mü, gerçekten sevebilirsin.”
—Peki biz gerçekten sevmeyi biliyor muyuz yoksa ilk kusurda ilk
Martı Jonathan Livingston Kiraz Ağacı serisininde o kadar çok alt metin olarak geçti ki meraktan okumaya karar verdim. İyi ki de okumuşum. Günümüzde bireyin sınırlarını, toplumu ve yönetim şekillerini, inancın nasıl şekillendirildiğini martılar üzerinden çok güzel anlatmış pek çok cümlenin altı çizildi. Pek çok açıdan hak verildi. Sonuç olarak ise alınacak çok ders var..
“Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın en zor işi?”
—Çok çarpıcı bir bakış açısı. Evet zihnimizin sınırları bazen o kadar belirğin ki gözümüzün önündekini göremiyoruz.
“Kin, nefret ve düşmanlığı sevmekten söz etmiyorum ben. Gerçek martıları, onların her birinin içindeki güzellikleri görmeye çalışmalı, bunu onların da görmesine yardımcı olmalısın. Sevgiden kastettiğim sey bu benim. Bu işin sırrını çözdün mü, gerçekten sevebilirsin.”
—Peki biz gerçekten sevmeyi biliyor muyuz yoksa ilk kusurda ilk
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“STEPANÇİKOVO KÖYÜ” ~ DOSTOYEVSKİ
Stepançikovo Köyü, 
Fyodor Dostoyevski’nin kurşuna dizilmek üzereyken, cezası sürgün ve zorunlu askerliğe çevrildiği dönemde 1859 yılında Sibirya’da kaleme aldığı eser. Dostoyevski’nin bilinen dev eserleri arasında alkış sırası kendisine pek gelmeyen bir romanı. Kronolojik olarak bakarsak, daha o kalın klasiklerin yazılmadığı, yıllar sonra yazacağı o başyapıtların habercisi diyebiliriz. Yazarın kendi tarzını anca oturtmaya başladığı zamanların kitabı. Daha sonra Dosto mektuplarında, bu kitabı isteksiz ve aslında borçlarını ödemek için mecbur kalarak yazdığını söyler. Yazar o yıllarda sansür korkusu yaşasa da, yine de eserlerinin alt metinlerinde gerçekçi yönünü yansıtmaktan geri durmamış.
Ama öncelikle kısa kısa notlarımla Dostoyevski;
*çocukluğunu ayyaş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirmiş olmasaydı,
*on altı yaşındayken annesini veremden kaybetmiş olmasaydı,
*babasının ölüm haberini aldığında mutlu olabilecek derecede kin duymasaydı,
*yirmi sekiz yaşında altı ay hapis yattıktan sonra tam idam edilecekken bir Rus çarı tarafından son anda affedilmeseydi,
*annesi gibi veremli bir kadınla evlenip, onu da kaybetmemiş olsaydı,
*kumar borçlarını ödeyebilme uğruna normal bir insanın bir haftada okuyacağı kitabı üç günde yazmak zorunda kalmasaydı,
*epilepsi hastası olmayıp, her an bir sara krizi geçirme ihtimalinin sırtına yüklediği yükten doğan stresle yaşamak zorunda kalmasaydı,
Ne o Dostoyevski olabilecekti, ne de o kitapları yazacaktı. Dostoyevski’yi olduğu kişi yapan şeyler, bence bu geçmişi ve yaşadıklarıdır..
Kitaba geçince; her şeyden önce kitabı almamda büyük etken bu köyü merak etmemdi. Zaten Slav kökenli diller de hep hoşuma gitmiştir. Yalnız ‘Stepançikovo’ belirli bir gerçek köyü temsil etmiyormuş (kurgusal), fakat Rusya’da ‘Stepanchikovo’ adlı birkaç yerleşim yeri
Stepançikovo Köyü, Fyodor Dostoyevski’nin kurşuna dizilmek üzereyken, cezası sürgün ve zorunlu askerliğe çevrildiği dönemde 1859 yılında Sibirya’da kaleme aldığı eser. Dostoyevski’nin bilinen dev eserleri arasında alkış sırası kendisine pek gelmeyen bir romanı. Kronolojik olarak bakarsak, daha o kalın klasiklerin yazılmadığı, yıllar sonra yazacağı o başyapıtların habercisi diyebiliriz. Yazarın kendi tarzını anca oturtmaya başladığı zamanların kitabı. Daha sonra Dosto mektuplarında, bu kitabı isteksiz ve aslında borçlarını ödemek için mecbur kalarak yazdığını söyler. Yazar o yıllarda sansür korkusu yaşasa da, yine de eserlerinin alt metinlerinde gerçekçi yönünü yansıtmaktan geri durmamış.
Ama öncelikle kısa kısa notlarımla Dostoyevski;
*çocukluğunu ayyaş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirmiş olmasaydı,
*on altı yaşındayken annesini veremden kaybetmiş olmasaydı,
*babasının ölüm haberini aldığında mutlu olabilecek derecede kin duymasaydı,
*yirmi sekiz yaşında altı ay hapis yattıktan sonra tam idam edilecekken bir Rus çarı tarafından son anda affedilmeseydi,
*annesi gibi veremli bir kadınla evlenip, onu da kaybetmemiş olsaydı,
*kumar borçlarını ödeyebilme uğruna normal bir insanın bir haftada okuyacağı kitabı üç günde yazmak zorunda kalmasaydı,
*epilepsi hastası olmayıp, her an bir sara krizi geçirme ihtimalinin sırtına yüklediği yükten doğan stresle yaşamak zorunda kalmasaydı,
Ne o Dostoyevski olabilecekti, ne de o kitapları yazacaktı. Dostoyevski’yi olduğu kişi yapan şeyler, bence bu geçmişi ve yaşadıklarıdır..
Kitaba geçince; her şeyden önce kitabı almamda büyük etken bu köyü merak etmemdi. Zaten Slav kökenli diller de hep hoşuma gitmiştir. Yalnız ‘Stepançikovo’ belirli bir gerçek köyü temsil etmiyormuş (kurgusal), fakat Rusya’da ‘Stepanchikovo’ adlı birkaç yerleşim yeri
"SEVGİLİ MAYAKOVSKİ"
"Yaşamak saldırıya uğramaktır, demişti başka bir şair. Hüznün en koyusunu koltuğunun altına alıp gelirken hayat; gidip intiharın soğuk duvarları arasına saklandın ya, aşk olsun!"
Herkes bir şeyler söylüyor ama kimse kimseyi duymuyor. Dünya gürültüyle kaplıyken, en çok susanlar acıyor insana.
İnsan kalabilmek var. Ve bence kitap boyunca en çok bunun üzerine duruyor yazar. Şu dünyada, tüm bu kaosta, bombaların, yalanların, açlığın, savaşın ortasında hâlâ merhametini, hüznünü, vicdanını kaybetmemek… İnsan kalabilmek.
Tanıdık isimler geçiyor satır aralarında. Haraza çocuğu, Gülistan Sarayı, Park-ı Lale, Rey, Tecriş… Her biri bir hikâye, her biri bir yara. Ama en çok o cümleler var ki, tekrar tekrar okudum yutkunarak.
Çünkü metin sadece duygu değil, eleştiri de taşıyor. Sosyal, kültürel, ekonomik, politik… Hepsine aynı anda dokunuyor. “Petrol ve dolar yükseldikçe aç kalan insanlar için mi savaşıyor ülkeler?” diye soruyor mesela. Cevap vermek zor. O yüzden sessiz kalıp düşünüyoruz.
Okurken farkında olmadan bir terazi kuruyoruz zihnimizde. Bu dünyada kim daha rahat yaşıyor? İyiler mi, kötüler mi? Toplum değiştikçe, ölçütler de değişiyor. “Eskiden azar azar ölüyorduk, şimdi ölmek bir yaşam biçimi oldu” cümlesi tam da bu değişimin özeti sanki.
Belki de mektupların en kıymetli yanı bu: Toplumsal değişimi, bir insanın iç sesiyle, samimiyetle aktarması. Ne kadar resmî olursa olsun dünya, bir mektupta her şey kişisel, her şey gerçek.
Kitabın en güçlü yanı, yazarın duygusunu saklamaması. Kızgın, üzgün, umutlu ve umutsuz aynı anda. Hiçbir şeyi “nesnel” diye anlatma derdi yok. Tam tersine, öznel olmak en büyük erdemi.
Bu yüzden yazarlar, şairler, siyasetçiler de nasibini alıyor eleştiriden. Ama bu kin değil, hayal kırıklığı. Birinin “Bu diyar merhametli
Yeraltından Notlar - Dostoyevski
Bu kitap bana insanın yalnızca iyi ya da yalnızca kötü olmadığını bir kez daha düşündürdü. Her insanın içinde iyilik de kötülük de var ve hangisinin ortaya çıkacağı çoğu zaman şartlara, fırsatlara ve kişinin kendi iç savaşına bağlı.
Kitap boyunca karakterin yıllarca yaşadığı aşağılanmışlık duygusunun onu nasıl dönüştürdüğünü gördüm. Maddi yetersizlikler, dışlanmışlık ve kırılan gurur zamanla içinde büyük bir kine dönüşmüş. Ancak bu kin sadece başkalarına değil, çoğu zaman kendisine de yöneliyor.
En etkileyici taraflarından biri ise karakterin insanları ve insan doğasını şaşırtıcı bir açıklıkla çözebilmesi. Bazen öyle tespitler yapıyor ki sanki insanların iç dünyalarını okuyormuş hissi veriyor. Özellikle irade, mantık, gurur, özgürlük ve insanın kendi kendini sabote etmesi üzerine düşündüren birçok bölüm vardı.
Karaktere zaman zaman hak verdim, zaman zaman kızdım. Çünkü bir yandan gördüğü haksızlıkların mağduru, diğer yandan kendisine yapılmasını istemediği şeyleri başkalarına yapabilecek kadar da kusurlu biri. Bu yönüyle son derece gerçek hissettirdi.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan en güçlü düşünce şu oldu: İnsan, kendisini en iyi tanıyan kişi olsa bile her zaman doğru olanı yaşayamayabiliyor. Bazen gerçeği bilmek, ona göre yaşamaktan çok daha kolay.
Kısa olmasına rağmen üzerinde uzun süre düşündüren, insan psikolojisini merkezine alan ve altı çizilecek pek çok cümle barındıran bir okuma oldu. Ben çok severek okudum.
Selam
Sizlere uzun zamandır kitaplığımda okunmayı bekleyen 
Aişe Hümeyra Okur'nun kaleme aldığı #VisalAhuDöngüsü ile geldim.
Hümeyra'nın kalemini zaten seviyorum ama konu #mahallekurgusu olunca okumak benim için ayrı bir keyifliydi. Her ne kadar bir mahalle kurgusu olsa da, bir annenin ve ailenin çocukları hata yaptığında bile onların yanında durması gerektiğini çok güzel vurgulayan bir hikâyeydi. Çocuklar için aile çok önemlidir. Özellikle kız çocuklarının anne ve babalarının desteğine, onlara inanılmasına ve kendilerini güvende hissetmeye duydukları ihtiyaç yadsınamaz. Aileler çocuklarının kaderini değiştirebilir ve Ahuşan'ın yaşadıkları bunun en güzel örneklerinden biri.
Peygamber Efendimizin de buyurduğu gibi: "Kim kız çocuklarını büyütür ve onlara iyi davranırsa, o çocuklar kendisi için cehennem ateşine kalkan olur."
Gelelim kitabımıza...
Ahuşan, abisinin kendisi için bir doğum günü partisi hazırladığını ve tüm arkadaşlarını davet ettiğini öğrendiğinde büyük bir şaşkınlık yaşar. Çünkü Kenan, böyle jestler yapan biri değil; tam aksine kardeşleri üzerinde baskı kuran ve onları kısıtlayan bir yapıya sahiptir. Yine de bu parti Ahuşan'ı heyecanlandırır. Uzun zamandır platonik duygular beslediği kişinin de partide olacağını bilmek onu daha da heveslendirir.
Ancak gecenin sonunda Ömer'in tüm hayallerini yerle bir edeceğinden habersizdir. Tenha bir köşede Ahuşan'ı sürükleyerek götürmeye çalışan Ömer'i, Kenan'ın arkadaşı Demir'in fark etmesiyle büyük bir felaket önlenir. Perişan halde eve dönemeyecek durumda olan Ahuşan'ı, Demir arkadaşlarıyla kaldığı eve götürür.
Peki Demir neden onları takip etmiştir?
İşte tam burada "Arkadaşımın kardeşisin ama sana deli gibi aşığım" moduna giriş yapıyoruz. Demir uzun zamandır hislerini içinde saklamaktadır. Aralarındaki yaş farkı, Ahuşan'ın
Aişe Hümeyra Okur'nun kaleme aldığı #VisalAhuDöngüsü ile geldim.
Hümeyra'nın kalemini zaten seviyorum ama konu #mahallekurgusu olunca okumak benim için ayrı bir keyifliydi. Her ne kadar bir mahalle kurgusu olsa da, bir annenin ve ailenin çocukları hata yaptığında bile onların yanında durması gerektiğini çok güzel vurgulayan bir hikâyeydi. Çocuklar için aile çok önemlidir. Özellikle kız çocuklarının anne ve babalarının desteğine, onlara inanılmasına ve kendilerini güvende hissetmeye duydukları ihtiyaç yadsınamaz. Aileler çocuklarının kaderini değiştirebilir ve Ahuşan'ın yaşadıkları bunun en güzel örneklerinden biri.
Peygamber Efendimizin de buyurduğu gibi: "Kim kız çocuklarını büyütür ve onlara iyi davranırsa, o çocuklar kendisi için cehennem ateşine kalkan olur."
Gelelim kitabımıza...
Ahuşan, abisinin kendisi için bir doğum günü partisi hazırladığını ve tüm arkadaşlarını davet ettiğini öğrendiğinde büyük bir şaşkınlık yaşar. Çünkü Kenan, böyle jestler yapan biri değil; tam aksine kardeşleri üzerinde baskı kuran ve onları kısıtlayan bir yapıya sahiptir. Yine de bu parti Ahuşan'ı heyecanlandırır. Uzun zamandır platonik duygular beslediği kişinin de partide olacağını bilmek onu daha da heveslendirir.
Ancak gecenin sonunda Ömer'in tüm hayallerini yerle bir edeceğinden habersizdir. Tenha bir köşede Ahuşan'ı sürükleyerek götürmeye çalışan Ömer'i, Kenan'ın arkadaşı Demir'in fark etmesiyle büyük bir felaket önlenir. Perişan halde eve dönemeyecek durumda olan Ahuşan'ı, Demir arkadaşlarıyla kaldığı eve götürür.
Peki Demir neden onları takip etmiştir?
İşte tam burada "Arkadaşımın kardeşisin ama sana deli gibi aşığım" moduna giriş yapıyoruz. Demir uzun zamandır hislerini içinde saklamaktadır. Aralarındaki yaş farkı, Ahuşan'ın